RSS

Category Archives: Books

Kruistocht in spijkerbroek. Thea Beckman.

Feitelijk science fiction, dit boek van Thea Beckman. Over de jongen, Dolf, wiens vader een tijdmachine heeft gebouwd. Uiteraard komt Dolf daar per ongeluk in terecht in actie, en wordt zodoende terug in de tijd gezet. Om precies te zijn temidden van een kruistocht in 1212.

Met Dolf’s moderne kennis omtrent gezonde leefgewoonten en geneeskundige zaken, is de groep kinderen die is vertrokken naar een beter leven, beter bestendig tegen de aardse zaken die hen onderweg overvallen. Het kost hem echter moeite, met zijn moderne gewoonten en het besef dat dat ineens weg is. Het vereist heel wat aanpassingsvermogen voor een tiener!

Een boek wat kinderen van nu waarschijnlijk aanzienlijk minder weet te boeien als je kijkt naar het leven wat Dolf heeft.
Toch heeft Thea Beckman altijd weten te boeien door de realistische wijze waarop ze de tijd van toen omschreef. Het heeft me altijd verbaasd dat er niet meer boeken van haar verfilmd zijn, ook omdat ze historische figuren omschreven heeft (de schilder Van Campen bijvoorbeeld) die echt bestaan hebben. Dit boek is verfilmd in 2006.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Gonnie reeks. Olivier Dunrea

Ik heb eigenlijk niet speciaal iets met die kartonnen boekjes, qua voorlezen. En toch vormt deze reeks een uitzondering. Er zit zoveel humor achter! Het is heel simpel, ontzettend makkelijk te volgen voor baby’s, peuters en kleuters en als voorlezer schiet je zelf ook geregeld in de lach. Een feest van herkenning en gewoon grappig.

 

I’m not particularly fond of cardboard books to read aloud. And still, this series is an exception. It’s so hilarious! Very simple, very easy to follow for babies, toddlers and preschool and whilst reading aloud you can’t help giggling along. It’s a very relatable and just down right funny. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

Prins Assepoets/ Prince Cinders

Dit zalig lollige boek is van wijlen Babette Cole en neemt de oude klassieker heerlijk op de hak. Ik hou best van de ouderwetse sprookjes, maar gezien het feit dat het altijd prinsesjes zijn die zich uitsloven voor een prins, is het ook weleens leuk om het thema omgekeerd te zien. Vrijwel alles gaat min of meer hetzelfde als in het origineel, gewoon net een tikkie moderner en de tegenovergestelde sexe.
De bijbehorende tekeningen zijn eveneens lekker cartoonesk, dus genieten geblazen! Leuk om voor te lezen, leuk om voorgelezen te krijgen.

 

This wonderfully silly book is from the late Babette Cole and it twists about everything you knew about the old classic. In a wonderful way. Don’t get me wrong: I do like the classic fairytales, but given that it’s always princesses doing their utter best to look proper for a prince, it’s nice to see the tables turned for a change. Pretty much everything is still the same, just with different sexes and a slight bit more modern.
The accompanied drawings are a bit cartoonesque, so it’s a full joy altogether! Nice to read to the kids, wonderful to be read. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion

 

Tags: , , , ,

Ik haal je op, ik neem je mee/Steal you away. Niccolò Ammaniti

De bestseller van Niccolò Ammaniti. Zoals in een eerder blog van me te lezen valt, had ik eerst ‘Jij en ik’ van dezelfde schrijver gelezen. Die beviel me ook beter.

Bij ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ is de vertelstijl weliswaar op zichzelf net zo beeldend en prachtig omschreven, maar Ammaniti slaagt er in dit boek niet in om mijn aandacht continu vast te houden. De verhaallijn blijft maar draaien, zijstraatjes inslaan en voor mij om onduidelijke reden. Bovendien wordt er steeds herhaalt dat een kleine jongen van 9 eigenlijk de held van het verhaal is, terwijl er andere hoofdpersonen veel nadrukkelijker worden neergezet. Het leest wat raar weg, daardoor. Zeker omdat die 9-jarige maar aan de zijlijn lijkt te staan.

Het verhaal van de juffrouw op school, die haar klas heeft en daarnaast ook nog een leven waar minnaars deel in hebben, is eigenlijk het duidelijkst in het geheel. Dat daarnaast ook elk ander karakter helemaal wordt uitgewerkt getuigt van een enorme gave van inbeeldingskracht, maar het leidde mij eigenlijk teveel af van de oorspronkelijk bedoelde verhaallijn. De overtuigend bedoelde ‘maar de eigenlijke held van ons verhaal…’ overtuigde mij dus niet.

Maar…..dat ben ik. Het is niet voor niks een bestseller geworden, dus een ander zal mogelijk helemaal niet zo’n moeite hebben met de steeds veranderende focus. Het blijft een heel boeiende schrijver.

The bestseller of Niccolò Ammaniti. Like I’ve written in a blog before, I’d read ‘Me and you’ first and I prefer that story above this one.

Though ‘Steal you away’ has the same writingstyle in itself as ‘Me and you’, Ammaniti doesn’t keep me on my toes during the entire session. The storyline continues to take sidepaths, crawl up in little allies and even gets lost on me completely. Add to that, a small schoolboy is supposed to be the leading person, the hero of the story, this keeps being repeated. And yet, there’s other figures in the story who get far more attention and who you connect with far better due to this. It’s a weird read because of that. Because the schoolboy keeps being mentioned, and he doesn’t appear that much. Not with that intention.

The story of the school teacher who has her class and a life filled with lovers and such, is the most followed one. Every other character appearing on stage is very nicely described and such, but given that they don’t actually actively participate in the story told, I didn’t care for them that much, to be fair. I thought they were a huge distraction, despite the fact that they were so well taken care of in ways of description.
The phrase ‘but the true hero of this story…’ seemed to be needed to convince me. It didn’t convince me. 

Then again…that’s me. It might be that someone else is gazing upon the writing and all the poetically described island features as a dressing up party for ones imagination. It’s not a bad read in itself and the writer is truly an artist. So go for it, just don’t expect a straight-to-the-point story. 

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Jij en ik/You and me. Niccolò Ammaniti

Hoewel op de kaft van het boek vooral wordt gerept over ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ (Ti prendo e ti porto) moet ik zeggen dat ik beide boeken heb gelezen en hier meer van genoten heb.

Lorenzo wordt op een ochtend wakker in zijn prettige leven, maar het gaat hem allemaal niet prettig genoeg. Hij heeft verzonnen dat hij door populaire kinderen op school is meegevraagd op skivakantie, om zodoende een berg nieuwe kleren binnen te slepen. Zijn moeder wil hem brengen om de ouders van deze kinderen te kunnen bedanken, maar Lorenzo heeft andere plannen. Hij verzint een list voor een al eerder bedachte list, maar wordt -hoe kan het ook anders- gedwarsboomd door een factor waar hij geen rekening mee heeft gehouden: zijn zus.

Ammaniti is er bij dit verhaal een stuk beter in geslaagd om de hoofdpersonen ook de hoofdpersonen te laten zijn. Er wordt niemand ‘beter’ voorgesteld dan hij of zij is. Lorenzo is een kneus, maar wel een geniepige, zijn zus iemand die toch ook vooral gewoon hulp nodig heeft. Ze zitten in hetzelfde schuitje van eenzaamheid. De manier waarop het alles is omschreven heeft mij enorm weten te boeien. Veel meer dan Ik haal je op, ik neem je mee in elk geval, en dat had ik niet verwacht.

Ergens doet de schrijfstijl van Ammaniti me denken aan die van Carlos Ruiz Zafòn, maar dat is denk ik vooral de manier van dichterlijk en humoristisch spelen met taal, die gelukkig goed door de vertaling heen is gekomen.

Ik zou deze zeker aanraden. Het is ook lekker dun, dus je vliegt er zo doorheen.

 

Despite the fact that on the cover of this book it was raining positive reviews of ‘Steal you away’, the bestseller this writer wrote before this one, I have to admit I read both (see other blog) and was far more taken by this one. 

Lorenzo wakes up one morning in his comfortable life, but he’s not quite comfortable enough. He has made up that he has been invited by popular schoolkids to come along for a ski holiday, so he could demand some new clothes and such. His mother wants to drop him off at his friends who he said will be gathering at school, but on their way there, he comes up with a trick to avoid this, because he has already prepared another trick. In doing so, he gets -how could it be different- interrupted by a factor he didn’t think of: his sister. 

Ammaniti made the characters in this book truly themselves. No-one is supposed to be a hero or a loser especially. They are all just trying to survive expectations. Lorenzo is a loser, but quite a tricky one, his sister a bitch, but also simply someone who needs help.
In a way Ammaniti’s style reminds me of that of Carlos Ruiz Zafòn, but that might be just the nearly poetic descriptions of persons, which thankfully survived the translations.

I’d defenitely recommend this one. It’s quite thin, too, it’s an easy read. 

 
Leave a comment

Posted by on February 18, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Het Labyrint der geesten, Carlos Ruiz Zafón

Dit boek heb ik tot mijn grote vreugde gewonnen via HP De Tijd, dus dat moest ik natuurlijk enorm lezen.

Het is het laatste boek in de serie van ‘De Schaduw Van De Wind’, met onder andere de familie Sempere, hoewel het begint met Fermín de Torres en zijn moeilijkheden om Spanje binnen te komen als verstekeling op een groot schip.

Zafón is als geen ander in staat een situatie dusdanig te omschrijven dat het plaatje als instant decor tevoorschijn floept. Hij hééft een magie met woorden! Met zinsnedes als ‘met een vulpen die lekte als een tweedehands auto’, ‘Let op maestro, nu komt een onbeschrijflijke parabel van diepzinnige symboliek, gekruid met voldoende incest en verminkingen om zelfs de gebroeders Grimm van onderbroek te laten wisselen’, en zo nog meer. Het is zalig cynisch op z’n tijd en de taal die Ruiz Zafón gebruikt is simpelweg dichterlijk te noemen, in het bijzonder bij verschillende beledigingen.
Helaas wordt het gedurende het boek wel wat minder. Ik vrees toch dat het aan de vertaaltechnieken die zijn gebruikt, ligt (ik meen hier en daar google translate knulligheden te ontwaren), want omdat ik dit probleem bij de eerdere boeken van Zafón helemaal niet heb gehad, lijkt het me stug dat het aan de schrijfstijl ligt. Er staan ook -kleine- zinnen in, waarvoor je kennelijk de 60 danwel 70 gepasseerd moet zijn om ze te begrijpen, want het lijkt geen gewoon Nederlands, maar is dat wel, doch kennelijk tamelijk ouderwets…

De verhaallijnen van de eerdere boeken waaien ook hier weer mee, om aaneengeregen te worden tot een bont kleed. Af en toe is het zoeken, maar dat is omdat de boeken ook afzonderlijk gelezen kunnen worden. Er verschijnen daarnaast weer nieuwe spelers op het toneel, waaronder een vrouwelijke detective -wat ze niet is, maar ze speelt het wel- die het hele boek lang feitelijk als een flirtend drankkanon wordt neergezet.

Er zijn daarnaast ook nog aardig wat andere hoofdrolspelers, van verschillende families, terwijl er ook twee prominente aanwezige mannen zijn wiens vrouwen Bea en Bernarda heten, wat af en toe wat extra verwarring op het vuur gooit, zogezegd. Vooral omdat de mannen op dagelijkse basis met elkaar samenwerken.

De eindeloze passages over Valls en zijn functioneren ben ik, naarmate het boek vorderde, wat vluchtiger gaan lezen dan ik eerst deed. Het vertraagt het verhaal en soms lijkt het verder ook niet ter zake te doen. Niet continu, tenminste.

Het oude Barcelona en de taferelen aldaar doen meer dan goed voor de geest. Dat kan Ruiz Zafón.

Verder vond ik het opvallend hoe de verhaallijn van Valls uiteindelijk eindigde. Onder dergelijke omstandigheden zou ik, ondanks alles, een verlangen van ‘terug’ verwachten.
Sowieso lijkt het verhaal op het laatst wat langdradig te zijn. Dat valt mee, maar er is sprake van ‘closure’, de schrijver heeft niemand in de steek willen laten, geen losse eindjes. Dus ja, dan ben je met zoveel verschillende levens, wel even bezig.

Wat mij betreft zeker een mustread, net als z’n voorgangers.

 
Leave a comment

Posted by on February 2, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Einde Luidruchtige Huisgenoten/End of the Loud Roommates/End Compagni Rumorosi

Huisvergadering

‘Jongens, we móeten echt een huisvergadering houden’, sprak Karel. Al geruime tijd had hij last van de geluidsoverlast van Leon, de mooiboy in het huis. Leon liet zijn computer met muziek graag snoeihard aanstaan. Ook als hij niet thuis was. En in tegenstelling tot Jenna, Pien en Hannah, die hun deur ook weleens níet op slot deden als ze er niet waren, sloot Leon altijd af. Ook als hij nachtdienst had. Voor die arme Karel geen pretje, aangezien hij naast Leon’s kamer zat.
‘Ja, en we moeten Fanny zover krijgen dat ze dat klotekonijn van d’r alleen in d’r éigen kamer los laat lopen, want ik ben nu zaagsel en konijnenkeutels die van háár zijn aan het opruimen in míjn huisdienst!’ mopperde Bernard chagrijnig. Hij had al verschillende aanvaringen gehad met Fanny. Als die een boze blik op je wierp, voelde je je spontaan krimpen. Van watermeloen naar sesamzaadje. Fanny liet zich door niemand iets vertellen. Ondertussen was ook Jenna de keuken in komen lopen.
‘Kan dan ook het feit dat Oxana en haar vriendinnetje zo luidruchtig zijn, op de agenda?’ vroeg ze.
‘Prima, doen we die allemaal wel onder de noemer ‘geluidsoverlast’, besloot Theo, die al aan tafel zat met een lijst voor mogelijke vergaderonderwerpen.

Dat werd nog leuk, dacht Josephine.

Omdat zoiets als ‘een vergadering organiseren’ nogal wat voeten in de aarde had met vijftien huisgenoten, duurde het nog even voor de daadwerkelijke vergadering plaats zou vinden. De agenda was sneller gemaakt. Voor Jenna een lijdensweg tot het verlossende moment. Maar toen gebeurde er voortijdig wat.

Josephine liep Oxana’s vriendinnetje tegen het lijf. In de keuken. Josephine had geen idee hoe ze heette, maar haar gezicht was wel degelijk bekend.

‘Oh, hoi!’ groette ze haar, want een onaardig meisje was het niet.
‘Hey, hoe is het?’ vroeg de Vriendin vriendelijk, aan het klieren met ovenbroodjes, maar voornamelijk de verpakking. Dat krijg je in een slecht georganiseerde keuken. Daar liggen geen scharen in om die verpakking open te knippen. Josephine bood haar uiterst botte, maar verder effectieve zakmes aan.
‘Ah, dank je!’
‘Graag gedaan. Ben jij er ook toevallig, volgende week?’ vroeg ze vagelijk. Zelfs Josephine vroeg zich af waarom. Wat had Oxana’s vriendin met die huisvergadering, waar ze op doelde, te maken?
‘Ehh ja, dat zou kunnen, weet ik nog niet, hoezo?’
‘Nou, we hebben een huisvergadering volgende week’, zei Josephine afwezig, op zoek naar een schoon kopje.
‘Ah, doen jullie dat vaak?’
‘Nee, dat niet. Af en toe, als het nodig is. We hebben wat geluidsoverlast’, flapte Josephine er toen ineens uit, terwijl ze een kopje uit een afwasteil hengelde en het afspoelde.
‘Oh? Ik dacht dat de muren hier zo goed geïsoleerd waren?’ sprak de vriendin verbaasd. Ze had de broodjes inmiddels op het rooster van de oven gekregen, die omwikkeld was met alumininium folie wat zwart zag van alle andere zaken die daar al op verbrand waren.
‘Ja, de muren wel, maar via de ruimtes boven de deuren en het stopcontact komt er nog aardig wat door’, legde Josephine uit, spelend met het kopje.
Dit was niet waarom ze dit gesprek begonnen was. Ze wilde dit gesprek ook niet voeren. En toch was dat precies wat ze deed. Welkom, spontaniteit en flapuiterigheid. Shiiiiiiit!
‘Heeft iemand dan te hard staande muziek? Ik heb het nooit gehoord?’ merkte de vriendin verbaasd op, schoof de broodjes in de oven, nadat ze ze voorzichtig wat natter had gemaakt.
Yep. Ze moest het gaan zeggen. Dit was hét moment. Ze wilde het nog steeds niet. Dat dóe je niet. Niet bij de wildvreemde. Bij je eigen huisgenoot, MISSCHIEN, maar niet met degene die je het minst kent van de twee, wel?!
‘Nee, geen muziek….’ zei Josephine, licht grijnzend. De vragende blik terug nodigde téveel uit tot concreet antwoord.
‘De Daad’ , zei ze dus maar.
‘Oh?’ de vriendin keek Josephine even heel vragend aan, nieuwsgierig naar wie dat koppel dan wel was?
Josephine wilde het eigenlijk niet zeggen, maar de stilte die al was gevallen werd langer, en langer, en nog langer, en de grijns op haar mond sprak, zeker in combinatie met het langdurig aankijken van de Vriendin. Ineens lazerde het spreekwoordelijke kwartje als een baksteen naar beneden.
De Vriendin kreeg een kleur als vuur.
‘Oh! Daar hoeven jullie geen huisvergadering over te houden, hoor!’ sprak ze vlot, en maakte zich uit de voeten.

Sindsdien was het stil in de kamer van Oxana. Het vriendinnetje kwam langs, maar Jenna kon weer slapen.

 

‘Guys, we really need a house meeting!’ Charley said. He had been bothered by the noise Leon made for quite a while now. Leon, the pretty boy of the house, who always left his computer on while he was out, playing songs at incredibly loud levels. And unlike some others, Leon actually locked his door when he went out. As an intern in the hospital. Serving night shifts. Charley being his direct roommate, he had to endure quite a lot, poor sod.
Yes, and we need to convince Fanny to let that blasted rabbit of hers only hop around in her own room. At this rate I’m cleaning up after that little shite!’ Bernie said, frustrated. Nearly no-one could truly get on with Fanny, but Bernie and Fanny seemed an especially bad combo. As soon as Bernie opened his mouth, Fanny’s face went dark. That was the effect she had on most people, in honesty. Fanny gave the orders. If you had something against anything you said, you better take the floor well prepared, since Fanny was up for it.
‘Alright, so can Oxana and her friend be added to the list too, then?’ Jenna, who had just stepped into the kitchen and had quite understood what the subject was all about.
‘Sure, I think I’ll just put it on the list as ‘Too Loud Noises’ or something’, Theo said, seated at the kitchen table, as he was making an agenda for the meeting.

‘Well, this is gonna be fun’, Josephine thought to herself.

Because they had no less than fifteen roommates, the meeting couldn’t be held immediately. It would take at least another week and a half before it was actually scheduled. So Jenna had to endure quite a bit more. Still, it wouldn’t take until the meeting, because something occurred.

Josephine ran into Oxana’s lover.
Josephine had no idea what her name was, but her face was, by now, quite familiair. 

‘Oh, hi!’ Josephine greeted the girl cheery, as the girl wasn’t a nasty one.
Hey, how are you?’ responded the Girlfriend, occupied opening a package of oven rolls that wouldn’t open, as the kitchen wasn’t fully equipped and therefore missed out on things like scissors. Josephine offered her blunt pocket knife, which was received gratefully.
‘Ah, thanks!’
‘You’re welcome. Are you here, by any chance, next week?’ Josephine suddenly asked. She had no idea why. Why would this girl have anything to do with their house meeting?
“Errr I’m not sure yet, why?’
‘Well, we’re having a house meeting’, Josephine answered, in search of a clean cup. A hard find in this kitchen.
‘Ah, you do that often?’
‘Not really, just when it’s necessary, I suppose. We’re having trouble with noise disturbance’, she suddenly said, when she’d found a cup.
“Oh? I thought the walls were so well isolated here?’ the girlfriend said, surprised, having spread the rolls on a tray with the dirtiest tin foil ever, after sprinkling them with a bit of water.
‘Yes, it’s quite well isolated, but through the compartments above the doors and through the electrical sockets, sounds still come through’ Josephine explained. She actually didn’t want to say it. She hadn’t planned on doing that. And yet, there she was. Having this conversation. Welcome to spontanity and not being able to keep your mouth shut. Shiiiiiiiiit!
‘Is anybody playing loud music? I’ve never heard it?’ the girlfriend mentioned, surprised. She was about to shove the bread rolls in the oven. Yup. This was the moment Josephine wasn’t waiting for. She had to tell. She didn’t want to. I mean, aren’t you supposed to mention this kind of stuff to the one you actually live with? In other words, Oxana herself?
‘No, it’s not music that’s bothering’, Josephine grinned. Because that’s what the subject itself did to her. It made her an instant prude. Josephine didn’t like to talk about sex to someone she didn’t know. But the questionmark hanging so obviously above the girlfriend’s head, did require an answer.
‘The Deed’, answered Josephine, in lack of a better word.
‘Oh?’ the girlfriend was all ears now, kept staring at Josephine, in hopes of getting to know who was that noisy couple. There was no way back. No way at all. Josephine was still looking for words, when she suddenly realised that the silence she’d dropped, had taken too long. She HAD to say something, right? She looked with an uneasy smile at the curious girlfriend, and suddenly noticed the quarter dropped down like a brick from the Berlin wall after a sledge hammer got to it.
The girlfriend’s face was suddenly on fire.
‘Oh! You don’t need to have a meeting about that!’ and off she went, out of the kitchen.

Ever since, it went quiet in Oxana’s room. And thankfully, Jenna could go back to sleep again.

 

RIUNIONE DI CASA

‘Gente, dobbiamo bisogno davvero un riunione di casa!’ ha detto Carlo. Ne era stato infastidito per qualche tempo a Léon, la casanova della casa. Léon amava la sua musica molto rumorosa, anche quando non era neppure nella casa. E diversamente da Hannah, Pina e Gina, Léon sempre chiuso la sua camera con chiave. Anche se avesse il turno di notte. Povero Carlo, che viveva accanto a Léon.
‘Sì, e qualcuno per favore dire a Fanny che lei lasciare il suo coniglio solo da sola nella stessa camera. Ora io lavo escrementi di questo cazzo coniglio e l’animale non è mio!’ Bernardo gridò frustato. Lui ha avuti collisioni diversi con Fanny, perché lei non ascoltava nessuno. Uno sguardo da lei e si ritrasse. Dall’anguria al seme di sesamo. A questo momento, anche Gina entrata la cucina comune, e ha ascoltava il sogetto.
‘Per favore, anche aggiunge il sesso tra Oxana e la sua fidanzata!’ lei chiamava.
‘Accordo’, Theo ha detto, l’ha scritto sul foglio di carta, ‘semplice scrivo “rumorosa”, OK?’
Era accordo.

‘Sarà divertente’ Giuseppina ha pensata sarcastico.

Com’è normale in una casa di 15 residenti, al meno una settimana passata prima era un occasione di avere un riunione di casa. E qualcosa diversa succede.

Giuseppina ha incontrata la fidanzata di Oxana, nella cucina comune. Giuseppina non ha avuta una idea quale era il suo nome, ma la sua faccia, sì, lei ha vista.

‘Oh, ciao!’ ha dice alla Fidanzata, perché non era una ragazza male.
‘Ciao, come stai?’ la Fidanzata chiesta, stava scompigliando con un paio di pane per il forno. Difficile senza un coltello adeguato. Nella questa cucina in particolare prevalse l’anarchia. Il che significava: niente forbici. Giuseppina offerta il suo coltellino svizzero smussato.
‘Ah, grazie!’ la Fidanzata rispose.
‘Sei qui la prossima settimana?’ Giuseppina chiesta. Non sapeva nemmeno perché. Era un riunione di casa, questa Fidanzata non era la sua coinquilina. Perché era importante che la Fidanzata era qua o no?
‘Ehhhh non lo so ancora, perche?’
‘Ci abbiamo un riunione di rumorosi nella casa’, Giuseppina spiegava, alla ricerca di una tazza. Un ritrovamento in questa cucina.
‘Ah? Si fa spesso, incontri?’ lei chiesta.
‘No, non veramente. Quando è necessario. Ci sono alcuni chi soffrono di disturbo acustico’, ha detto all’improvviso. Lei finalmente ha trovava una tazza.
‘Oh? Pensavo che le pareti fossero così ben isolate qui?’ la Fidanzata rispose sorpreso, aveva steso i rotoli sul foglio di alluminio più sporco di sempre.
‘Sì, le pareti e tetti sono, ma non le prese elettriche oppure i vani portaoggetti sopra le porte’, Giuseppina spiegò. Effettivamente non voleva dire. Lei non ha avuta un piano per fare questo. Eppure quello stava per accadere. Avendo questa conversazione. Lei. Perché lei era così spontanea, grazie! Cazzzooooooooo!
‘È qualcuno che suona musica ad alto volume? Non ho mai sentito?’ la Fidanzata era sorpresa.  Stava per mettere i panini nel forno. Sì. Il momento era lì. Giuseppina sapeva. Il momento lei non voleva essere da parte. Giuseppina sentiva che doveva dirlo. Ma questa era la Fidanzata, non la sua compagna di stanza! Lei davvero non voleva dire. Però la sua faccia era un grosso punto interrogativo.
‘L’Atto’, Giuseppina rispose, a causa di un improvviso attacco di prudenza.
‘Oh?’ il punto interrogativo diventata più grande, non meno. Lei davvero voleva sappere chi erano la coppia così rumorosa? Capì che non c’era modo di tornare indietro. Era il proprio momento. Giuseppina lei non aveva ancora detto nulla, quando si rese conto che il silenzio aveva impiegato troppo tempo. Giuseppina sorrise, guardò alla Fidanzata negli occhi, pronta per dire, alla ricerca di parole, quando il penny è caduto con la Fidanzata. Come un mattone.
La faccia di Fidanzata divenne rossa come il fuoco.
‘Oh, Dio! Non è necessario per avere un riunione di questo!’ lei rispose, e quasi corsa fuori dalla cucina.

Dopo, era sempre tranquilla nella stanza di Oxana, e Gina riuscì a dormire di nuovo…

(dit is onderdeel van de bundel ‘Het Studentenhuis’)è corsa fuori dalla cucina

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,