RSS

Monthly Archives: June 2018

It’s Complicated

With Meryl Streep, Alec Baldwin, Steve Martin, Lake Bell, Zoe Kazan, Hunter Parrish, Caitlin Fitzgerald and many others.

After having been divorced for at least a decade, Jane and Jake Adler find themselves on turning points in their lives again. Jane is about to redecorate her kitchen to all of her cooking wishes, Jake is having trouble keeping his younger wife happy, who wants to have another baby and his fertility has apparently gone down the drain over the years.

Then, Jane and Jake’s youngest graduates, making the family reunite in New York. Albeit in different rooms, it appears they are staying at the same hotel. And unexpectedly, Jake is alone. His wife and 5 year old stepson didn’t come along as his stepson fell ill.

This ends up in a heavily, heavily drunken night, with Jane and Jake sleeping together.

To both their hugest shock. To Jake’s delight in the morning, Jane is the one feeling guilty (how typical, eh?). Jane feels like she betrayed her kids, while Jake feels like he did quite the opposite. Then again, they know each other so well, it happens again. The reliving of a shared past, the emotions of having shared kids and a life together, makes them very vulnerable and open to one another.

But then the architect of Jane’s new kitchen, Adam (played by Steve Martin, not sure why: he isn’t bad, but also not witty or funny in this particular part), becomes more boyfriend material. Jane finds herself more and more in moral trouble due to her fling with Jake.

A good old chickflick that shows how men can be confronted with their utterly stupid made decisions earlier. It is, as always, a joy to see Meryl Streep, with a boyishly charming Alec Baldwin and their children who have cast to look not even a bit like either of them. OK, they have all blonde hairs, but other than that? Not much.

Still, if you’re into a hilarious chickflick, this one is for you 🙂

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on June 29, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

NTI opleiding

Dus ik dacht mij eens wat te gaan bekwamen in ontwerpen en programmeren, volgens een door NTI aangeboden deelprogramma van de HBO opleiding Informatica. Het leek simpel zat: via de website aangeven dat je het wel zag zitten, aanvinken dat ik het in één keer wenste te betalen (want 5% korting op de totale prijs, met een ‘cursus’ voor 3 maanden, financieel best haalbaar) en dan direct betalen met Ideal. Het viel me ergens op dat de prijs dan wel héél laag was, maar ik kon het betaalprogramma niet aanpassen. Dus toch maar gewoon betaald, want ik wilde de cursus graag volgen.

Ik zou een bevestiging krijgen via mail: die kreeg ik ook. Ook een betalingsbewijs van mijn bank (dat bieden ze heel braaf aan, ik maak er altijd gebruik van; ik krijg graag belangrijke digitale post), en een paar dagen later volgde, zoals beloofd, mijn digitale mogelijkheid tot inloggen op de wederom digitale leeromgeving van het NTI.

Voor een opleidingsinstituut dat HBO Informatica verstrekt, is die website bijzonder beroerd overzichtelijk te noemen. Knoppen hebben geen logische namen, het is je als leerling volstrekt onduidelijk waar je wat in moet vullen als het om opdrachten uit je boek gaat, en er zijn minstens 4 digitale wegwijzers die je overal heen willen wijzen, maar daar niet in slagen.
Een rondje bellen met het mentoraat, nadat ik vlijtig in mijn nieuwe studiemateriaal was gedoken, leverde me een verdwaasd reagerende telefonist op. Het ging over het studiemateriaal zelf. In het boek stond iets over een werkomgeving die ik moest downloaden. Niet alleen waren de download instructies de ingewikkeldste die ik ooit gezien had, de versie die daarmee gedownload werd, was niet alleen niet de versie in het boek, het programma weigerde te werken. Een kort rondje op internet leverde als antwoord op, dat het programma niet eens meer ondersteund werd. Dus hoe nu verder? Daar belde ik de school dus voor op. Waar ik geen zinnig antwoord op mijn vraag kreeg.
In het leerboek vond ik het emailadres van de auteur. Die gemaild. Die kon me gelukkig wél helpen. Hij zond me een link waar het de betreffende editie van de door hem genoemde download kon vinden, en hoera: het lukte!

‘Prima, dus je kon zo verder, toch?’ hoor ik u denken. Nou nee, want NTI eiste nog steeds die vervolgbetalingen van me, zonder inzichtelijk te maken waar die extra kosten vandaan kwamen. Ik had niets extra’s besteld en had ook geen recht op een welkomstcadeau van welke orde dan ook. Er werd wel gerept van 50 euro als eenmalige dossier opmaakkosten en administratie, maar aangezien mijn directe betaling na een volle week nog immer niet verwerkt was, wist ik niet of ik wel zoveel geld aan de secretaresse wenste te betalen.

Het boek, dus het studiemateriaal zelf, is op internet ook gewoon los te koop, zonder de (loze) belofte van studiebegeleiding.

Het vervelende met studies als NTI is dat ze een winst oogmerk hebben. Het is niet hún doel dat jij je diploma behaald, dat is jóuw doel. Door dat in je achterhoofd te houden, kun je jezelf voor enige narigheid behoeden.

Ik heb gebruikgemaakt van mijn herroepingsrecht, want in het speciaal het feit dat ik een inhoudelijk vraag over de opleiding had, waar ik niet mee terechtkon bij het mentoraat, stak me. Daar was ik nou net de cursus voor begonnen. Zonder die cruciale begeleiding, geef je in feite alleen maar heel veel geld uit aan een boek. Bij bol.com hebben ze het voor nog geen 5 tientjes. Die keus is makkelijk gemaakt.

 
Leave a comment

Posted by on June 21, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

De nieuwe achternaam/The story of a new name

Deel twee in de Napolitaanse romanreeks van Elena Ferrante. Deze voert de lezer feitelijk door het getrouwde leven van Lila, de vriendin van Elena. Elena doet haar uiterste best exact hetzelfde te beleven als Lila, maar dan zonder het getrouwd zijn. De dames zijn feitelijk jaloers op elkaar, proberen elkaar na te streven en slagen daar eigenlijk niet in. Lila had door willen leren, Elena zou misschien niet zozeer getrouwd willen zijn, maar wel een zielsverwant willen hebben voor wie ze zou willen sterven. Lila blijkt een regelrechte feeks, wiens getrouwde leven haar uiteindelijk totaal niet bevalt, Elena’s leven als studente valt haar ook zwaar. Ze raakt het gevoel met de plek waar ze vandaan komt, wat kwijt. Ze wil hetzelfde gevoel van toen blijven herbeleven, maar omdat men haar met steeds meer bewondering aankijkt, lukt dat niet.

Dit boek is in hetzelfde ritme geschreven als het vorige. Mocht je dat bevallen zijn, dan vlieg je hier ook zo doorheen. Wat mij betreft las het weg alsof ik in een trein zat. Rustig, kalmpjes voortkabbelend. De meisjes maken nooit een keuze die je helemaal begrijpt en evenmin doen de heertjes om hen heen dat, maar verder veranderd er eigenlijk niet veel (wat mijn vriendin overigens niet met me eens was).

Het leest lekker weg 🙂

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Schrijven Magazine

Omdat er een bekend familielid in het blad zou staan, en ik niet kon vinden hoe ik alleen aan dat ene nummer kwam, nam ik een abonnement voor een jaar.

Wat een tegenvaller.

Schrijven Magazine is bedoeld voor schrijvers, als een soort vaktijdschrift. Wat is er voor schrijvers, waar kun je je product showen, wie is je voorgegaan en waar zijn tips en trucs? Het blaadje ziet er professioneel uit, weliswaar, maar de inhoud laat nogal te wensen over. De interviews zijn prima, maar de tussenkaterns niet. Waar bijvoorbeeld staat: ’10 tips voor zus of zo’ en er dan maar 5 staan, want de rest staat online…zet dan niet neer dat je 10 tips hebt, maar 5, en zet dat er online nog meer te vinden zijn, bij verdere interesse.

Een stukje over waarom een agent zo belangrijk is, maar zonder namen te noemen. Wel een website (daar gaan we weer) en er dan twee schrijvers bij hebben staan die lijken te beamen dat een agent echt wel heel nuttig is. Wat een agent verder doet, behalve kennelijk de piranha of haaibaai spelen die voor jou de beste deal gaat regelen? Geen idee. Doet een agent aan editen? Zorgt die voor interviews bij de betere bladen? Voor plaatsing van advertenties waar je boek het meeste publiek zal hebben? Het is behoorlijk vaag allemaal.

De enige column die ik wel grappig vond (op het interview na waar ik het blad überhaupt voor gekocht had) was er eentje over schrijven is schrappen. En inderdaad, de zinnen die -voor de grap- waren weggestreept, hadden rustig weggelaten kunnen worden. Net als de rest van het blad, want dat interview wat ik las, was het enige boeiende.

Ik heb mijn abonnement meteen opgezegd. Zonde van je geld.

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

De geniale vriendin/My brilliant friend

Dit eerste deel van de Napolitaanse romanreeks van Elena Ferrante, leest een beetje weg als een kruizing tussen Tolstoj’s Anna Karenina (de eerste pagina’s zijn bedoeld ter introductie van iedereen, inclusief ongeveer 100 koosnaampjes), en eender welk boek van Isabel Allende. Hier en daar is het van de hak op de tak, lijkt het, en de gebeurtenissen die als ‘groots’ te boek staan, vond ik hier en daar eigenlijk wel meevallen.

Het zijn intriges, maar wel louter voor wie uit diezelfde wijk komt. Het doet in die zin ook denken aan Irma La Douce, waar ineens een agent komt die de regels wél wil volgen, terwijl men al tijden gewend is aan een eigen hiërarchie.
Ook zo gek: er wordt gesproken over ‘ze sprak hem toe in het Italiaans’, en dan weer ‘die zei iets in het Napolitaans’, waardoor je je er als lezer bewust van wordt gemaakt dat dat kennelijk mogelijk is in Italië: om dusdanig te spreken dat een ander je niet meer kan verstaan, en dat het niet langer als Italiaans geldt?

Centraal staan Elena en Lila, die in een woordenloze weddenschap bevriend raken. Elena krijgt in zekere zin meer kansen om zich verder te ontwikkelen, maar Lila is veel halsstarriger, iets wat haar zowel bewondering als complete ergernis oplevert. Uit de introductie blijkt ook vooral dat de Elena die het besloten heeft neer te pennen, dat eigenlijk vooral heeft gedaan om Lila niet haar zin te geven: om van het ene op het andere moment niet alleen dood te zijn, maar ook van de planeet verdwenen.

Zoals ik al zei vond ik de schrijfstijl Allende-achtig. Wat mij betreft geen page-turner, maar een vriendin -van wie ik dit boek gekregen had- zei dat zij dat juist wél had. Ik heb het boek tussendoor rustig een week weggelegd, zij kon dat niet. Het leest lekker weg, maar af en toe raakte ik wel bekneld tussen de personages. ‘Wie was dat ook alweer’ dacht ik dan. Niettemin is het verhaal vermakelijk, onthutsend, en een zalige hap uit de Italiaanse cultuur.

 

This first novel of the series The Neapolitan Novels, reminds me of both Tolstoys’ Anna Karenina and pretty much any novel of Isabel Allende, but to pick one: Eva Luna. Because of the introduction of the characters in the book, including their many nicknames, I thought of Tolstoy immediately, and given that the writingstyle is going from here to there and back, it reminded me of Allende aswell. The happenings that are marked as ‘event’ were, to me, at times a bit dull. I didn’t always consider them to be quite that important. 

There are lots of intriges, but mostly for whomever is/was living in that same communnity. It basically shows what it’s like to live in such a small village in Italy. It reminded me a bit of Irma La Douce aswell, with the new police officer that tries to live by the actual book, while everybody is used to a certain routine already, has their own set of rules and so on.
Another thing that intrigued me: it’s written ‘she said it in Italian to him’, or ‘he spoke in Neapolitan’. To an outsider of Italy, this seems very weird. To me Neapolitan might be a dialect, but it is still very much related to Italian, so how is it that this distinction is even made?

Anyway, the story is situated around Elena and her friend Lila, who start their friendship in a wordless sort of bet. From that moment on, they sort of keep each other straight by a constant invisible bet: who is the best?
Elena is given the most chances, but actually Lila is far more stubborn, eager to go beyond. From the introduction it’s also clear that Lila has disappeared and didn’t want a trace of her to be left on this planet, and Elena simply won’t let that wish come true. It’s how you come to be a witness of their lives: Elena wrote it down. 

I was discussing this book with a friend of mine, who thought it was a real pageturner, like a Dan Brown of sorts. I myself had far less trouble putting it aside for, say a week. I thought it was OK to read and in the end I got used to it, but I wasn’t taken that much by the story that I just HAD to know how things went on.  

That doesn’t mean it’s not worth reading, it just means it wasn’t a pageturner for me. You should read it, because it shows you the insides of living an Italian life, within a communnity that hasn’t much to offer. 

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Danny Elfman

Anyone who has ever seen a Tim Burton film, will know why I choose this particular name to write a piece of my mind about. Danny Elfman, the composer, is not just any composer. The ability Danny Elfman has to pull you right into any magic world, is just amazing. Danny Elfman can make the voice of fairies whisper in your ears from the woods, or at the very least make you strongly believe that you do so, he can make you feel like you’re flying through the air on the back of a miraculously lovely being that was just made up by Tim Burton for the sake of their lovely fantasyworld. You feel it’s true, not just because you see it, but because your ears tie your emotions around and make it complete.

Music is so important, such a powerful part of a film. It can make the tension grow bigger, it pumps up the emotions you feel, it can make the hairs on your arms stand up straight. From either thrill or contained emotions. Danny Elfman is ace at making your dreams come true just by listening.

Any soundtrack made by Danny Elfman is well worth listening to, if you’re into the dreamy, fantasy, magic kind of atmosphere. I most certainly am a fan!

For who needs a bit more convincing, try these:

 
Leave a comment

Posted by on June 18, 2018 in music, Opinion

 

Tags: , , , , ,

Charité

A German series about the discoveries of vaccinations for tuberlosis and dyphteria. Very interesting in that matter. It shows how some big names that still echo today, actually actively worked together in a charity hospital in Germany.

A woman is brought in with an acute appendicitis, who does not want to be operated by the only doctor that is available. From there the story runs.
We are talking about a time where women could only be doctor’s assistants, such as a nurse, and not actually been taken seriously when they wanted a bit more than that. So is the case with the woman with appendicitis. Luckily for her -though she has a different opinion on that- she gets to stay with the nurses, as a result of not being able to pay the bill. Her good luck in this is that she gets to learn a lot about medical performances. She gets to assist during operations, secretly attends colleges given to medical students where actual sick people are brought in for medical examination.

It is a very interesting biopic, probably romantisized a bit here and there, but it does show how the medical world has changed since then. And how romances worked back then. And how Emil Behring got engaged by accident, to the wrong person (but I’m taking it that THAT is a bit of a parody on what actually happened?!)

For who is interested in the works and lives of Ida Lenze, Robert Koch, Emil Behring, Paul Ehrlich and Rudolf Virchow, this is a must see.

 
Leave a comment

Posted by on June 13, 2018 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: