RSS

Category Archives: Books

De kellner en de levenden. Simon Vestdijk

Nadat ik De Vrije Vogel En Zijn Kooien had gelezen, werd me dit boek in de schoot geworpen.

In tegenstelling tot het boek over Anton Wachter, duurde het een aanzienlijke poos voordat ik doorhad waar het verhaal over ging. Je valt als het ware midden in een scène, en tot, zeg, het derde hoofdstuk zo’n beetje, wordt het niet écht heel duidelijk waar je nu precies deel van uitmaakt.

Het is een magisch realistische setting, met omschrijvingen die doen denken aan Peter Vos en Jeroen Bosch tekeningen, gecombineerd met Caravaggio en Dante-schilderijen. Prachtig, maar ook zeer gruwelijk. De beelden die Vestdijk weet op te roepen zijn bijzonder sprekend, maar omdat ze gecombineerd worden met een troepje willekeurig bijeen geschraapte mensen, die toch ook hun uiterste best doen om uit te maken, waar ze in vredesnaam in belandt zijn, is het ook zeer verwarrend. Je doet, net als deze mensen, je uiterste best om ergens een nooduitgang te vinden, om van het éne onwaarschijnlijke tafereel, in het andere te vallen. En dat blijft maar doorgaan.

Er zitten zeer veel heil en verdommenis momenten bij, gezever over God en de duivel. Ik moet zeggen: die stukjes heb ik wat gskipt, omdat ik niet op manier denk. Ik ging meer voor de beelden, zoals ik dat ook bij een schilderij zou doen: de schoonheid van de kunst zelf bewonderen, niet zozeer zien wat er nu gebeurd tussen die mensen.
Op twitter, facebook en instagram zie je het wel gebeuren, dat men een schilderij ziet, en daar een onderschrift bij gaat verzinnen. Zo van: ‘wat zouden ze éigenlijk zeggen?’
Vestdijk heeft er een heel boek aan gewijd.

Het is niet voor iedereen weggelegd om hier soepel doorheen te lezen, vermoed ik. Het is geen science fiction, maar je hebt hier wel een stevig pak fantasie voor nodig.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 17, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Een Moeder Van Niks

Dit geweldige boek van Annemarie Oster is een must voor elk, zichzelf niet al té serieus nemende moeder, maar ook voor hen die regelmatig met kinderen bezig zijn. Op zeer herkenbare, vlotte, komische en bijna poëtische wijze weet zij de lezer een prachtig beeld te schetsen van het dagelijks leven met haar twee zonen, die, geheel naar (eigenlijk) moderne maatstaven, geen moment bij de naam genoemd worden. En toch is het zo volkomen helder en hilarisch om te zien, hoe zij als dame in een net milieu, haar jongens door de jeugd jungle weet te leiden, bestaande uit ruwe bonken van jongens uit andere nesten, en hoe ze zelfs graag een blokje omrijdt voor de juiste school, zodat de (hoe dan ook ten toneel gespreid gaan wordende) scheldwoorden tenminste met de juiste nadruk en accenten worden uitgesproken.

Ik heb me een breuk gelachen, ik wens u hetzelfde toe 🙂

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

How I made a Barbarella-outfit out of an H&M jumpsuit

Yes, I am without a hobby. You’ve got to be, when doing something like this, right?

Fact is: I wrote a scifi book (well, that is my opinion, the one I wrote it for said it has a lack of spaceships?! – it has one, but, like Dr Who’s, it’s camouflaged!) and I wanted a pic of me in a Barbarella-like outfit.

So there. That was the initial goal.
Now all I had to look for, was a store that sold something that came even remotely close to such an outfit.
After studying several outfits that I was aware of, worn by the gorgeous Jane Fonda, I decided to go for vlcsnap-2015-02-03-11h47m11s195this one.

When I found out H&M stores had a jumpsuit available in white, I went for it. Thankfully, I had just bought a sewing-machine 🙂

 

so after cutting the legs off, buying black satin ribbons, sewing those on the halter-part of the jumpsuit, I had to undo the legs. Given that I’m not really that good at handycrafts, I ended up making a seam quite next to where the original seam already was situated, camouflaged that with some more ribbon, and so on. Then I put on some cardboard tube with aluminum foil on our wii-gun.

To be fair, I was quite pleased with the result 🙂 So if anybody asks you: YES, I’m available for the remake of Barbarella! 😉

Barbarella IMG_6823_7172 klein.jpg

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Films, Humour, Projects, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

De Vrije Vogel En Zijn Kooien

Ik moet zeggen dat ik erg dol ben op eufemismen. Daar is in dit boek gelukkig ook voldoende sprake van, maar toch kostte het me hier en daar enige moeite om ze te ontwaren. Eufemismen zijn tenslotte enorm tijdgevoelig, en aangezien dit boek niet echt van gisteren is…

Hoe dan ook, we volgen in dit boek Anton Wachter op z’n schouder, die vooral in zijn hoofd vrijwel continu de strijd aan lijkt te gaan met zijn kompaan Max Mees. Samen doen ze aan ‘scharrelen’ of, ‘met meisjes lopen’. Geweldig. Bij elk meisje wordt opnieuw gekeken, of er niet wat te versieren valt. Het heerlijke aan de tijd waarin dit boek geschreven is, is de dubbele boodschap die een heel beleefd zinnetje als ‘lekker weertje, niet?’ met zich meebrengt. De gedragscode was minder pompeus, veel subtieler, meer ontwikkeld ook. Het in vervoering raken van een stuk van Brahms of Beethoven, bijvoorbeeld. Kom daar nu nog maar eens om! Emotionele muziek is niet echt hip of populair, het moet vooral knallen, herrie maken.
Nee, dan Anton Wachter, die het piano oefenen van het bovenbuurmeisje moet zien te overleven. Zonder hoofdtelefoon, iPad of wat ook, om zichzelf ondertussen af te leiden. En anders gaat hij wel een straatje om. Een zalige wandeling door het studentikoze Amsterdam uit de jaren 50 zo’n beetje, toen kamers aan de Overtoom, de P.C.Hooft etc, zowaar nog optabel waren!

Ondertussen is Anton Wachter een ontzettend ondeugend stuk vreten. Hij valt eigenlijk niet eens op de dochters van z’n hospita, maar omdat ze in hetzelfde huis wonen, vindt hij ze op den duur wel de moeite waard. BEIDEN, ja. En dan verbaasd zijn, dat ze elkaar met een paraplu aanvallen! En toch volhouden.

Vrouwvriendelijk is het boek niet echt. Hoewel ik goed kan begrijpen dat hogere educatie destijds nog niet echt prioriteit nummer 1 was voor jongedames, lijkt de verwachting van Anton Wachter die kant ook niet uit te gaan. De namen uit het boek (Fietje gaat nog wel) -Clasina, tante Bertha- doet ook suggereren dat de schrijver zelf de vrouwen (althans, die hij gecreëerd had) meer als koeien zag. Sexy zijn ze niet, die namen.

Doch het lezen beslist waard, want meneer Vestdijk houdt wel van grapjes 🙂

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Finding a literary agency

This is pretty much the same as saying: looking for a nice date who HAPPENS to have a tree in the backyard that grows diamonds, while a unicorn is rubbing its horn against the treetrunk.

No, really. Given that all authors of at least the English language even need to pay to find a rotten address to any of these bozo’s (because they are not that easy to track though google and those who will point you the way, demand money), it’s also like you are about to go on a date where you think: ‘I hope I’m gonna have a nice time’, while they seem to think: ‘well geez, this isn’t spouse material, what the heck are they thinking!?’

And yes, all literary agents are the same. They basically tell you, from their websites: ‘this who I am and what I do, but unless you follow these rules (which include payment and a shitload of specifics to your manuscript, including the good old ‘what, you actually think you’re GOOD??’ ) do not even dare to get in touch with me’.

I think it’s easier to become the president of the USA. And yes, we all know how easy Trumpie got that job.

I am not a PR person, this is the only reason I even feel like I should have one of these agents. If I could do that by myself, I wouldn’t consider it for a moment. I have yet to stumble upon an honest, polite and friendly approach with any of them.

True, I write reviews about the books I read these days, a lot of them are Indie authors and a lot of them suck, but I don’t think that gives anyone a reason to be quite so rude on a website.

I just read one where they published the names of some of their ‘big names’ to brag about that in advance. I’ve read some of those books and thought they sucked. So they’re not even representing the best, they are solely looking for the big names so that they can sell more. In itself I get this perfectly. But don’t deny others the pleasure of being discovered, because you prefer a big name that writes shit (I read Brooke Shields ‘Down came the rain’, and as much as I sympathise with her situation, it was far from well written, that book) you’re not looking for quality, you’re nothing but a golddigging flea on a sheep. And to that I only have one thing to say:

BAAAAAAAH!

 
2 Comments

Posted by on June 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

De nieuwe achternaam/The story of a new name

Deel twee in de Napolitaanse romanreeks van Elena Ferrante. Deze voert de lezer feitelijk door het getrouwde leven van Lila, de vriendin van Elena. Elena doet haar uiterste best exact hetzelfde te beleven als Lila, maar dan zonder het getrouwd zijn. De dames zijn feitelijk jaloers op elkaar, proberen elkaar na te streven en slagen daar eigenlijk niet in. Lila had door willen leren, Elena zou misschien niet zozeer getrouwd willen zijn, maar wel een zielsverwant willen hebben voor wie ze zou willen sterven. Lila blijkt een regelrechte feeks, wiens getrouwde leven haar uiteindelijk totaal niet bevalt, Elena’s leven als studente valt haar ook zwaar. Ze raakt het gevoel met de plek waar ze vandaan komt, wat kwijt. Ze wil hetzelfde gevoel van toen blijven herbeleven, maar omdat men haar met steeds meer bewondering aankijkt, lukt dat niet.

Dit boek is in hetzelfde ritme geschreven als het vorige. Mocht je dat bevallen zijn, dan vlieg je hier ook zo doorheen. Wat mij betreft las het weg alsof ik in een trein zat. Rustig, kalmpjes voortkabbelend. De meisjes maken nooit een keuze die je helemaal begrijpt en evenmin doen de heertjes om hen heen dat, maar verder veranderd er eigenlijk niet veel (wat mijn vriendin overigens niet met me eens was).

Het leest lekker weg 🙂

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Schrijven Magazine

Omdat er een bekend familielid in het blad zou staan, en ik niet kon vinden hoe ik alleen aan dat ene nummer kwam, nam ik een abonnement voor een jaar.

Wat een tegenvaller.

Schrijven Magazine is bedoeld voor schrijvers, als een soort vaktijdschrift. Wat is er voor schrijvers, waar kun je je product showen, wie is je voorgegaan en waar zijn tips en trucs? Het blaadje ziet er professioneel uit, weliswaar, maar de inhoud laat nogal te wensen over. De interviews zijn prima, maar de tussenkaterns niet. Waar bijvoorbeeld staat: ’10 tips voor zus of zo’ en er dan maar 5 staan, want de rest staat online…zet dan niet neer dat je 10 tips hebt, maar 5, en zet dat er online nog meer te vinden zijn, bij verdere interesse.

Een stukje over waarom een agent zo belangrijk is, maar zonder namen te noemen. Wel een website (daar gaan we weer) en er dan twee schrijvers bij hebben staan die lijken te beamen dat een agent echt wel heel nuttig is. Wat een agent verder doet, behalve kennelijk de piranha of haaibaai spelen die voor jou de beste deal gaat regelen? Geen idee. Doet een agent aan editen? Zorgt die voor interviews bij de betere bladen? Voor plaatsing van advertenties waar je boek het meeste publiek zal hebben? Het is behoorlijk vaag allemaal.

De enige column die ik wel grappig vond (op het interview na waar ik het blad überhaupt voor gekocht had) was er eentje over schrijven is schrappen. En inderdaad, de zinnen die -voor de grap- waren weggestreept, hadden rustig weggelaten kunnen worden. Net als de rest van het blad, want dat interview wat ik las, was het enige boeiende.

Ik heb mijn abonnement meteen opgezegd. Zonde van je geld.

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,