RSS

Category Archives: Daily life

De Telegraaf vs integriteit & kinderrechten

We hebben het hier niet over een krant die bekend staat om de diepgaande interviews, de kritische blik op het eigen werk, en al helemaal niet om verantwoording afleggen tegenover anderen.
Ik denk dat het fluisterspel dé manier van HR is om iemand aan te nemen, daar bij De Telegraaf.
Dat zou in elk geval veel verklaren. (‘Het gaat niet om feiten, het gaat om wat verkoopt, wat mensen toch wel geloven, als je het maar zo schrijft dat het geloofwaardig overkomt’)
De Telegraaf kotst feitelijk op alles wat waar is, die gaat liever voor de snelle hapsnapverhalen.
Misleidende koppen. Het gros van de ‘journaille’ zijn Copywriters die elders maar niet aan de bak komen, maar wel regelrecht ‘clickbait’ kunnen maken. Voor de koppen dan. Inhoudelijk hebben ze dan weer niks te melden.
Heerlijk, als je verder eigenlijk niks kunt. Toch nog een krant die je aan heeft genomen.

Normaal gesproken stoor ik me er niet zo aan. Ik koop de krant niet en spreek eigenlijk nooit mensen die de krant lezen.

Deze morgen viel me alleen ineens op dat ze zich ook niet aan de wet houden. Dat vind ik dan wel weer kwalijk, vooral omdat dat specifiek kinderen betreft.

Van kinderen blijf je af. In elk opzicht. Het is ethisch onverantwoord om een interview af te nemen bij een kind die de leeftijd van 18 jaar nog niet heeft bereikt, zonder daar de toestemming van de ouders voor te hebben.

Bij De Telegraaf denken ze daar alvast heel anders over.

Kunt u zich nog herinneren, hoe, jaren geleden, in mei 2010, een zakkige journalist met jeuk aan d’r puisterige pruimendoos (daar heb je zalfjes voor!)de enige overlevende van een vliegtuigramp opbelde om te vragen hoe de zaken ervoor stonden? NEGEN JAAR OUD was dat kind. NEGEN. En tóch. Er móest gebeld worden. Het kind móest laten weten hoe het met hem ging. Het móest gepubliceerd worden. Waarom?
‘Nou ja, wij zijn De Telegraaf, wij doen niet aan integriteit en ethiek. Wij hebben geen morele waarden. Het enige wat ons aan onze zak zal jeuken, dat zijn verkoopcijfers’.

In verder alle kranten, op internet en op papier, zal het u zijn opgevallen dat minderjarige delinquenten niet bij naam worden genoemd. De leeftijd, en misschien een deel van wat er heeft plaats gevonden. Gezien de leeftijd van zo iemand, valt dat onder de wet op privacy. Dat er verder geen inhoudelijke mededelingen over gedaan worden. Niks doofpot, gewoon de wet.

Nu is het een kind van de burgemeester. En nu had De Telegraaf kennelijk weer zó’n jeuk aan de puisterige primeureikel, dat het besloot om het kind met naam, toenaam én het exacte vergrijp op de voorpagina te slingeren.
Aan de schandpaal, heette dat vroeger.
Vijftien jaar is dat kind. Die nu door mogelijk het hele land met de nek wordt aangekeken, omdat De Telegraaf vindt dat lezers, er recht op hebben om dat te weten.
Wie er even op googled, ziet al snel Artikel 16. Recht op Privacy. Ook voor kinderen.
Je staat niet boven de wet omdat je nog net genoeg legale papieren hebt om jezelf ‘krant’ te maken noemen.
Het kan niet anders of de gehele redactie van De Telegraaf is gevuld met psychiatrische patiënten, die mogelijk goede vriendjes zouden kunnen worden met mensjes uit Den Dolder.

Daar zitten ook heel veel mensen die vinden dat ze boven de wet staan, die dat alles negeren.
Ondertussen lopen de bladen en kranten te smullen van een burgemeester die haastig probeert te redden wat er te redden valt (dat zou u ook doen), terwijl niemand zelfs maar oppert om De Telegraaf eens een lesje te geven in Kinderrechten.

Waarom wordt dat stuk journaille nooit eens gedwongen om de excuses aan te bieden, krijgen journalisten geen taakstraf in de zin van een cursus Rechten, wat ze wel en niet mogen schrijven? Waarom is de voorpagina nooit gevuld met excuses?
Waarom waarom in jezusnaam is De Telegraaf nog altijd niet gedegradeerd tot louter ‘verkoper van onzin’ en krijgen ze überhaupt nog perspassen? Ik zeg intrekken die hap. Eerst maar eens wat forse taakstraffen.
Liefst in strafregels.
Honderd keer opschrijven (met pen, op papier, het liefst een veer en inkt):
‘Ik mag de wet niet overtreden en kinderen mishandelen op de voorpagina’.

De enige delinquent waarover ze nooit schrijven, dat zijn ze zelf. Het hele zwikkie.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on August 14, 2019 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Course ‘Women Have Always Worked’ from Berkeley & Columbia University

I got curious, is how I ended up following this course. My curiosity was nearly completely satisfied in this course.
As a woman who has grown up amongst highly educated, working women, it was very interesting to know what sort of path they have followed. It wasn’t exactly the same, as the universities that run this course are situated in the USA and I myself live in the Netherlands, but to be fair, I think the same kind of pattern happens everywhere. The exact course of events will, most likely, lead to other outcomes, and existing local laws and local resistments towards changes will be different, but still: the emancipation of women and minority groups does seem to have the same kind of process.
As one of the teachers stated: there is a new emancipatic ‘flow’ every forty years, it seems. A group of minorities that find a spark of inspiration to fight a new battle, with new goals, new laws to persuade.
I was interested to find out that men being send out to fight war in a different country, have mainly provided one of the first waves of feminism to be faught. When the men were out, employers were stuck. They no longer had an ocean of men to pick from, so tadaa women were asked to work in the men’s places.

I like films a lot. I have seen how one example for this type of workflow in A League Of Their Own. The men’s team of baseball was send out to fight, so women were recruited to play paid baseball.
When the men came back, suddenly there was no place for the women.

Which is odd. They quite had a perfect performance. Not only did they play a heck of a game, they even had the looks to sell the perfect pictures.

But if you’re in as a replacement, don’t get too comfortable. This seems to be the general message.
The women who had worked for the first time, had a hard time to get adjusted to that idea. Some started drinking, using drugs, abusing themselves in a way. Whereas for African-American women, this hadn’t been the first time they worked at all. For them the fight was to get their wages up, and to finally be able to raise their OWN children instead of those of someone else.

Though in the running of this course a lot of influences that I recognised are being mentioned and explained how exactly they caused inconvenience for those who had to deal with the changes that were demanded for, I did seem to miss one heck of a subject: religion.
I think this has been done on purpose, as emancipation by law has been a fight on its own, hence the course.

But, for instance, the birth control pill is mentioned in this course, but it’s dealt with as if it didn’t cause any problems whatsoever. Of course this isn’t true. The Catholics have always been wildly against the pill that would stop from more babies being born. And not just them.

But, all in all I very much liked the course and it has taught me that the way emancipation works has a lot to do with politics and wars being faught. After all, you need to miss that left or right hand in order to want to change something about it, only to discover afterwards that you have taken that extra pair of hands purely for granted, and it’s time to pay up for it.

 
Leave a comment

Posted by on August 9, 2019 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , ,

Sneeuw/Snow

Het is geweldig spul. Tenminste, als je er alleen maar naar hoeft te kijken en in de gelegenheid bent om ermee te spelen. Rollen, sneeuwballen gooien, sneeuwelven maken, gewoon kijken hoe het mooi op wat voor uitzicht dan ook ligt: ik kan er eindeloos naar kijken. Ik kan het zeer aanraden.
Plus, het is zo licht dat het een enorm blij gevoel in je aan kan maken. Dat is niet voor iedereen hetzelfde overigens. Ik word er toevallig heel blij van.

It is great stuff. Well, if you only have to look at it, or aren’t too occupied to play with it. Roll it, throw snowballs, make snowelfs, just looking at how lovely it looks just laying on anything: I can watch it endlessly. I can recommend it.
Plus, it’s so light that it can awaken a huge happy feeling. That is not for everybody by the way. It does happen to make ME very happy though 🙂

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2019 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

#meToo and ricidulous matters

This week I stumbled upon a stunning story, where a lawyer had pleaded how the way the rape victim was dressed, got him to think: she wants ‘it’.
I come from the Netherlands, where this type of nonsense was settled years ago in court, when a judge simply stated, that even if the victim was wearing a short skirt or dress, this was not to be considered an ‘open invite’ of sorts.
It is becoming more and more ridiculous, the way that men and court are making women having to proof how they were a victim of a terrible crime, rather than to be someone who ‘asked for it’.
Then I watched a film from a couple of decades ago. I had never seen it before, but I was known with the concept itself: strong man sailing/conquering the world, suddenly gains stowaways, nearly always women and children. The journey always goes that the child messes up everything that is dear to the man, the woman always tries to make man think differently, in the end they cannot live without one another.

Given that as of late, women and men are more and more puzzled by how come men and youngsters think so badly about women, I do think I’ve found my answer.
Nowadays, films and series are at least making an attempt of making everyone equal within a storyline. But the woman being an emotional burden on whatever man she meets, is still there.
Then, we also have cultural differences.
On twitter I saw a source (I’m quoting them, but am not sure they want their name in my piece, so I’m leaving that out) ‘One finding from PhD is that whilst the family is seen as the most important support network for a woman after rape&abuse, they are actually the most common source of victim blaming and self blame. Despite the blame they induce, they are still the first port of call for support’.
This makes me think about many girls and women of religious faiths, who are, on a daily base, told how to think, dress and act. If they do not obey to these rules, or something happens, they are still found to be at fault, as their religious believes usually don’t leave any space for doubt about that.
As a Moroccan-Dutch journalist wrote a while ago: ‘we have #metoo aswell, but unlike others whom this happens to, we cannot talk about it, because it is ALWAYS someone we know’. When I read that, I wanted to pull my hairs out, as I thought: wow, you REALLY missed the entire point?! The thing that #meToo showed, once and for all, is that no matter what culture you’re from, it IS always someone you know.
The difference between cultures is the blaming. In all cultures, women are doubted. In some cultures, women are told on a daily base they’re a whore if they don’t wear that headscarf, if they eat a cucumber, a carrot, a banana or whatever in front of a man.
In western culture, women are far more emancipated than men from other cultures had anticipated on. The difference shows: headscarves vs no headscarves. A difference that we’ve learned to accept, even though it goes against our principles of a woman being free to do whatever she pleases.
So far, I have mostly seen that the mindset that comes with it, is not upgraded to the western values though. That you are a worthy woman. If you say no, it’s no. You are worthy, you are equal to men.

 

Related to the #meToo subject: my book:

When The Waves Break The Silence on Pumbo https://www.boekenbestellen.nl/boek/when-the-waves-break-the-silence/28025
On amazon: https://www.amazon.com/Waves-Break-Silence-Lanen-Vries-ebook/dp/B07J5WPF57/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1540842084&sr=8-1&keywords=when+the+waves+break+the+silence&dpID=41qPIslfeuL&preST=_SY445_QL70_&dpSrc=srch

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2018 in Daily life, Promoting

 

AH Cranberry light drink

Omdat mijn gewone recept (AH Cranberry classic drink) op was, en ik dan maar voor het goedkoopste alternatief ging, kwam deze keuze uit de bus.
Light.
Ach, het smaakt toch allemaal hetzelfde, dacht ik.

Mis.

Dit drankje heeft namelijk een vermindering aan suikers op het menu staan en dit zodanig met aspartaam proberen te compenseren dat er van de originele smaak weinig overblijft. Eén glas, meer heb ik niet gedronken.

Cranberries zijn natuurlijk goed voor de blaas en urinewegen, maar los daarvan: ik drink het ook gewoon omdat ik het lekker vind. De classic versie is dan wel wat opgezoet, maar het bijt nog prettig na. De light versie is als proberen om plastic en kwallen heen te zwemmen, en toch nog te merken dat je in zee zwemt.
Dat werkt niet.
Ga gewoon voor de gezoete versie, als je smaakpapillen je lief zijn!

 
Leave a comment

Posted by on October 29, 2018 in Daily life, Opinion

 

Tags: ,

Boogschieten/Shooting a bow

Op het idee gebracht door diverse vrienden die ik dat al eens had zien doen op foto’s, had ik besloten dat ik dit als verjaarscadeau wilde. Dat liet m’n man zich geen tweede keer zeggen. Een oud schermmaatje van hem, Michiel Fritz, bleek lid te zijn van een boogschietclub. Hij kon ons beiden wel instrueren.

Nou, echt geweldig! Nog afgezien van het feit dat ik aanleg bleek te hebben voor tamelijk raak schieten (niet onbelangrijk voor het ‘hoera!’ gevoel, kan ik u meedelen) is het ook geen zware sport. De boog die ik vasthield was in elk geval niet heel zwaar, en omdat er al een viziertje op zit, bleek het goed te doen om het mikken ook behoorlijk te doen. Er is ook geen warming up nodig van eindeloos rondjes rennen (waardoor je al uitgeput bent voor je met weet ik wat begint) en je kunt het jezelf makkelijker of moeilijker maken door een grotere afstand of juist een kleinere tot het doel te maken.

Zeker voor herhaling vatbaar! Nogmaals dank Michiel Fritz! (OK en m’n echtgenoot, maar die had ik al bedankt 😉 )

 

I had seen pics of friends of mine shooting a bow, and I thought: oooooh me like! So there I went, whining to my husband, who had asked me what I desired for my birthday. By a lucky coincidence, one of his fencing friends, Michiel Fritz, turned out to be a member of a local shooting a bow club. He so happened to be able to instruct us both,

It was such a joy! Even aside the fact that I turned out to be talented enough to shoot my arrows quite close to the core, (an important feature for the ‘hurray!’ factor, I might add) it turned out not a too complicated sport either. No running around the field for warming up (leaving you exhausted when you just start out), no heavy bows, just doable. Meanwhile, it’s easily possible to make things easier or, in fact, harder on yourself, by making the distance to the ‘goal’ either smaller or bigger.

I’d very much recommend this type of exercise!

 
Leave a comment

Posted by on September 17, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Biologische maiswafels met zeezout, AH

Je kunt tegenwoordig heel wat soorten wafels bij het Albert Heyn scoren, speltcrackers, rijstewafels met zeezout, biologische rijstewafels met appel, honing, peer, chocola, noem maar op. Maar ik was nu eens benieuwd naar de maiswafels.

Ze smaken zeker niet slecht, maar wat me het meest opviel: het is net of je popcorn zit te eten, maar dan in wafelvorm. Ik denk dat popcorn goedkoper is, dat wel. Het geeft natuurlijk wel extra rommel, van die losse korrels. Dus als je popcorn-on-the-go wilt: ga ervoor!

 

 
Leave a comment

Posted by on September 3, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

 
%d bloggers like this: