RSS

Monthly Archives: May 2018

Ghostbusters

The remake version, with Melissa McCarthy, Leslie Jones, Kirsten Wiig and Kate McKninnon.

Given that I wasn’t taken by this remake, I did decide I’d at least had to watch it. So I did.

The many bad feedback this film has received isn’t all that weird. At first I thought they had come up with sort of a new story, but no. You kind of live on the humouristic input of the cast in this case. Which is sort of bad, as only Melissa McCarthy and Leslie Jones are truly funny.
The first half hour is quite lovely because you see women actually making science look cool. Apart from Big Bang Theory, that simply doesn’t happen much.
The way they talk about it makes it live more. I do appreciate that. I also do recall a signing session I’ve read about, where young girls approached actress Kirsten Wiig (who I personally don’t find funny at all, not even a little bit, but that’s me) and asked for an autograph and said she wanted to become a scientist because she had seen the film. I did think that was great.

But: the storyline is a bit weird, the music is terrible, Chris Hemsworth as absolutely LOUZY secretary. He gets to keep his job because Erin can’t stop drooling over him. In that retrospect it’s kind of funny, because hello, sexist? But well, if men can pull that off, why not a cheery bunch of women, eh?

Right, onwards: I remember seeing Moulin Rouge (the Nicole Kidman and Ewan McGregor version) and thinking ‘geez, what a circus, filled with clownesk make up and so on!’ this film resembles that a bit. It tries to be funny about its own failures, I guess. The women have chattering and bickering about things that men think happens between women all the time. And don’t like ‘m for it. I think it was supposed to be funny that way, but to me it shows too much of a cliché. That that is why women shouldn’t do things like that. That they deserve not be heard. It bugged me, because it keeps being repeated.

The guest appearances of a part of the original ghostbusters cast Bill Murray, Dan Aykroyd, Ernie Hudson, Sigourney Weaver and Annie Potz sort of make a nice trip down memory lane.
Still, I wasn’t much impressed by the film. I would’ve liked a cast that is a bit more edgy. Melissa McCarthy and Leslie Jones carry most of the film, while I know Kirsten Wiig was actually cast for that. I just don’t find her funny. Cute, in a way, but that’s about it. I would’ve gone with Rebel Wilson and Octavia Spencer for instance. A truly funny bunch.
Because, that’s another thing: why is Leslie Jones cast to add a mixed feeling, while she is the only one who hasn’t got a scientific background? Yes, I might be too critic, but come on!

Oh well. That’s it. That’s my opinion.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 10, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Hotel Le Point de Vue

Mijn ouders waren zoveel jaar getrouwd. Dat moest gevierd, zoveel was duidelijk. Ze wilden iets bijzonders doen. Dus werden we (het oorspronkelijke gezin) uitgenodigd om een week lang in hotel Le Point de Vue te verblijven.
‘Dat ken je nog wel, toen je klein was, zijn we er ook geweest’, verzekerde mijn moeder me. Geen idee waar ze het over had.
Toen we aankwamen, herkende ik de plek echter wél.

‘Hebben we hier destijds niet overnacht toen we nog met de kresj op pad gingen?’ vroeg ik.
‘Precies!’ antwoordde mijn vader me. En zo kwamen er, stukje bij beetje, jeugd herinneringen terug. Het lopen naar het andere hotel, bij de brug, waar ook de kayaks worden verhuurd, de Semois afzakken met kano’s, onder de bruggen door, met de stroming mee, bij de camping, en zo nog veel verder. De wandelingen door het bos, met de boom met het ingegroeide bordje, de paadjes met de watervalletjes waar je, bij ernstige dorst, water uit kon drinken met zelf meegebrachte inklapbare bekertjes, de eindeloze takken die we vonden op onze tochten, en waar we speren van sneden met onze zwitserse messen of de opinel versie.

‘s Avonds aten we heerlijk in de dinerzaal met z’n allen. Het was echt een nostalgische trip en we genoten allen zeer.
Die beleving vonden we weer zo leuk, dat we besloten het jaar daarop terug te komen. Inmiddels was het hotel toen net van eigenaar veranderd. De dame die het runde met twee jongere knapen, had het hotel aan deze jonge mannen over gedaan, en het hotel had daarmee een enorme renovatie ondergaan. De dame had het als veredeld donkerbruin café ingericht, zeker beneden, maar ineens verscheen er weer licht in alle kamers, ook beneden. De inrichting veranderde, van de dame met haar vijf honden was geen spoor meer.

Het werd een jaarlijkse trip om naar uit te kijken, ook met de inmiddels steeds verder uitbreidende familie. Hier een vriend of vriendin erbij, daar zelfs geboortes van kleintjes, en er kwam wat meer familie mee, sowieso. We waren begonnen met het ‘oorspronkelijke’ gezin, daar kwamen ook tantes bij en hun aanhang, en zo namen we het hotel, leek het, voor het moment dat we er waren, zo ongeveer over. We slokten in elk geval steeds meer ruimte op. Binnen, buiten, er waren maar weinig plekken waar we ons niet spreidden. Soms had ik wel te doen met de andere gasten, die toch ook recht hadden om te genieten? Maar dan werden gefêteerd op blèrende stuiterballen die van onze tafel kwamen.
Oeps.

En nu, na wat kennelijk ons laatste bezoek is geweest, kregen we een email. Dat ze het van de hand hebben gedaan, het prachtige hotel, met het mooiste uitzicht wat er is op de Semois.

Ergens begrijp ik het ook wel. Het is een schitterend hotel met een hartverwarmende staf geweest, maar er is niet heel veel te doen in Chiny zelf, behalve als je van wandelen houdt. Winkels zijn er niet, daarvoor moet je in Florenville zijn, net als voor verdere restaurants en toeristen info (al kon je voor het laatste ook prima bij Stephan en Richard terecht, dat was het probleem nooit).

Bij ons laatste bezoek raakte ik bijna bedwelmd door de zalig naar vanille geurende handzeep. Ik vroeg waar ze die vandaan hadden gehaald (het zat in een pompje, zonder opdruk) en ze lieten me de zeep in de originele verpakking zien. Schitterend, ik ging op zoek!
Niet gevonden, maar dat zou ik later nog wel op internet opsnorren, niet erg.

Op onze laatste ochtend deden we de groepsfoto, zoals altijd. De auto’s waren ingepakt, kleintjes werden overal vandaan geplukt, de gebruikelijke chaos. Ineens kreeg ik een zeeppompje.
‘Dan kun je nog eens aan ons denken!’

En inderdaad, dat zal ik! Maar ook zonder de zeep was dat wel gelukt….

Bedankt, Richard en Stephan, voor de mooie tijd!

 
Leave a comment

Posted by on May 9, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

The Best Exotic Marigold Hotel

This film, about -supposedly- a randomly scraped together group of British tourists who fall for a scam that is a hotel in India, is not as good as I hoped it to be, but nor as bad as I feared it to be in the end.

Though packed with British actors such as Judie Dench, Bill Nighy, Penelope Wilton, Maggie Smith, Celia Imrie and so on, the film clearly is made in the USA. Though displayed in India, the Indian actors playing these parts are supposed to speak English, even to each other. Which makes their acting not so great. It is not really their fault.

Maggie Smith is lovely as a fully racist patient who needs a hip replacement and has offended so many doctors who are ‘of the wrong color’ or ‘not actually British’, that she is offered an alternative. Cheaper, no waiting list. In. India.
The other storylines are supposed to convince you that it’s just a coincidence that this lovely flock of people just happens to have been put together by faith, but it really isn’t. I don’t see why the Ainslies (Bill Nighy and Penelope Wilton) feel the need to go. Nor with the others. It is not an organised travel they are part of. At the airport, they simply connect the dots as they are all British and flying with the same plane, stuff like that. They just happen to go to the same hotel. That isn’t a hotel. The website has promised quite a stay, the local manager isn’t able to fullfill that wish. Just yet. Only a few rooms that aren’t rooms, just piles of dust, are actually usable. Even less of those actually have doors.

Given that not all of the travellers have an actual return ticket, a refund or an immediate return home isn’t possible.

The film mostly depicts what they make of it in the meantime. And how couples uncouple or recouple. Etcetera.

It is a good thing that this film is packed with already familiar actors. I wouldn’t have watched all of it without that. I skip hopped after a while. One of the travellers keeps a sort of journal that should make it a bit more interesting, but it fails on me.

All in all I wouldn’t recommend it, but it’s not too bad if there’s nothing else to watch.

 
Leave a comment

Posted by on May 7, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: