RSS

Category Archives: Daily life

Vestdijk vs mijn vader

Mijn vader, inmiddels gepensioneerd, mocht ooit graag de advocaat uithangen. Niet het soort advocaat die er een bedenkelijke reputatie op nahoudt of die je graag haat (dat is Strafrecht, meestal), maar de prettige soort.

Als tiener in geldnood mocht ik graag bij hem aankloppen: wie doet dat niet? De grap bij mijn vader was dat dat geld inderdaad gegeven werd, maar wel pas na een dag of wat secretaresse spelen op zijn kantoor. Dus telefoon aannemen (yikes, Uitermate Beleefd En Formeel Spreken), post behandelen en brieven uittikken met de dictafoon. Geen vervelend werk, met die dictafoon, maar ik moest er wel handigheid in ontwikkelen. Het pedaal ervoor lag onder m’n bureau (‘wat nou, modern, wilt u zich ogenblikkelijk terug in de tijd spoeden, aub?!’ brulde de keuken me in jarenzeventigkleur toe). De dictaatbandjes kwamen via een houten knijper in de gang van de bovenste verdieping naar beneden zeilen, alwaar ik werd geïnstrueerd wat er getypt moest worden.

Makkelijk zat, toch?

Natuurlijk was ik wel gewend aan het formele woordgebruik van mijn vader. Een doodenkele keer gebeurde het thuis ook weleens, dat hij zakelijk gebeld werd. Drie verdiepingen hoger konden we hem dan nog horen. Het had niets met huiselijke sfeer te maken.
Ik moest zinnen meer dan eens tot een keer of twintig terugspoelen, voordat ik doorhad dat het gezochte woord kennelijk ‘vigerend bestemmingsplan’ was, en niet ‘negerend’, zoals ik aanvankelijk meende te horen. Ik vermoed dat mijn vader zich smakelijk heeft vermaakt bij de eerste briefjes die ik fabriceerde met zijn dictaten. Nooit een moment ‘hmm misschien moet ik duidelijker praten?’ van zijn kant, gewoon de suggestie: ‘je weet dat je de snelheid van de bandjes aan kan passen?’ hij wenste zijn manier van praten aan te houden, alstublieft dankuwel. En ik had er nooit bezwaar tegen, dat moet gezegd. Ik deed braaf alsof ik een secretaresse was, ik kreeg mijn loon en ik kon weer kopen wat ik wilde.

Toen las ik een paar weken terug een column van Sylvia Witteman. Neehee, niet die waar iedereen vervolgens over struikelde (wat een overdreven gezeik was dat trouwens! De reaguurders, niet Sylvia Witteman: een mening is een mening, iemands echtgenoot erbij halen omdat dat jou goed uitkomt voor het argument is niets meer dan een zwaktebod van jouw kant) (maar dat geheel terzijde).
In haar column had ze het over Simon Vestdijk en de Anton Wachter-serie.
Ik ben opgegroeid in een huis met boeken (en tot op de dag van vandaag krijg ik een eng, leeg gevoel als mijn eigen huis niet ergens een goede bibliotheek bezit) en mijn vader had zich op een goed moment tot doel gesteld om alle boeken van Vestdijk bijeen te verzamelen. Zodoende leek de column van Sylvia Witteman me hét moment, om hem eens aan zijn niet-bestaande snorharen te trekken, of ik het boek waar ze het over had, (‘De Vrije Vogel En Zijn Kooien’) lenen mocht.
Geen probleem.
Zo kon het gebeuren, dat ik, al lezende, ineens zo’n stuk van die kantoortijd, waarin ik als hevig versufte tiener, want hemeltjelief wat waren die wetteksten dróóg en wat begreep ik geen fluit van waar mijn lieve vader het in vre-des-naam over had met z’n vigerende bestemmingsplannen, overbewinkelingen en noem het allemaal maar op. De ene komma was nog niet geweest en desperaat wachtte ik op de punt die toch érgens volgen moest en maar niet ten tonele verscheen.
Bij ons thuis mochten we diPapa graag plagen met z’n gebruik van het woord ‘reeds’, omdat we ook Wim T. Schippers fan waren, dachten we, dat hij dat van Sjef van Oekel had gejat. Hij hield dat beeld graag in stand.
Maar nu, lezend in Vestdijk, ging me ineens een licht op.
Ik belde hem zodoende en zei: ‘het was altijd al Vestdijk he, niet Van Oekel?’
‘Dag schat, wat leuk dat je Vestdijk leest’, sprak hij grijnzend.

 

Advertisements
 

Tags: , , , , , , , ,

NTI opleiding

Dus ik dacht mij eens wat te gaan bekwamen in ontwerpen en programmeren, volgens een door NTI aangeboden deelprogramma van de HBO opleiding Informatica. Het leek simpel zat: via de website aangeven dat je het wel zag zitten, aanvinken dat ik het in één keer wenste te betalen (want 5% korting op de totale prijs, met een ‘cursus’ voor 3 maanden, financieel best haalbaar) en dan direct betalen met Ideal. Het viel me ergens op dat de prijs dan wel héél laag was, maar ik kon het betaalprogramma niet aanpassen. Dus toch maar gewoon betaald, want ik wilde de cursus graag volgen.

Ik zou een bevestiging krijgen via mail: die kreeg ik ook. Ook een betalingsbewijs van mijn bank (dat bieden ze heel braaf aan, ik maak er altijd gebruik van; ik krijg graag belangrijke digitale post), en een paar dagen later volgde, zoals beloofd, mijn digitale mogelijkheid tot inloggen op de wederom digitale leeromgeving van het NTI.

Voor een opleidingsinstituut dat HBO Informatica verstrekt, is die website bijzonder beroerd overzichtelijk te noemen. Knoppen hebben geen logische namen, het is je als leerling volstrekt onduidelijk waar je wat in moet vullen als het om opdrachten uit je boek gaat, en er zijn minstens 4 digitale wegwijzers die je overal heen willen wijzen, maar daar niet in slagen.
Een rondje bellen met het mentoraat, nadat ik vlijtig in mijn nieuwe studiemateriaal was gedoken, leverde me een verdwaasd reagerende telefonist op. Het ging over het studiemateriaal zelf. In het boek stond iets over een werkomgeving die ik moest downloaden. Niet alleen waren de download instructies de ingewikkeldste die ik ooit gezien had, de versie die daarmee gedownload werd, was niet alleen niet de versie in het boek, het programma weigerde te werken. Een kort rondje op internet leverde als antwoord op, dat het programma niet eens meer ondersteund werd. Dus hoe nu verder? Daar belde ik de school dus voor op. Waar ik geen zinnig antwoord op mijn vraag kreeg.
In het leerboek vond ik het emailadres van de auteur. Die gemaild. Die kon me gelukkig wél helpen. Hij zond me een link waar het de betreffende editie van de door hem genoemde download kon vinden, en hoera: het lukte!

‘Prima, dus je kon zo verder, toch?’ hoor ik u denken. Nou nee, want NTI eiste nog steeds die vervolgbetalingen van me, zonder inzichtelijk te maken waar die extra kosten vandaan kwamen. Ik had niets extra’s besteld en had ook geen recht op een welkomstcadeau van welke orde dan ook. Er werd wel gerept van 50 euro als eenmalige dossier opmaakkosten en administratie, maar aangezien mijn directe betaling na een volle week nog immer niet verwerkt was, wist ik niet of ik wel zoveel geld aan de secretaresse wenste te betalen.

Het boek, dus het studiemateriaal zelf, is op internet ook gewoon los te koop, zonder de (loze) belofte van studiebegeleiding.

Het vervelende met studies als NTI is dat ze een winst oogmerk hebben. Het is niet hún doel dat jij je diploma behaald, dat is jóuw doel. Door dat in je achterhoofd te houden, kun je jezelf voor enige narigheid behoeden.

Ik heb gebruikgemaakt van mijn herroepingsrecht, want in het speciaal het feit dat ik een inhoudelijk vraag over de opleiding had, waar ik niet mee terechtkon bij het mentoraat, stak me. Daar was ik nou net de cursus voor begonnen. Zonder die cruciale begeleiding, geef je in feite alleen maar heel veel geld uit aan een boek. Bij bol.com hebben ze het voor nog geen 5 tientjes. Die keus is makkelijk gemaakt.

 
Leave a comment

Posted by on June 21, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

De nieuwe achternaam/The story of a new name

Deel twee in de Napolitaanse romanreeks van Elena Ferrante. Deze voert de lezer feitelijk door het getrouwde leven van Lila, de vriendin van Elena. Elena doet haar uiterste best exact hetzelfde te beleven als Lila, maar dan zonder het getrouwd zijn. De dames zijn feitelijk jaloers op elkaar, proberen elkaar na te streven en slagen daar eigenlijk niet in. Lila had door willen leren, Elena zou misschien niet zozeer getrouwd willen zijn, maar wel een zielsverwant willen hebben voor wie ze zou willen sterven. Lila blijkt een regelrechte feeks, wiens getrouwde leven haar uiteindelijk totaal niet bevalt, Elena’s leven als studente valt haar ook zwaar. Ze raakt het gevoel met de plek waar ze vandaan komt, wat kwijt. Ze wil hetzelfde gevoel van toen blijven herbeleven, maar omdat men haar met steeds meer bewondering aankijkt, lukt dat niet.

Dit boek is in hetzelfde ritme geschreven als het vorige. Mocht je dat bevallen zijn, dan vlieg je hier ook zo doorheen. Wat mij betreft las het weg alsof ik in een trein zat. Rustig, kalmpjes voortkabbelend. De meisjes maken nooit een keuze die je helemaal begrijpt en evenmin doen de heertjes om hen heen dat, maar verder veranderd er eigenlijk niet veel (wat mijn vriendin overigens niet met me eens was).

Het leest lekker weg 🙂

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Schrijven Magazine

Omdat er een bekend familielid in het blad zou staan, en ik niet kon vinden hoe ik alleen aan dat ene nummer kwam, nam ik een abonnement voor een jaar.

Wat een tegenvaller.

Schrijven Magazine is bedoeld voor schrijvers, als een soort vaktijdschrift. Wat is er voor schrijvers, waar kun je je product showen, wie is je voorgegaan en waar zijn tips en trucs? Het blaadje ziet er professioneel uit, weliswaar, maar de inhoud laat nogal te wensen over. De interviews zijn prima, maar de tussenkaterns niet. Waar bijvoorbeeld staat: ’10 tips voor zus of zo’ en er dan maar 5 staan, want de rest staat online…zet dan niet neer dat je 10 tips hebt, maar 5, en zet dat er online nog meer te vinden zijn, bij verdere interesse.

Een stukje over waarom een agent zo belangrijk is, maar zonder namen te noemen. Wel een website (daar gaan we weer) en er dan twee schrijvers bij hebben staan die lijken te beamen dat een agent echt wel heel nuttig is. Wat een agent verder doet, behalve kennelijk de piranha of haaibaai spelen die voor jou de beste deal gaat regelen? Geen idee. Doet een agent aan editen? Zorgt die voor interviews bij de betere bladen? Voor plaatsing van advertenties waar je boek het meeste publiek zal hebben? Het is behoorlijk vaag allemaal.

De enige column die ik wel grappig vond (op het interview na waar ik het blad überhaupt voor gekocht had) was er eentje over schrijven is schrappen. En inderdaad, de zinnen die -voor de grap- waren weggestreept, hadden rustig weggelaten kunnen worden. Net als de rest van het blad, want dat interview wat ik las, was het enige boeiende.

Ik heb mijn abonnement meteen opgezegd. Zonde van je geld.

 
Leave a comment

Posted by on June 19, 2018 in Books, Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Niet-westers versus westers studeren aan de UvA

http://www.at5.nl/artikelen/183076/niet-westerse-studenten-hebben-vaker-last-van-psychische-problemen

Met enige verbazing las ik dit artikel. Net als het stukje van Hayat deze week, die voor de Volkskrant magazine schrijft, en wiens columns ik normaalgesproken altijd zo kan waarderen. Hoewel haar betoog dat ze niet snapt waar Douglas moeilijk over doet na een geval van een moslima met hoofddoek achter de toonbank, nog valt te begrijpen. Bij Douglas is dat inderdaad wat twijfelachtig te noemen, want waarom is het dáár belangrijk?
Ik werkte ooit in een apotheek. Dat men daar absoluut een vorm van onpartijdigheid wil uitstralen, dat snapte ik. Mij werd al tijdens m’n sollicitatiegesprek verteld dat mocht ik me ooit tot welk geloof dan ook bekeren, ik daar geheel vrij in stond, maar níet achter de balie. Begreep ik helemaal.
Net zoals ik vind dat dat in een rechtbank, in de rechtszaal, het geval moet zijn. Religies horen geen voorrang te krijgen en hebben ook geen plek op een plaats waar de wet wordt uitgevoerd in z’n ernstigste vorm. De druiloor die zichzelf advocaat noemt en zelfs weigerde uit geloofsovertuiging voor de rechter op te staan, die had ik terplekke wil kielhalen. Klootzak. Waarom in jezusnaam rechten gaan studeren, als je enige doel toch is om je reet met de wet af te vegen?

“Niet-westerse studenten”, trekken meer en meer hun mond open. Als ze dat nu zouden doen om de kennis die ze verkregen hebben te verspreiden, en zo globaal kennis te spreiden en mensen wijzer te maken, zou ik daar totaal geen problemen mee hebben. Dat zie ik alleen niet gebeuren. Ik zie zeer religieuzen de studententop bereiken, om vervolgens als voorbeeld te dienen voor andere, eveneens zeer religieuzen. Om te laten zien dat studeren ‘niet eng’ is. Dat het altijd mogelijk is om zo bekrompen te blijven als je altijd bent geweest. Die ‘bewijsdrang’ die men heeft, die snap ik. Dat hoor je bij iedereen. Dat men ‘ook nog gewoon moet blijven wie hij/zij van oorsprong is’, ook. En net dát is hetgene wat me hier eigenlijk ergert.

Als je gaat studeren, wil je je daar immers aan onttrekken lijkt me. Wil je laten zien dat je meer in je mars hebt, verder kunt denken, dus ook op academisch niveau? Waarom zou je dan mensen ‘in hun eigen taal, met hun eigen culturele achtergrond’, willen opleiden, of inzetten? Doe dat dan via skype, zou ik denken. Via skype, omdat dat dichtbij is, maar ook zodat zo’n gesprek opgezet kan worden met iemand uit het (kennelijke) land van oorsprong danwel hersprong, om zo toch eigenlijk de psychische afstand tot waar iemand wil komen, te benadrukken. Je wilt studeren, je wilt beter zijn, meer leren, dan hen die je in je omgeving hebt gehad. Dat zijn kennelijk niet je voorbeelden geweest, maar wel zij die zich in jou wensen te herkennen.
Je familie blijft altijd je familie. Hoe hard je ook voor ze wegrent, hun plekken, náást jou, op de stamboom, blijven altijd bestaan. Je vrienden, die kies je zelf. Als iemand tegen je zegt: ‘vergeet nooit waar je vandaan komt’, dan vind ik dat je zo iemand af mag schrijven. Het is niet eerlijk namelijk. Het toont een afgunst die egoïstischer is dan iemand zeggen: je kiest of voor mij, of voor hem/haar/dat.
Het laat zien dat zo iemand ziet: ‘je bent beter geworden dan ik, en nu weet ik niet meer wat ik met je moet doen’.
Wiens probleem is dat nu eigenlijk? Dat van jou, of van diegene die het niet zover geschopt heeft? Is het erg? In het geval van een écht vriend(in), zou die nooit willen dat jij jezelf ‘dommer’ houdt, alleen om hem/haar te pleasen.

Iemand laten praten met iemand in de eigen taal én eigen culturele achtergrond, werkt alleen maar segregatie op hoog niveau in de hand. Natuurlijk, als iemand de taal écht niet eigen is en er is wel dringend hulp nodig, zul je wel moeten. Toch zou ik zeggen: probeer zoiets zoveel mogelijk te voorkomen. Het probleem zit ‘m al bij voorbaat in de segregatie namelijk. Door dat in stand te houden, los je het niet op, krijg je er, sterker nog, op den duur veel meer segregerende problemen bij.
Als je culturele achtergrond je in de weg zit, kun je je ook afvragen of je wel thuishoort op een universiteit. Bij een dergelijke leeromgeving hoort kritisch denken, zélf nadenken, tot een van de gereedschappen die je krijgt aangereikt. Iemand die aangeeft bijzonder christelijk, islamitisch of joods te zijn, neem ik dan (zelf) eigenlijk al niet meer serieus. Ik vind geloof een uiterst beperkende factor in het kritisch denken. Hoe hard men ook voor zichzelf weet te beredeneren dat het wel kan, en heus hele titels op diens naam kan hebben staan: geloof en kritisch denken gaan niet samen. Niet op academisch niveau. Niet tot de kern. Het geloof zit dan namelijk in de weg.

Binnen religieuze groeperingen is de roep om broeder- en zusterschap bijzonder groot. Iets waar je niet tussen wilt komen en je respecteert, tot het moment dat blijkt dat het lijkt alsof men zich tegen de ‘boze grote wereld’ waarin de rest, die níet tot die groepering behoort, aan het wapenen is. Alleen maar omdat die datzelfde geloof niet aanhangen. En ineens maakt het niet meer uit of je dood bent of levend, want de gelovigen die worden in hun eigen wereldje vereerd en tot martelaar uitgeroepen, de ongelovige ‘tja, het was zijn/haar eigen schuld’. Binnen hun eigen kringen zal dat heus als een ‘win-win’ situatie te boek staan, voor mij is dat de grondlegging voor extremisme.

Om kort te gaan: de bubbel om alleen maar ‘alles wat eigen is’ te kunnen volgen zou moeten worden doorprikt om door te dringen tot hen uit die kringen, die wensen te studeren. Bij dat studeren hoort namelijk ook om de westerse waarden te accepteren, te omarmen, die dwingen tot meer liberale levensopvattingen dan de eigen. Want hoe je het ook wend of keert: feitelijk wil je de vrijheid om je onvrije levenshouding te kunnen bedrijven. Wat dat betreft is vrijheid in deze een vreemd begrip. Je wilt de vrijheid om in een strenge leer te zijn. Je wilt dat er rekening met je gehouden wordt, altijd en overal. Ook al is het gebaseerd op iets waar jij vrij in bent.
Er zijn mensen die allergisch zijn voor dingen, of daadwerkelijk gehandicapt en dus dingen niet kunnen.
En dan zijn er de religieuzen. Die ervoor kíezen om moeilijk te doen.

Ik zal het nooit begrijpen. Respecteren, ja. Want er zijn ook heel veel mensen die én die religieus zijn en helemaal niet moeilijk doen. Dát vind ik pas wederzijdse vrijheid.

 

 
Leave a comment

Posted by on June 10, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

Hotel Le Point de Vue

Mijn ouders waren zoveel jaar getrouwd. Dat moest gevierd, zoveel was duidelijk. Ze wilden iets bijzonders doen. Dus werden we (het oorspronkelijke gezin) uitgenodigd om een week lang in hotel Le Point de Vue te verblijven.
‘Dat ken je nog wel, toen je klein was, zijn we er ook geweest’, verzekerde mijn moeder me. Geen idee waar ze het over had.
Toen we aankwamen, herkende ik de plek echter wél.

‘Hebben we hier destijds niet overnacht toen we nog met de kresj op pad gingen?’ vroeg ik.
‘Precies!’ antwoordde mijn vader me. En zo kwamen er, stukje bij beetje, jeugd herinneringen terug. Het lopen naar het andere hotel, bij de brug, waar ook de kayaks worden verhuurd, de Semois afzakken met kano’s, onder de bruggen door, met de stroming mee, bij de camping, en zo nog veel verder. De wandelingen door het bos, met de boom met het ingegroeide bordje, de paadjes met de watervalletjes waar je, bij ernstige dorst, water uit kon drinken met zelf meegebrachte inklapbare bekertjes, de eindeloze takken die we vonden op onze tochten, en waar we speren van sneden met onze zwitserse messen of de opinel versie.

‘s Avonds aten we heerlijk in de dinerzaal met z’n allen. Het was echt een nostalgische trip en we genoten allen zeer.
Die beleving vonden we weer zo leuk, dat we besloten het jaar daarop terug te komen. Inmiddels was het hotel toen net van eigenaar veranderd. De dame die het runde met twee jongere knapen, had het hotel aan deze jonge mannen over gedaan, en het hotel had daarmee een enorme renovatie ondergaan. De dame had het als veredeld donkerbruin café ingericht, zeker beneden, maar ineens verscheen er weer licht in alle kamers, ook beneden. De inrichting veranderde, van de dame met haar vijf honden was geen spoor meer.

Het werd een jaarlijkse trip om naar uit te kijken, ook met de inmiddels steeds verder uitbreidende familie. Hier een vriend of vriendin erbij, daar zelfs geboortes van kleintjes, en er kwam wat meer familie mee, sowieso. We waren begonnen met het ‘oorspronkelijke’ gezin, daar kwamen ook tantes bij en hun aanhang, en zo namen we het hotel, leek het, voor het moment dat we er waren, zo ongeveer over. We slokten in elk geval steeds meer ruimte op. Binnen, buiten, er waren maar weinig plekken waar we ons niet spreidden. Soms had ik wel te doen met de andere gasten, die toch ook recht hadden om te genieten? Maar dan werden gefêteerd op blèrende stuiterballen die van onze tafel kwamen.
Oeps.

En nu, na wat kennelijk ons laatste bezoek is geweest, kregen we een email. Dat ze het van de hand hebben gedaan, het prachtige hotel, met het mooiste uitzicht wat er is op de Semois.

Ergens begrijp ik het ook wel. Het is een schitterend hotel met een hartverwarmende staf geweest, maar er is niet heel veel te doen in Chiny zelf, behalve als je van wandelen houdt. Winkels zijn er niet, daarvoor moet je in Florenville zijn, net als voor verdere restaurants en toeristen info (al kon je voor het laatste ook prima bij Stephan en Richard terecht, dat was het probleem nooit).

Bij ons laatste bezoek raakte ik bijna bedwelmd door de zalig naar vanille geurende handzeep. Ik vroeg waar ze die vandaan hadden gehaald (het zat in een pompje, zonder opdruk) en ze lieten me de zeep in de originele verpakking zien. Schitterend, ik ging op zoek!
Niet gevonden, maar dat zou ik later nog wel op internet opsnorren, niet erg.

Op onze laatste ochtend deden we de groepsfoto, zoals altijd. De auto’s waren ingepakt, kleintjes werden overal vandaan geplukt, de gebruikelijke chaos. Ineens kreeg ik een zeeppompje.
‘Dan kun je nog eens aan ons denken!’

En inderdaad, dat zal ik! Maar ook zonder de zeep was dat wel gelukt….

Bedankt, Richard en Stephan, voor de mooie tijd!

 
Leave a comment

Posted by on May 9, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

Alcohol

It’s one of the strangest substances. It is wildly popular amongst those who are not legally allowed to take it yet, and yet it’s a cause of very many unpleasant accidents globally.

I don’t drink alcohol. I have no idea what the fuzz is all about. I am of an age that I’m allowed to drink it, but I just never saw the fun in it, I suppose.

It started as a commitment with my parents, who stated that whomever could hold their drinking (I have some siblings) until the age of 18, could have their driver’s license, and our parents would pay for it. That was enough for me to not even try. Though funnily, I actually hate driving, I somehow noticed that drinking was ‘wrong’, so I didn’t feel like trying.

Don’t I EVER drink then? Yes, of course. I will take a sip of something my father swears ‘you will like it, I promise’. He knows my taste really well. He will also make jokes about it though:
“Here, you want to sniff it? Dangle your tongue in it?” and I’ll go:
‘Oh, ALRIGHT then?!’ and indeed, I will like it. Usually this is some heavy booze, and after that one drop, I start giggling, he pushes me away saying ‘OK, you’re drunk, now get out!’ and that’s it.
In honesty, I have tried to become truly drunk once. I had mixed (in a small glass) 1/3 of red wine (I have no idea which kind, but it must have been a good type, it was that sort of party) with 2/3 of peach ice tea (yes, really). I did quite like that combo. I drank about 3 of those glasses, after which I could no longer stand on my legs. Which someone at that party (who I liked) quite liked and so I was dangling in their arms for the rest of the night. To both our very confused minds the next morning.

Because yes, that was the side effect: waking up the next morning and thinking: ‘oh FECK what happened?!’

Except for New Year’s Eve, I just don’t drink. I don’t have any real reasons for it, except I don’t like it. A sip every now and then maybe, but that’s about it. Which means I can go ages with having only a sip or 2 on an annual base, to be fair. And I’m quite alright with that. The funny thing is: usually people don’t even notice I don’t drink. Due to my incredibly bad social skills, I’ll state the kind of things that makes even friends go:
“Whoa, I’d need to have drunk at least an entire bottle of wine to say such a thing?!” and no, I’m not necessarily rude, I just weird things, is all.

Then again, I do usually like places where people drink. The mood it brings them in, the coziness, the jokes, the  ‘easier-to-cuddle-without-necessary-explanation’ I like that.

So no, I don’t drink it, but I don’t mind others using it at all. Alcohol can be good, as long as you know your limits. One should NEVER drink and think: ‘I can still drive’. It’s never true. Never.

 
Leave a comment

Posted by on March 17, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: