Category Archives: Daily life

Biologieles / Biology class

Op de middelbare school waar ik zat waren alleen maar afdankertjes van andere scholen te vinden. Ikzelf was niet beter. Ik begon in het tweede jaar, zoals de meesten. In het derde jaar kregen we er twee nieuwe klasgenoten bij. Een van hen, een jongen genaamd Abram, bezorgde de klas op een dag veel gegiechel.
Toen dat gebeurde, zat het lokaal van de strenge docente Natuurkunde vol. Het lokaal, waar ook scheikunde en biologie werden gegeven, beschikte over tafels met in het midden een wastafel en eromheen branders, voor het doen van proefjes bij de verschillende vakken. Het was door de opzet van die tafels (denk aan een schoorsteen, maar dan kleiner) niet altijd mogelijk daar met lange benen helemaal behoorlijk aan te gaan zitten. Je zat toch altijd een beetje klem, je benen strekken was er niet bij. Tenzij je schuin ging zitten. Vanwege die wastafel in het midden zat je wel beschut. Boeken voor je leggen en stiekem smsjes versturen was niet zo’n probleem.
Zelf zat ik enkele tafels verder zo naïef als een deur te wezen. Was ik heel goed in, toendertijd. Nog steeds trouwens. Bezig met mijn taken (want die docente was aardig, maar erg op de regels). Ik stond liever in een goed boekje.
Er was commotie en hilariteit die dag, maar niet meer dan ik al gewend was. Het betrof een Montessorischool, dus ieder werd geacht voor z’n eigen leerproces verantwoordelijk te zijn. Geen klassikale lessen dus. Sterker nog: als klas zaten we op een dag nauwelijks bij elkaar. Alleen voor vaste lesuren. Het enige ‘lessige’ aan zo’n les was dat je, terwijl je wiskunde (bijvoorbeeld) zat te doen en vast kwam te zitten met een vraag, er ook daadwerkelijk een wiskunde docent bij de hand was om je vraag aan te stellen. Je kon net zo goed een ander boek open slaan overigens, geen haan die ernaar kraaide. Ja, OK, de betreffende docent sprak je aan, maar dat duurde maar tot die weer terug bij zijn of haar bureau was. Dat viel dus wel mee.

Het was pas na de les, toen Abram het lokaal verliet en leerlingen om hem heen ‘m recht in z’n gezicht uitlachte voor de enorme vochtplek op z’n broek, dat ik door begon te hebben wat ik had ‘gemist’. Hij had zich af zitten trekken bij het zicht op een van onze aantrekkelijkere klasgenotes. Door de wastafel hadden alleen leerlingen die achter en naast hem zaten, iets gemerkt. Jammer was dan wel dat hij een trainingsbroek droeg.

In the middle school I attended were only pupils that had previously been attending other school. I wasn’t any better myself. I started there my second year, like most. In the third year, we were presented with two new classmates. One of them, a boy named Abram, quite caused a stir one day.
When this happened, the classroom of the strict teacher Nature Science was completely filled. The classroom, where Chemics and Biology were also taught, had tables with sinks and burners, for doing practices with the different subjects given there. It was because of those tables (think of a mini version of a chimney) not always that possible to stretch ones longish legs while seated at these tables. You were always a bit restricted. Unless you sat down like you were about to enjoy the sunshine or something. Because of that sink in the middle, you were quite hidden though. Putting your books in a certain angle gave you full phone access if wanted.
I myself was being naieve like always. I’m not sure why, but I was NEVER aware of anything exciting happening. That’s my fulltime job these days. Not noticing stuff. Anyway, I was just doing my schoolworks (because, as said, the teacher was nice, but quite strict on rules) as I was trying to be a good student.
There was a bit of commotion and hilarity that day, but not that much more than I was used to already. It was a Montessori school (‘educate oneself in ones own rhythm’) so everyone was ought to be responsible for your own tasks, thank you very much. We didn’t even really sit together as a class much, most of the day. All years mixed, mostly. The teachers were there to answer your questions, but everyone had books of their own level, so it could be a question on any level, at any hour. If anything, it’s a great method to keep any teacher on their toes, really!

It wasn’t until after class, when Abram left the classroom and fellow pupils laughed at him, that I noticed I had apparently ‘missed out’ on something. He had jerked off looking at one of our more attractive fellow classmates. Because of the sink, only pupils seated directly behind him had witnessed what had happened exactly.

It was too bad really that he was wearing jogging trousers.

Leave a comment

Posted by on November 18, 2017 in Daily life, Humour


Tags: , , , , , , ,

Rights to your own body.

You know that scene from Sissi, in which she tells Franz that their first child is on its way? Just in case you haven’t, here’s his response:


Unless your response as a man is the same as the above, I don’t think you have any rights at all to judge a woman who is quite unsure what to do next, once she has found out she is pregnant.

For ‘normally’ pregnant females, there are websites, which tell you what feelings are normal to experience when you find out you’re pregnant. Also that it’s normal to feel quite ambivalent about it. To be scared. To want to get rid of it. To feel ill equipped. Those websites tell you to talk about those feelings. That it is normal to feel that way.

This is true. I have several friends who admitted to being scared shitless after finding out they were pregnant. No matter how much the unborn child was wanted, those thoughts were among the happy ones. It happens. Mostly, I’ll admit, with friends being heavily nauseous during that first trimester. Pregnancy isn’t always jolly good fun, after all.

It’s also true that types like Jacob Rees-Mogg wake up another type of disgust. Because what if your pregnancy is the result of a rape? The result of a rape by someone you trusted to be your protector? Or just someone who brutally grabbed you, pulled you into the bushes and made you his? Rape itself is traumatising enough, it’s disgusting that a man in suit and tie also claims abortion is wrong in all circumstances.
I was astounded to hear that Jacob actually has a wife and no less than six kids. After his bold confessions that he is against abortion in any case, I thought to myself: that poor daughter of them! Because this also entails that whatever will happen to her, she now has the security that her father will always assume that it was her fault, should something happen to her. Even if Jacob Rees-Mogg did it himself. Or his sons. He has enough of those.
With what kind of world view will these boys be raised? That it’s OK to rape a girl, because she denied him? That it’s OK to rape in general? Because yes, that’s basically what someone with those views, is saying. It is actually denying that rape exists at all. It is beyond the pillory, even. I wanna bet that Jacob Rees-Mogg was mourning the loss of the Magdalene laundrettes in Ireland when they were closed?!

And yes, I know those are his personal views, but still I consider this man to be very dangerous. And a bloody hypocrit, given that he profits from the sales of abortion pills. I’m pretty sure your God will kick you out of heaven, Jacob Rees-Mogg!

Then there’s yet another point of reasoning to consider. What if your child has a chromosomatical deficit, or is handicapped in a different way? This is, again, a very personal point of view. But that’s it: personal. There’s people who say a handicapped child shouldn’t be included in the pro choice process. Why is that?
I know there are experts and lots of people who are very willing to accept any type of people into their lives. But there’s also those who don’t. Why would you force a child to have a parent who will never fully love their child? Don’t forget that many of these children have needs that are mostly costly within health care. A health care that’s slowly bleeding to death, in nearly every country that even has this type of health care at the ready. There are lots of possibilities for people who have money, but not so much for those who don’t. Are you going to be the one who judges if a live is compatible with the current life? Or are you gonna leave that to a professional (the doctor) and the parents who actually need to take care of such a child?

I saw the other day an article about men talking about their side of the story when it came to abortions. Unfortunately, I couldn’t find the link any longer.
One man I felt for. He had wanted to have children with the love of his life, and I do think that if he would have had more time with this girl, they might have had a shot at being happy together. I did think: if she would have known how much he loved her, and how much her hormones were possibly confusing her, she might have kept it. Of course I can never be sure. It could be he wasn’t the love of her life, in which case it’s not all that brilliant to be tied together forever because of a child you have to raise. Parenting is tough enough if you are in harmony about things, as children will try to play you out at every single occasion possible.
Another story was from a man who had also unwillingly supported his girlfriend during her abortion. He later forced another woman to carry out her pregnancy, even though doctors had told them their child would not live out of the womb. Of course I felt sorry he had the traumatising experience of his girlfriend undergoing an abortion, but I could not, for the life of me, think why he would punish another woman for that?! He said in the end it was a healing experience, but I thought he had been very cruel to that woman. He had no right to do so, in my opinion. You’re not going to force someone you love, to loose someone if that’s not necessary.

And for those who are still not convinced it’s the choice of women themselves: I’ve read a website where women who had had an abortion could leave their story. I was astounded, shocked and disgusted by how many of these women had been chaised by their angry partners with knives, belts, bats and lovely promises (‘I’ll kill you and that unborn of yours if you keep it!’) before they went to indeed have an abortion. Imagine what that would be like if you did that where it’s illegal. How safe are you going to feel as a woman or a young girl in trouble, if everyone is opposed to any action you can think of?

If you want to help, then really help. Not short term. Don’t say ‘you are a murderer’. Try to actually foresee what could happen to this child if it was born. Are you gonna take care of it? Is that a solid promise, no matter what? Or are you just prolife because you once had an abortion and you’re sorry about it now? Your life isn’t the life of the other. You literally have no idea what you’re up against.

Leave a comment

Posted by on October 2, 2017 in Daily life, Opinion


Tags: , , , , , , , , , ,

Laminaat/ Wooden floor

Van de week hebben we onze geliefde kat begraven, een droeve gebeurtenis. Het betrof een eigenaardig beestje, wat mijn man al ruim 16 jaar gezelschap hield, mij zo’n 11 jaar.
Nu moest ik ineens denken aan één van de keren dat ons geliefde beest had besloten weg te lopen. Dat is meerdere malen gebeurd, maar die keer was het wel erg beangstigend, omdat we net waren verhuisd. We bleken het kattenluikje in ons nieuwe onderkomen te hebben onderschat: dat had niet slechts twee standen (namelijk ‘open’ en ‘dicht’) zoals we dachten, maar wel vier. Inclusief ventielsluitingen in beiden richtingen. Waar we ‘m dus in bleken te hebben gezet. Het beest, Poes geheten, had net een nieuw halsbandje. Wat hij op de gang van ons nieuwe huis had achter gelaten. Paniek.
Omdat onze oude woning nog niet geheel ontruimd was, moesten we daar naar terug. Het openen van de deur leverde dikke tranen op, want de schreeuwde stilte herinnerde ons aan het weggelopen beestje.
Nu moesten echter de schouders eronder, want elk detail dat niet in originele staat werd teruggebracht, zou ons met extra kosten opzadelen, want zouden in rekening worden gebracht.
Toen ontdekte ik pas wat frustratie bij me teweegbracht. M’n man was verbaasd, maar liet me begaan. Wat als gevolg had dat ik het volledige laminaat (wat aan de vloer was vastgelijmd en geniet en met verbindingsstukken aan elkaar vast zat) in no time los had gerukt.
Hij had zelf aanzienlijk meer moeite de boel in onze voormalige slaapkamer los te krijgen.
‘Kun je hier ook even losgaan?’ vroeg hij, lollig bedoeld. Het was pas toen dat ik me realiseerde dat mijn emotionele staat voor de verandering zeer nuttig was.

Het kostte minder dan de middag om ons oude appartement in oude ‘glorie’ te herstellen.

Poes meldde zichzelf de volgende ochtend vroeg voor ons (nieuwe) bed. En zo kwam alles toch nog goed.


Last week we’ve buried our cat, a sad event. It was one of the weidest creatures that accompanied my husband for over 16 years, myself only a mere 11 years.
Now I was suddenly reminded of one of the times our beloved creature had decided to wander off. This happened a few times, but that particular time it was especially stressful, as we had just moved houses. It turned out we misjudged the catflap our new house had. It didn’t have two options (‘open’ and ‘closed’ ) as we thought, but four. Including ‘open for going out, but closed for going in’  and the other way around. And it happened to have been in that position when the animal, named Poes (Puss) had walked out. We had given him a new collar. Which it had managed to take off. Panick.
Since our former appartment hadn’t been fully cleared, we had to go back to fix that. Opening the door made me well up again, as we were confronted with the screaming silence of Poes also not being there.
We had to get the floors out, however, because not doing so would cost us a lot, given that professionals were going to have to remove it if we didn’t, sending the bill to us. It was then that I discovered that me being frustrated can be quite handy. You see, we had wooden floors. Stuck with both glue and nails, being connected with aluminum thingies. I tore, ripped, flipped and kicked everything apart. With results. In no time, the floor was taken apart. It surprised hubby, who needed a lot more time with it in our former bedroom.
‘Can you do that here too?’ he asked, trying to be funny. I hadn’t even realised that I was going wild. When I ripped that floor apart, I realised that me being frustrated was actually helpful for a change.

It took less than a day to get our appartment back in the state we were supposed to leave it in.

Poes returned the very next day, in our new bedroom. And so everything ended well. 

Leave a comment

Posted by on May 10, 2017 in Daily life


Tags: , , , , , ,

Vakantieflirt/ Summer flirt

Ik was op vakantie bij (een) Vriendin. Dat wil zeggen: zij werkte in Frankrijk op een camping (ze deed het entertainment en sporten voor de kinderen) en had een caravan waar ik ook nog wel bij in paste.

Na een klotsende busrit van ruim tien uur, spoedde ik me naar het toilet waar ik mijn record ‘plassen-na-een-lange-rit’ verbrak: vijf minuten aan een stuk torpedeerde ik het witte porselein. Een orgastische fontein, mag ik wel zeggen.
De camping lag aan een schattig meertje dat na mijn actie uit z’n oevers dreigde te treden (ja, overdrijven is ook een vak..)

Maar: ik was er!

In de stralende zon.
Vriendin was ‘s ochtends aan het douchen voordat ze aan het werk moest, en ik ging eens lekker languit op m’n gat zitten. Had ik nog niet gedaan in die bus. Ik had vrijwel rechtop moeten zitten, omdat m’n benen nogal lang zijn. Opgevouwen als een harmonica, dat werk.
In bikini, Gewapend met een boek, pak koekjes en een glas water (ik kon altijd nog doen of het wodka was, had ik besloten), nam ik plaats op een van de stoeltjes voor de caravan. Alwaar ik al gauw werd begroet door een stoppelige en vriendelijk glimlachende jongeman die zich introduceerde als Olivier. Hij kuste mijn beide wangen en nam plaats op de andere stoel. Begon een heel verhaal.
Ik verstond geen ruk van Olivier. Mijn Frans is nooit zo goed geweest. Ik glimlachte dus maar gewoon vriendelijk. Dat had hij door. Zodoende wachtte hij tot Vriendin was teruggekeerd.
Vriendin stelde ons aan elkaar voor, vertelde dat Olivier een van haar collega’s van de camping was. Olivier bleek de lifeguard bij het meertje te zijn.
Ik zag Olivier elke ochtend terug, nam aan dat dit zijn werkroutine was. Mij op de wangen kussen, Vriendin ophalen en dan samen naar het zwembad lopen.
Nadat enkele dagen, lag ik op een middag ook aan dat meertje. Prima toeven. Olivier kwam af en toe langs, ik leerde nog wat andere mensen kennen, ik vermaakte me wel. Op een goed moment meldde Vriendin me weliswaar dat ze het vermoeden had dat Olivier me leuk vond, maar ik hoorde het niet. Ik luisterde net naar m’n walkman. Dan krijg je dat.

Ik had mijn handen bovendien vol aan een andere fransoos, die mij en Vriendin op een middag zó hebberig had bekeken dat ik in lachen was uitgebarsten. Ik had weleens gelezen -in een of ander stoffig boekje over lichaamstaal dat ik ooit op een tweedehandsboekafdeling had ingekeken- dat mannen, als hanen, hun veren gladstrijken. Meestal met gel. In dit exemplaar zag ik meteen zo’n haan. Vandaar die snotterlach. Oeps.
Enfin. Terwijl Vriendin en Olivier enorm aan het werk waren overdag, vond ik deze flirt weer terug. Het flirten ging lekker, dus waarom stoppen?
Vriendin organiseerde een rugby spelletje, waarbij heel wat geïmproviseerd diende te worden, want nauwelijks materiaal aanwezig.
‘Kom je ook kijken?’ vroeg ze.
Eigenlijk had ik geen zin. Het was echter schuin tegenover de caravan waarin we verbleven. Geen ontkomen aan.
Ook Olivier schoof aan. Het spel was nog niet zo lang bezig, toen Vriendin over me heen kwam hangen van achteren. Prettig visueel vermaak, kennelijk. Vriendin grinnikte toen ze erop werd gewezen door een ander, vertaalde het voor me.
‘He wat?’ vroeg ik onder haar borsten door. Leuk, oorwarmers in juli.
‘We komen spelers tekort, doe je ook mee?’ vroeg ze, haar kin op mijn hoofd rustend.
‘He, nee! Ik ken helemaal geen rugby! Laat staan dat ik het kan!’ riep ik verschrikt uit.
‘Kom op, ik doe ook mee’, spoorde ze aan. Olivier keek ons vragend aan. Vriendin vroeg hem ook maar meteen. Olivier was ogenblikkelijk te porren. Ik zuchtte, stond op. Ik wist wanneer protesteren geen zin meer had
Het zal zo’n tien minuten in het spel zijn geweest, toen Vriendin zei:
‘Jemig, ik zweet me te pletter!’
“Ik ook’, gaf ik toe.
‘Ik wil eigenlijk m’n shirt uittrekken, maar er staan hier bijna alleen maar mannen, dat wordt dan, denk ik, toch verkeerd uitgelegd’, zei ze toen.
‘Niet als we het tegelijkertijd doen’, stelde ik voor. Ik had het ook snikheet.
Dus hop, allebei shirt uit. Bikini’s die tevoorschijn kwamen. Gefluit van de zijkanten. Vriendin en ik die hen daarop keihard uitlachten.
Toen vervolgens Olivier de ene na de andere wilde manoeuvre maakte, waardoor eerst een stapel kleine jochies (tussen de 8 en 10 jaar) als een rij dominosteentjes omvielen en even later ik en Olivier zelf, werd het helemaal een dolle bende.
Toen ik opkeek, zag ik m’n flirt ineens tussen de struiken staan. Ik was meteen afgeleid, maar ook gedrevener. Ging meer in het spel op. Toen er een bal uitgenomen moest worden, keek hij me zo doordringend aan, dat ik hem het liefst terplekke een tent/ caravan /zwembad /douchehok in had gesleurd.
Helaas. Het spel was nog niet teneinde. Het werd steeds gezelliger -waarschijnlijk had het feit dat Vriendin en ik gedeeltelijk in onze zwembikini’s stonden te spelen, de ronde gedaan door de camping, zo zwart stond het ineens van de mensen aan de zijlijn. Ik voelde me, in tegenstelling tot wat ik vooraf had gedacht, in m’n element. Olivier kneep een waterfles leeg in m’n gezicht, wat met luid geloei en geschater werd ontvangen door de rest van de menigte. Olivier was wel zo vriendelijk me weer op de been te helpen, m’n hoofd over zijn schouder. Ik keek daarop recht in de ogen van m’n flirt. Grijnzend en wel. Ik beantwoordde de blik.

Mijn flirt en ik belandden, in een fors beschonken bui, (na een spelletje pétanque) in het zwembad. Hint: nooit klotsen met dat water als je al misselijk bent. Het was prima voor een vakantieliefde.

En toen was daar nog de rel met Olivier.
Twee dagen voordat ik vertrok had hij geregeld dat we naar Castellane konden, met zijn motor. Ik moest een lange broek aan (de enige die ik bij me had) en goede schoenen. Ik denk niet dat Olivier had gerekend op een chick met legerlaarzen, maar tadaa… Dus wij op de motor, terwijl Vriendin nog moest werken. Ze wist wel dat we er even uit gingen, maar wist niet waarheen, of hoe laat we weer terug zouden zijn. Ik ook niet.

Castellane was prachtig. Een schattig bergdorpje, zo leek het, met overal kaarslichtjes en gezang, sprookjesachtig mooi gewoon. Kerst in de zomer. Brandende lampionnetjes in spelonken en de liefste en zoetste trappetjes die naar prachtige kasteelachtige torentjes leidden. Ik kocht hier en daar wat kleine dingetjes (portemonneetjes, pennen, sleutelhangers, alles voor de thuisblijvers) en genoot van het prachtige zicht.
Het zal een uur of tien, elf, zijn geweest toen we op de camping arriveerden. Ik ging terug naar de caravan die ik met Vriendin had, na een braaf kusje op m’n wang van Olivier. Ik bedankte hem vriendelijk, zoals je dat gewoonlijk doet als iemand sympathiek voor je is geweest.
Bij de caravan aangekomen trof ik een boze Vriendin.
Die was bezorgd geweest in mijn afwezigheid, maar ook boos. Overtuigd dat ik met Olivier in bed lag. Ziet u, hij gold als de plaatselijke schoonheid. Dat zag ik dan weer niet. Slank, vrolijk, een dagenbaardje, vrijwel altijd een glimlach op z’n gezicht, en altijd even vriendelijk. Zo zag ik hem. Mijn reactie was dusdanig dat Vriendin wel meteen overtuigd was dat er toch niks gebeurd was. Bovendien wist ze dat de route naar Castellane inderdaad lang genoeg was om er lang over te doen. Zelfs per motor.
‘Weet je dat hij, voordat jij kwam, me alleen af en toe kwam halen om naar het werk te gaan? Het is pas sinds jij hier bent, dat hij dat elke dag doet’, zei ze.
‘Oh. Nee, dat wist ik niet’. Ik voelde me lullig dat Vriendin zich genaaid voelde. Ik was echt zo naïef dat ik dacht dat Olivier me mee had genomen om aardig te zijn.

De volgende ochtend bleek pas dat er nogal wat tumult was ontstaan na ons vertrek. Olivier had niemand op voorhand willen vertellen waar hij heen ging. Er waren in onze afwezigheid weddenschappen afgesloten dat we met elkaar in bed lagen.Hij was zelfs door de baas op het matje geroepen: wat hij met me uitgevogeld had?!

Ik moet eerlijk zeggen: ik heb me kapot gelachen toen ik dat hoorde. Een hele camping in oproer, en ik had geen flauw benul!


I was on a holiday with (a) Girlfriend of mine. She was actually working at a camping in France (entertainment and sports for the children), but had a caravan to her own in which I could fit aswell without a problem.

After a challenging busride of ten hours I ran to the toilet at the said camping and broke my own record of urinating-after-keeping-it-up-during-trip and torpedoed the white porcelain for a full five minutes. A quite orgastic fountain, it has to be said. The camping was situated next to a cute lake, to which I have undoubtedly contributed. Yes, exaggerting is a profession at times….

But: I was there!

In the radiating sun.
While Girlfriend was taking a shower before work, I was gonna sit down on my arse and do nothing much special for a while, thank you. I hadn’t done so in that bus, as my legs are quite tall and I had been forced to sit folded like a harmonica due to this.
In my bikini. I had found my way to a book, a package of cookies specially reserved for this moment and a glass of water, which I could easily pretend to be vodka, I’d figured. I sat down on one of the plastic lawn chairs in front of the caravan, and was soon greated by a bristly and friendly looking young man, who introduced himself as Oliver. He kissed me on the cheeks as a greet, sat down on the other chair, started a whole story. I didn’t understand a word. My French has never been too good. Oliver noticed. He waited. I had noticed he mentioned Girlfriend, so I figured she would know what to do with him.

Girlfriend introduced us to one another, told me Oliver was one of her colleagues; the lifeguard at the small lake and swimmingpool.

Oliver came to the caravan every morning, which made me assume this was his work routine. Kiss me on the cheeks, wait for Girlfriend, walk to work. 

After a few days I found myself at this lake aswell. Proper spot. I met some nice people and every now and then, Oliver came to check in. I was having quite a good time. At some point Girlfriend mentioned to me she suspected Oliver was developing feelings for me, but I didn’t hear it. I was listening to my walkman. It happens.
Besides, I had my hands full with another Frenchman who I had discovered in the days before even attending the beach. This man had been looking at both me and my Girlfriend in such a way that it had made me snort with laughter. I’d read -in a second hand book of bodylanguage I once happened to gaze into in a second hand shop- that men who intend to lure or seduce a girl/woman, literally make the gesture of ‘preening feathers’. He had done just that. I think even snot came out of my nose. Very charming…oops.
Anyway, when Friend and Oliver were at work during the day, I found back my flirt. Woohoo. We still seemed to enjoy that little game, so why stop now?
Friend organised a rugby game, which demanded quite a bit of improvisation, because there was hardly any material to begin with.
‘You’re gonna come and watch?’ she asked me.
I actually didn’t want to, but the playfield was diagonally opposite our caravan. No real way to escape.
Oliver also joined the sideline. The game hadn’t been played for that long when Friend hung over my shoulders from my back. A pleasant visual image, apparently. Friend giggled when she was informed about this, translated it for me.
‘Eh, what now?’ I asked from underneath her breasts. Nice, earmuffs in July.
‘We’re in short stock of players, are you joining?’ she asked.
‘What?? No! I don’t even know the game!’ I protested in shock.
‘Come on, I’m joining in myself’, she said. Oliver looked at us curiously, so Friend asked him to join aswell. He was in for it immediately. I sighed and caved. I knew when protesting no longer had any point.
After a little while, Friend mentioned:
‘Blimey, I’m sweating like a bastard! I actually wanna take off my shirt, but it’s only men along the sidelines. I’m afraid it will give the wrong message if I do so….’ and I told her:
‘Not if we both do it, I’m sweating like a bastard myself, come on!’ and at ‘three!’ we both removed our shirts. Whistles and clapping from the sidelines. We just laughed right into their faces.
Then Oliver proceeded to make wild manoevre after wild manoevre, leading to a lineup of boys (aged about 7 to 9) fell down like a domino play and short after, Oliver and myself, it became quite a wicked mess.
When I looked up, I suddenly saw my flirt. I was immediately distracted, but somehow also more focused into the game, wanted to show off. A ball had to be thrown in somehow, and during this happening, he looked so straight into my eyes that I really had a hard time not to yank him into the nearest tent/toilet/caravan/ shower cabin.
Unfortunately, the game hadn’t ended yet. The game was becoming more sociable -most likely due to the fact that word got round that Friend and me were playing in our bikinis- it got so very crowded at the sidelines. I got to feel more and more in my element, far more than I expected on first hand. Oliver then proceeded to squeeze a whole bottle of water into my face, which led to the crowd around us cheering and clapping. Oliver was friendly enough to pull me up again. My head over his shoulder, I looked right into the eyes of my flirt. Who was all smiles at me. I answered the smile with my smile.

My flirt and me eventually ended up in the swimmingpool, after some stiff drinks. Note to self: don’t do sloshing if you’re already feeling a bit sick….for a summerlove, it was absolutely fine, however. 

And then there was this small riot around Oliver.
Two days before I was going to leave, Oliver wanted to show me how much he liked me, by taking me on a special trip to Castellane. He had told me to wear long trousers (the only one I actually had with me) and some proper boots. I don’t think he was considering a chick with army boots, but there you had it anyway. Tadaa!
While Friend had to work, Oliver and I went away on his motorcycle. Friend didn’t know where we were going, but I didn’t know either. He hadn’t told me before we went.

The part of Castellane he showed me was incredibly beautiful. A very cute village on a hill, with small stairways and cute little chapels everywhere, lights being shone from every direction by lanterns, small tokens for stupid foreigners like me to buy (my wallet got emptied there from all the gifts I bought for people at home), it was truly amazing. We walked a bit, watched the stars, I enjoyed the beauty of this place so very much.
It must have been about eleven or twelve, when we arrived back at the camping. Oliver gave me a sympathetic peck on the cheek and I thanked him for all of his trouble and showing me a beautiful place. I returned to the caravan.
To find a heavily upset Friend. She had been worried sick and was angry  with me. She had had no idea where we went and had been convinced, by 10 PM ‘you were sleeping with him’. You see, Oliver was locally known as a ‘pretty boy’, the kind of guy that’s so pretty, everyone wants him. To me he was just a friendly, bristly guy. Sure, he was tall and slender, had a good figure and was always friendly, but the thought of looking at him like that hadn’t even crossed my mind! My response to her anger was in such a way that Friend was immediately convinced absolutely nothing had happened. When she heard we went to Castellane, she understood why I had been away for so long.
‘You know, before you arrived, he only came by every now and then to pick me up to go to work’, she told me. I was sorry Friend had been so worried, but I simply was that naive to think Oliver had just taken me on a trip to be nice. I’d seen no other signs.

The next morning it appeared there had been quite a stir after we had left. Oliver had denied anyone information as to where he was taking me. So when we left, people had been betting we were sleeping together. Even the big boss of the camping had called Oliver into his office upon our return, to ask what the hell he had done with me?!

I laughed so hard when I heard that, to be fair. A whole campingside alerted, and I had absolutely no idea! 

Leave a comment

Posted by on December 31, 2016 in Daily life, Humour


Autist op een begrafenis / Autistic attending a funeral

We zaten in de kamer met z’n allen. Te rouwen. Daar zijn begrafenissen voor. Lekker uitgebreid janken. Dat kan enorm opluchten. Toen kwam Tanja binnen. Ik zette me alvast schrap.
Tanja is autistisch.

‘Kijk eens, tante Carla en oom Theo, ik heb een nieuwe trui gekocht!’ zei Tanja, met iets te luide en bovendien uitgelaten stem. Het viel me nog mee.

‘Eh ja, prachtig, schat’, stotterde tante Carla wat beduusd. Wat moest ze hier nu weer mee?

‘Ik heb ‘m in de vlaggetjesweken van de C&A gekocht’, denderde Tanja voort met kinderlijke stem. Haar niet aankijken had geen zin. Ze tetterde door over hoe de verkoopster haar had rondgeleid door de winkel en had geholpen met uitzoeken.

‘Nou, wat fijn’, deed tante Carla toch een brave poging, tussen een paar slokken koffie door, om te beantwoorden aan Tanja’s behoefte aan goedkeuring.
Fysiek gezien was Tanja dan dik in de dertig, haar brein was dat beslist niet. Niet altijd. Ze klonk nu meer als een 8-jarige, als ik het zelf moest typeren. Eentje die zich een houding probeerde te geven. Geen idee had hoe dat moet.

Ondertussen had Harry zich een weg van het koffiezetapparaat in de keuken naar de voorkamer gewurmd.

‘Och god, is Tanja ook weer lekker bezig?’ vroeg deze geamuseerd.

‘Ja, eigenlijk zouden we haar even af moeten leiden’, zei ik.

‘Dan zitten we wel meteen aan haar vast, dat weet je’, bracht hij in. Daar had hij gelijk in. Op dit moment was niemand daar happig op. Ook ik niet in die zin, want ik was net zo hard in de rouw.

Tanja was zenuwachtig, dat kon je haar ook niet kwalijk nemen. De spanning in de woonkamer was te snijden.. Men wilde de stilte bewaren, dat Tanja haar mond zou houden.
Een autist voelt dergelijke spanning niet. Dendert daar overheen. Voor haar was de trui, gekocht met korting, verkregen door geplakte vlaggetjes, met behulp van een soort personal shopper kennelijk erg belangrijk. Ze zag er netjes uit, dat moet gezegd. Zo zou haar stiefmoeder, de reden dat we hier stonden te rouwen, het graag gezien hebben. Die had zich overigens sowieso kapot gelachen om haar manier van doen. Haar stiefmoeder had het erg op koopjes. Ze zou zo trots als een aap zijn geweest.

Later, na de begrafenis op het kerkhof, vroeg Tanja haar vader ineens:
‘Wat moet ik eigenlijk doen?’ verlegen om praktische informatie. Ze wilde doen wat hoorde, maar had geen idee wat dat was.
‘Het is gebruikelijk om iemand een hand of een knuffel te geven, en gecondoleerd te zeggen’, legde haar vader heel praktisch uit. Tanja was helemaal niet van de fysieke affectie. Het verbaasde ons, haar vader inclusief, dan ook zeer, toen Tanja inderdaad ineens een knuffel gaf en ‘gecondoleerd’ mompelde.
Haar vader barstte in huilen uit.
De zon scheen op het ijswitte landschap in de molenstreek.

We were in the room altogether. Mourning. That’s what funerals are for, after all. Then Tania entered the room. I braced myself.

‘Look, auntie Carla and uncle Theo, I’ve bought a new sweater!’Tania says with too loud and far to elated voice. Though it could be worse, I have to admit. 

‘Err yes dear, very nice’, murmered aunt Carla a bit dazed. How was she supposed to deal with this?

‘I’ve bought it in the discount week with all these stickers!’ Tanja went on, like a train with no mercy, with a childlike voice. Not looking at her had no use. She raved on about how the saleswoman had toured her through the store, helped her pick the best clothes for the occasion. 

‘Well, that’s so nice dear’, Carla does a brave try for satisfying the obvious needs of Tanja to have some kind of approval for her actions, between a few sips of coffee.
Physically speaking Tanja may be deep into her thirties, socially & emotionally she’s more like a twelve year old, which varies through the year. At this moment, I’d say she was about eight in that department. An eight year old trying to find a comfortable spot, both physically and mentally. And having no clue how to do that. 

Meanwhile Harry had worked his way from the kitchen to the livingroom. 

‘Oh god, is Tanja at it again?’ he asked, amused. 

‘I think we should try to distract her at some point’, I said.

‘Then we’re stuck with her, as you know full well’, he reminded me. Point taken. Nobody felt like that, nor me. I was mourning, like the rest of them. 

Tanja was nervous, something you could hardly blame her for. You could cut the tention in the room with a knife. People wanted it to be quiet, silent, for Tanja to keep her mouth shut.
An autistic person doesn’t feel this kind of tention. Just goes on and on. To her the sweater, purchased with a discount, gained with stickers on a piece of paper, with the help of some sort of personal shopper, very important. Apparently. She was looking quite smart, I gotta say. HEr stepmother, the one who had died, would have loved it. She would have laughed about Tanja’s way of drawing attention to herself. She would have been so proud. 

A bit later, at the graveyard, Tanja suddenly asked her dad:
What should I do exactly?’ shy for practical information. She wanted to do what was right, without knowing what that was exactly.
‘Usually people shake hands or hug and say “my condoleances”‘, her father replied in a likewise practical mode. Tanja had never been much of a girl/woman for physical contact. So we were so surprised, her father included, when she suddenly DID hug her father and said “my condoleances”.
Her father bursted into tears.
The sun shone on the ice landscape in the windmill district. 


Tags: , , , , , , , , , , ,

Muziek/ Music

Teksten van muziek doen me weinig. Nooit heb ik daar echt naar geluisterd. Ik word gegrepen door de melodie. Wat maakt dat ik af en toe de meest debiele liedjes leuk vind. Het stuiterige soort deuntjes van K3, Kinderen voor Kinderen, Zecchino D’Oro, Hamelen, enzovoorts. Die kinderliedjes hebben vaak een hoog ‘oppeppend’ gehalte wat mij betreft. Fijn als ik me een keer down voel of iets. En ja hoor, ik luister ook The Beatles, Joe Cocker, The Byrds, Roxette, Queen enzovoorts.

Daarentegen luister is niet graag naar, wat ik nog het meest vind klinken als cirkelzagen die zogenaamd kunstig van een soort melodie voorzien zijn. Dat die dingen ooit een keer per ongeluk in een echoënde put met een berg aluminiumfolie en gemalen glas zijn gelazerd en dat er toen iemand dacht: ‘goh, dat klinkt bést geinig’, wil nog niet zeggen dat ik vind dat het het etiket ‘muziek’ verdient.
Of van die rappers die eigenlijk niet kunnen zingen en dus maar een klassiek muziekstuk op de achtergrond zetten en daar hun hele levensverhaal op tetteren. Ja, wel keurig op de maat. Dat dan weer wel. Mijn ding is het niet, nooit geweest ook. Als ik een audioboek wil, koop ik dat wel…
Maar dat ben ik.
Het nadeel van nooit luisteren naar teksten, is dat je de liedjes die je maar één keer hoorde, ook nooit meer terug kunt vinden als je op het zalige medium youtube rondhangt. Dus was ik erg blij toen, op twitter, @jonnythumper me inlichtte over The Police. Bam. Meteen een stuk jeugdherinneringen terug. Van onderweg naar het strand zijn, in de auto, met vader die het toch wel erg prettig vond als z’n kroost zich gedroeg daar op de achterbank en dus zijn eigen jeugd in de autoradio duwde.
Toen @timmcnulty, die me fijn wat Ierse folkmusic wist aan te prijzen, die ik voorheen al bij mijn vader, zittend op zijn rommelkist, meezong. Heerlijk. En ik was érg blij toen Yvon Jansen, oud DJ, me wees op de geweldige muziek uit de jaren 60 en 70. Onder andere Shocking Blue. Het nummer Venus en Never Marry A Railroadman bleven meteen hangen. Met het doorlopen van andere ‘sixties hits’ videos op youtube zag ik de veel originelere versies van nummers terug die ik, gezongen door andere bandjes, geadoreerd had. Of die stukken soundtrack van films zongen die ik in een andere versie kende (Nancy Sinatra met ‘Bang Bang’ bijvoorbeeld, meteen kwam Kill Bill terug). Of van verzekeringsreclames. Jonny, Tim & Yvon: ik ben jullie eeuwig dankbaar! Want ja, zoveel doet muziek met me.

Muziek heeft op mij vrijwel hetzelfde effect als drugs op personen hebben. Vermoed ik. Ik heb de chemische substanties nooit gebruikt, dus daadwerkelijk vergelijken kan ik het niet. Ik kan helemaal opgaan in muziek. Met een koptelefoon op en het volume hoog, ogen dicht, gaat m’n fantasie keihard met me op de loop. Ik kan op muziek wegdromen dat ik de muziek zelf maak (op viool of piano bijvoorbeeld, twee van die lekkere tut instrumenten die ik ooit heb leren bespelen) of dat ik me ergens bevind waar ik helemaal in m’n element ben, met iemand dans, keihard paardrij (ja OK, die opgepepte tune van Ivanhoe zal daar ongetwijfeld aan bijgedragen hebben), zwaar populair ben op een feestje en voor de verandering niet zo strontverlegen in een hoek verdwijn. Het soort zaken waarvan ik wel weet dat mensen met drank danwel drugs ongeveer gelijksoortige wanen hebben. Bij mij houdt het wel op als de muziek stopt. Dus zet ik het bij voorkeur op ‘repeat’.
Ik kan het dan weer niet als ik samen met iemand anders luister, trouwens.
Die muziek moet echt met koptelefoon en he-le-maal voor mij zijn. Tenzij die ander het nummer net zo leuk vind als ik.
Samen muziek maken/zingen kan ik dat dan weer wel. In m’n eentje doe ik dat namelijk juist weer níet. Toch altijd bang dat iemand het dan per ongeluk hoort en op de rode buzzer drukt.

Zo af en toe heb ik een melodietje in m’n hoofd zonder te weten waar dat van is. Dan moet ik m’n vriendin Doreen weer bellen, en over de telefoon het deuntje zingen/hummen/fluiten (‘dat is ‘Leaf’ van Wonderwoman! Hoe kom je daar nou weer op?’ ik: ‘hoorde ik net toen ik schoenen kocht…’ zij: ‘what the fuck doe JIJ in een schoenenzaak?!’). Maar ik dwaal af, sorry.
Het klinkt niet héél beroerd als ik zing  (ik zat ooit op de koorschool, mijn kop staat nog op de voorkant van een CD, nota bene; ik zou volleerd zangeres moeten zijn, maarrrr: helaas!) maar toch, het algemeen herkenbaar maken van een melodie lukt niet altijd..
Als ik het eenmaal weet, speel ik zo’n liedje ook meteen 20 keer af. Kan ik niet meer stoppen met het luisteren. Een enorme pepper kan het dan zijn. Of het nou een goed nummer is of niet…

Ik heb vriendinnen en vrienden die niet naar muziek kunnen luisteren als de tekst ze niet aanstaat. Hoewel ik moet toegeven dat ik er vaak zat achter kom dat de liedjes waar ik graag naar luister, totaal geen boodschap hebben, blijf ik erbij dat ik het prettiger vind om naar een lekker melodietje te luisteren, iets wat me grijpt en spreekwoordelijk de dansvloer op slingert, dan naar een enorm verantwoord tekstgeschal waar verder melodisch niet veel aan is. Dan vraag ik me ook af: wat moet ik hiermee? Voor goede teksten lees ik liever een goed boek, blog of krantenartikel. Daar luister ik geen muziek voor.

Lyrics of music have nearly no effect on me. I barely listen to them. Or at all, really. It’s the melody that grabs me. Which makes that I sometimes even like to listen to children’s songs. So sue me. I do like to listen to certain nursery rhymes with a beat. Or Kinderen voor Kinderen, K3, Zecchino d’Oro etcetera. They have the ability to pep me up when I need it. And don’t worry, I also like The Beatles, The Byrds, Queen, Joe Cocker and so on. I am -sort of- grown up. 

As opposed to, what I think mostly resembles chainsaws that have been magically given some sort of tune. I can’t help it if they have thrown such equipment in a depp well with some glass and aluminum foil and someone thought: ‘well, it does sort of sound OK!’ I just don’t think it’s music.
Or rappers that actually can’t sing, and so instead tell their whole life story on the beat (yes, I’ll give ‘m that) of a piece of classical music that they decided to destroy. If I want to listen to a book, I’ll buy an audiobook.
But that’s me.
The unfortunate part of never listening to lyrics, is that you can’t ever find back the songs you enjoyed once or twice, when scrolling on the lovely site of YouTube. So I was very pleased when, on twitter, @jonnythumper brought my attention to The Police. Bam. Welcome back childhood! Being on our way to the beach, seated in the back, whilst my parents pushed their own childhood in the car radio.
Then @timmcnulty who reintroduced me to some Irish Folky music, that I had already known, singing those songs along together with my dad (given that him and me are the sole family members to actually appreciate that kind of music). How lovely! And I was VERY pleased when Yvon Jansen, former DJ, brought my attention to music of the sixties. Amongst them, Shocking Blue. Venus and Never Marry A Railroadman immediately stuck with me. By going through some other ‘greatest hits of the sixties’ videos on YouTube I recognised loads of songs that I had been admiring, sung by other bands. Or songs that have been used by films for the soundtracks, albeit in a slightly different sound. Hearing Nancy Sinatra sing ‘Bang Bang’ immediately brought Kill Bill back to me. And silly insurance companies using songs for their jingles. I can’t thank Jonny, Tim and Yvon enough! Because yes, that’s the effect music has on me.
Music has the same effect on me as drugs to other persons. I think. I’ve never used any. From the descriptions I’ve read of people tripping or their experiences as to what happens, it does seem the same as I have when I put on a song that I like, whilst putting on headphones and using volume 10. It’s an accelerator for any type of fantasy I might have. Dancing with somebody, feeling admired, loved, pretending I’m the one playing the piece, skateboarding like mad over a crowded street, that sort of thing. With me, however, the fantasy stops when the music does. So usually, I push ‘repeat’ on my device.
I can’t do it when someone else is listening with me, by the way.
The headphones are necessary to make it com-plete-ly MINE.
Making music/singing together is a possibility aswell. I can’t do that on my own, weirdly. I do always assume that someone, somewhere, will buzz me off when I do that. 

At times I’m stuck with a melody in my head, unaware what it is. I have to phone my friend Doreen when that happens, sing/hum/whistle the song, (which I’m not too bad at, considering my head is on some CD with church music for crying out loud, but still) and hope she can help me. At times this works brilliantly (‘that’s Leaf, by Wonderwoman, how did you get there??’ me: ‘I was buying shoes when I heard it’ she: ‘what the f*** were you doing shoeshopping??’  but I’m drifting off, I do apologise).
Once I found the song back, I can listen to it endlessly. For that moment. It doesn’t have to be the best song for that, I’ll admit…

I have friends who can’t listen to music if the text has nothing to offer. Even though I have to admit that I’ve been keen on a song that doesn’t exactly bring science to the table or anything, I do rather listen to a nice melody that lures me onto the dancefloor. Or a nice place to think of. Because that’s what music has a function for me. To be nice to listen to. Not especially its message. For that, I’d rather read a book, a blog, a newspaper and so on. While listening to some music I like. 


1 Comment

Posted by on October 9, 2016 in Daily life, Opinion


Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

Schilderen /Painting

Ik ben mijn tante aan het helpen om het huis van haar ex-vriend en ex-buurman te schilderen (om de verkoop te bevorderen) en dat levert af en toe wat ongebruikelijke momenten op. Zo is hij het grootste deel van de tijd aanwezig om nog door z’n eigen spulletjes heen te neuzen, die her en der verspreid over een tafel, zijn studeerkamer en slaapkamer liggen.
Zij is verpleegster en hij heeft Parkinson, het grootste deel van zijn spullen staat inmiddels in zijn nieuwe onderkomen: een verzorgingshuis.
Zodra hij opstaat, kan zij het al niet meer laten om niet voor hem klaar te staan.
Een reflex die ze niet doorheeft en derhalve ergert ze zich eerder aan zijn aanwezigheid dan aan die ‘reflex’.
‘Mar, ik geloof dat het elastiek van m’n broek is geknapt, kun jij even kijken?’
‘Ja hoor’. Ze is al van d’r ladder af gekomen, loopt op hem af en schudt wat aan z’n broek.
‘Heb je geen riem?’
‘Ehh nee’, hij twijfelt een beetje. De chaos die in z’n huis heerst, is niet veel beter in z’n hoofd, momenteel. Daarop duikt mijn tante dus gewoon zijn kast in. Je weet maar nooit.
‘Hmm een stropdas. Dat is niet zo handig. Oh hier, ook een riem’. Ze wurmt de riem door z’n broek. Toch een beetje alsof je een tandenstoker aankleed, zo.
Gaat een poosje goed. Dan, na een kwartier à half uur.
‘Mar? Het zit toch nog steeds vreemd, ik zal m’n zus eens bellen’
‘Goed hoor, moet ik het nummer even draaien?’
‘Ja graag’
*hij belt een half uur met z’n zus over van alles en nog wat, schuift de telefoon door naar m’n tante, die krijgt instructies hoe die broek weer gerepareerd moet worden, ze probeert het*
‘Het voelt toch nog steeds raar’ zegt hij alleen maar. Dan ineens:
‘Oh wacht, misschien is het m’n ONDERbroek’…..
Dat blijkt te kloppen.
Hij draagt het soort broeken waar een walvis in past -en heeft zelf het formaat van een garnaal-  en ergens bij z’n enkels hangt z’n onderbroek. Die tante er weer uit opdiept. En ja, waar laat je een onderbroek waar het elastiek van is geknapt? Tante draait er zolang maar een knoop in.
‘Misschien moet je aan je zus vragen of ze het elastiek weer vastzet’, suggereert ze.
‘Ja. Want zo zit het toch niet erg lekker’.
‘Heb je hier nog een reserve onderbroek liggen?’ vraagt tante. Maar daar blijkt geen sprake van te zijn. Handdoeken en stropdassen, daar is overvloed van. Oh, en lakens.
‘Kun je als een Romein rondlopen’, suggereer ik nog. Maar dresscode ‘Romein’ is not done in een chic grachtengordelbuurt.
Gelukkig schiet het schilderwerk op, en kan hij gauw naar z’n nieuwe onderkomen voor een schone onderbroek.
‘Het is ook elke keer wat’, zucht tante.
Ik grinnik.
Het huis was snel verkocht.


I’m helping my aunt to prepare the house of her ex-boyfriend and ex-neighbour by painting it (to make sure it will sell well) and this is going along with some unusual moments at times. If only because he is present most of the time, to go through some of his stuff in his livingroom, study or kitchen.
She is a nurse, he has Parkinsons. Most of his stuff is, by now, in his new home. A carehome.
As soon as he gets up, she can’t help herself for wanting to assist him.
A reflex I’m not sure she’s aware of, and so she is more agitated by his presence than her own reflex.
‘Mar? I think the elastic in my trousers just busted, can you have a look please?’
‘Yeah, sure’, she’d already descended the ladder, approached him.
‘You don’t have a belt?’
‘Errr no’, he hestitates a bit. The chaos in his house and in his mind are not that different at the moment. So my auntie goes and has a look herself. One never knows.
‘Hm, a tie. Not exactly handy. Oh here, a belt also’. She puts it in his trousers. Much like dressing a toothpick, to be fair.
Then it’s OK for a while. Until about fifteen minutes later.
‘Mar? It’s still not right. I shall ring my sister’.
‘Alright, shall I do it for you?’
‘Yes, please’
*he phones with his sister about half an hour about lots and lots of things, including handing my aunt the phone who gets instructions of possibilities for how to fix his trousers, which she tries*
‘It still feels funny’, he states. Then, suddenly:
‘Oh, wait. Maybe it’s my underpants!’
This turns out to be right.
He’s wearing the kind of underpants that could fit a whale -being size shrimp himself- and somewhere around his ankles is where his underpants is now situated. Which aunt takes out of there. But what do you do with a pair of underpants that has no elastic in it? Tie a knot in it? This happens to be how auntie solves it.
‘Maybe you can ask your sister if she can repair the elastic’, she suggests.
‘Yes, because this isn’t very comfortable’. he sighs.
‘Do you have any extra underpants here?’ she asks him. But no. Ties and towels, yes. And bedsheets.
‘Well, you could go Romanian style?’ I suggest. But that’s not done in a posh neighbourhood amongst the canals.
Thankfully, the painting is going smoothly and the ex-boyfriend returns quite quickly to his new home for a new pair of knickers.
‘Every single time there’s something?!’ auntie sighs.
I giggle.
The house got sold in no time. 

Leave a comment

Posted by on August 2, 2016 in Daily life, Humour


Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,