RSS

Category Archives: Opinion

Danny Elfman

Anyone who has ever seen a Tim Burton film, will know why I choose this particular name to write a piece of my mind about. Danny Elfman, the composer, is not just any composer. The ability Danny Elfman has to pull you right into any magic world, is just amazing. Danny Elfman can make the voice of fairies whisper in your ears from the woods, or at the very least make you strongly believe that you do so, he can make you feel like you’re flying through the air on the back of a miraculously lovely being that was just made up by Tim Burton for the sake of their lovely fantasyworld. You feel it’s true, not just because you see it, but because your ears tie your emotions around and make it complete.

Music is so important, such a powerful part of a film. It can make the tension grow bigger, it pumps up the emotions you feel, it can make the hairs on your arms stand up straight. From either thrill or contained emotions. Danny Elfman is ace at making your dreams come true just by listening.

Any soundtrack made by Danny Elfman is well worth listening to, if you’re into the dreamy, fantasy, magic kind of atmosphere. I most certainly am a fan!

For who needs a bit more convincing, try these:

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on June 18, 2018 in music, Opinion

 

Tags: , , , , ,

Charité

A German series about the discoveries of vaccinations for tuberlosis and dyphteria. Very interesting in that matter. It shows how some big names that still echo today, actually actively worked together in a charity hospital in Germany.

A woman is brought in with an acute appendicitis, who does not want to be operated by the only doctor that is available. From there the story runs.
We are talking about a time where women could only be doctor’s assistants, such as a nurse, and not actually been taken seriously when they wanted a bit more than that. So is the case with the woman with appendicitis. Luckily for her -though she has a different opinion on that- she gets to stay with the nurses, as a result of not being able to pay the bill. Her good luck in this is that she gets to learn a lot about medical performances. She gets to assist during operations, secretly attends colleges given to medical students where actual sick people are brought in for medical examination.

It is a very interesting biopic, probably romantisized a bit here and there, but it does show how the medical world has changed since then. And how romances worked back then. And how Emil Behring got engaged by accident, to the wrong person (but I’m taking it that THAT is a bit of a parody on what actually happened?!)

For who is interested in the works and lives of Ida Lenze, Robert Koch, Emil Behring, Paul Ehrlich and Rudolf Virchow, this is a must see.

 
Leave a comment

Posted by on June 13, 2018 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

The Remains Of The Day

I’m an Emma Thompson-fan, an Anthony Hopkins-fan and Hugh Grant and so on. Plenty of people, therefor, to make this film worth while, right?

I know it has won prizes and people were full of it. I just couldn’t find it. The story keeps dragging on for over two hours.
When I was in my early teens I would have loved this film. I hated the Hollywood-formula where they would always, always live ‘happily ever after’. I loved Welcome To The Dollhouse for that very reason. In the end, nothing had happened to make Dawn Wiener’s life even remotedly better.

The same here, really. Two people from a house staff who only seem to look at the quality of work they both deliver within that house, have to appear as if they do so without any emotion.
Except that’s not the case. Anthony Hopkins, who plays Mr Stevens, the head of the household, makes sure his father, William Stevens, gets hired by his employer. With this step, he is no longer objective.
Emma Thompson, playing Miss Kenton, notices immediately. And this is where they are of for a wrong start.
Mr Stevens doesn’t actually allow anyone to even doubt his father being unable to fullfill his duties. It is not until his father’s ill health simply collapses, that he is forced to see that. And still then, both Mr Stevens and his father, don’t actually agree on the possibility that the job is over.

The affections Mr Stevens has for Miss Kenton are so well hidden that a few of the scenes that do make it clear, also point to the fact that Mr Stevens is not worthy of her feelings for him: someone who tries to hide it that well, for the sake of the job that needs to be done and so on, is far too much in love with that job, to ever feel any duty towards his subject of affection.

Of course, this is entirely my opinion on such matters, not especially on the film. I did think the film to be too long. For that time it was perhaps normal, nowadays it tends to get a bit long, that many speeches during dinners and people agreeing, disagreeing and noticing the staff won’t open their mouths as that’s simply not their job.

It’s also nice to see Christopher Reeve walking and being his lovely self here!

 
Leave a comment

Posted by on June 12, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Niet-westers versus westers studeren aan de UvA

http://www.at5.nl/artikelen/183076/niet-westerse-studenten-hebben-vaker-last-van-psychische-problemen

Met enige verbazing las ik dit artikel. Net als het stukje van Hayat deze week, die voor de Volkskrant magazine schrijft, en wiens columns ik normaalgesproken altijd zo kan waarderen. Hoewel haar betoog dat ze niet snapt waar Douglas moeilijk over doet na een geval van een moslima met hoofddoek achter de toonbank, nog valt te begrijpen. Bij Douglas is dat inderdaad wat twijfelachtig te noemen, want waarom is het dáár belangrijk?
Ik werkte ooit in een apotheek. Dat men daar absoluut een vorm van onpartijdigheid wil uitstralen, dat snapte ik. Mij werd al tijdens m’n sollicitatiegesprek verteld dat mocht ik me ooit tot welk geloof dan ook bekeren, ik daar geheel vrij in stond, maar níet achter de balie. Begreep ik helemaal.
Net zoals ik vind dat dat in een rechtbank, in de rechtszaal, het geval moet zijn. Religies horen geen voorrang te krijgen en hebben ook geen plek op een plaats waar de wet wordt uitgevoerd in z’n ernstigste vorm. De druiloor die zichzelf advocaat noemt en zelfs weigerde uit geloofsovertuiging voor de rechter op te staan, die had ik terplekke wil kielhalen. Klootzak. Waarom in jezusnaam rechten gaan studeren, als je enige doel toch is om je reet met de wet af te vegen?

“Niet-westerse studenten”, trekken meer en meer hun mond open. Als ze dat nu zouden doen om de kennis die ze verkregen hebben te verspreiden, en zo globaal kennis te spreiden en mensen wijzer te maken, zou ik daar totaal geen problemen mee hebben. Dat zie ik alleen niet gebeuren. Ik zie zeer religieuzen de studententop bereiken, om vervolgens als voorbeeld te dienen voor andere, eveneens zeer religieuzen. Om te laten zien dat studeren ‘niet eng’ is. Dat het altijd mogelijk is om zo bekrompen te blijven als je altijd bent geweest. Die ‘bewijsdrang’ die men heeft, die snap ik. Dat hoor je bij iedereen. Dat men ‘ook nog gewoon moet blijven wie hij/zij van oorsprong is’, ook. En net dát is hetgene wat me hier eigenlijk ergert.

Als je gaat studeren, wil je je daar immers aan onttrekken lijkt me. Wil je laten zien dat je meer in je mars hebt, verder kunt denken, dus ook op academisch niveau? Waarom zou je dan mensen ‘in hun eigen taal, met hun eigen culturele achtergrond’, willen opleiden, of inzetten? Doe dat dan via skype, zou ik denken. Via skype, omdat dat dichtbij is, maar ook zodat zo’n gesprek opgezet kan worden met iemand uit het (kennelijke) land van oorsprong danwel hersprong, om zo toch eigenlijk de psychische afstand tot waar iemand wil komen, te benadrukken. Je wilt studeren, je wilt beter zijn, meer leren, dan hen die je in je omgeving hebt gehad. Dat zijn kennelijk niet je voorbeelden geweest, maar wel zij die zich in jou wensen te herkennen.
Je familie blijft altijd je familie. Hoe hard je ook voor ze wegrent, hun plekken, náást jou, op de stamboom, blijven altijd bestaan. Je vrienden, die kies je zelf. Als iemand tegen je zegt: ‘vergeet nooit waar je vandaan komt’, dan vind ik dat je zo iemand af mag schrijven. Het is niet eerlijk namelijk. Het toont een afgunst die egoïstischer is dan iemand zeggen: je kiest of voor mij, of voor hem/haar/dat.
Het laat zien dat zo iemand ziet: ‘je bent beter geworden dan ik, en nu weet ik niet meer wat ik met je moet doen’.
Wiens probleem is dat nu eigenlijk? Dat van jou, of van diegene die het niet zover geschopt heeft? Is het erg? In het geval van een écht vriend(in), zou die nooit willen dat jij jezelf ‘dommer’ houdt, alleen om hem/haar te pleasen.

Iemand laten praten met iemand in de eigen taal én eigen culturele achtergrond, werkt alleen maar segregatie op hoog niveau in de hand. Natuurlijk, als iemand de taal écht niet eigen is en er is wel dringend hulp nodig, zul je wel moeten. Toch zou ik zeggen: probeer zoiets zoveel mogelijk te voorkomen. Het probleem zit ‘m al bij voorbaat in de segregatie namelijk. Door dat in stand te houden, los je het niet op, krijg je er, sterker nog, op den duur veel meer segregerende problemen bij.
Als je culturele achtergrond je in de weg zit, kun je je ook afvragen of je wel thuishoort op een universiteit. Bij een dergelijke leeromgeving hoort kritisch denken, zélf nadenken, tot een van de gereedschappen die je krijgt aangereikt. Iemand die aangeeft bijzonder christelijk, islamitisch of joods te zijn, neem ik dan (zelf) eigenlijk al niet meer serieus. Ik vind geloof een uiterst beperkende factor in het kritisch denken. Hoe hard men ook voor zichzelf weet te beredeneren dat het wel kan, en heus hele titels op diens naam kan hebben staan: geloof en kritisch denken gaan niet samen. Niet op academisch niveau. Niet tot de kern. Het geloof zit dan namelijk in de weg.

Binnen religieuze groeperingen is de roep om broeder- en zusterschap bijzonder groot. Iets waar je niet tussen wilt komen en je respecteert, tot het moment dat blijkt dat het lijkt alsof men zich tegen de ‘boze grote wereld’ waarin de rest, die níet tot die groepering behoort, aan het wapenen is. Alleen maar omdat die datzelfde geloof niet aanhangen. En ineens maakt het niet meer uit of je dood bent of levend, want de gelovigen die worden in hun eigen wereldje vereerd en tot martelaar uitgeroepen, de ongelovige ‘tja, het was zijn/haar eigen schuld’. Binnen hun eigen kringen zal dat heus als een ‘win-win’ situatie te boek staan, voor mij is dat de grondlegging voor extremisme.

Om kort te gaan: de bubbel om alleen maar ‘alles wat eigen is’ te kunnen volgen zou moeten worden doorprikt om door te dringen tot hen uit die kringen, die wensen te studeren. Bij dat studeren hoort namelijk ook om de westerse waarden te accepteren, te omarmen, die dwingen tot meer liberale levensopvattingen dan de eigen. Want hoe je het ook wend of keert: feitelijk wil je de vrijheid om je onvrije levenshouding te kunnen bedrijven. Wat dat betreft is vrijheid in deze een vreemd begrip. Je wilt de vrijheid om in een strenge leer te zijn. Je wilt dat er rekening met je gehouden wordt, altijd en overal. Ook al is het gebaseerd op iets waar jij vrij in bent.
Er zijn mensen die allergisch zijn voor dingen, of daadwerkelijk gehandicapt en dus dingen niet kunnen.
En dan zijn er de religieuzen. Die ervoor kíezen om moeilijk te doen.

Ik zal het nooit begrijpen. Respecteren, ja. Want er zijn ook heel veel mensen die én die religieus zijn en helemaal niet moeilijk doen. Dát vind ik pas wederzijdse vrijheid.

 

 
Leave a comment

Posted by on June 10, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

Ghostbusters

The remake version, with Melissa McCarthy, Leslie Jones, Kirsten Wiig and Kate McKninnon.

Given that I wasn’t taken by this remake, I did decide I’d at least had to watch it. So I did.

The many bad feedback this film has received isn’t all that weird. At first I thought they had come up with sort of a new story, but no. You kind of live on the humouristic input of the cast in this case. Which is sort of bad, as only Melissa McCarthy and Leslie Jones are truly funny.
The first half hour is quite lovely because you see women actually making science look cool. Apart from Big Bang Theory, that simply doesn’t happen much.
The way they talk about it makes it live more. I do appreciate that. I also do recall a signing session I’ve read about, where young girls approached actress Kirsten Wiig (who I personally don’t find funny at all, not even a little bit, but that’s me) and asked for an autograph and said she wanted to become a scientist because she had seen the film. I did think that was great.

But: the storyline is a bit weird, the music is terrible, Chris Hemsworth as absolutely LOUZY secretary. He gets to keep his job because Erin can’t stop drooling over him. In that retrospect it’s kind of funny, because hello, sexist? But well, if men can pull that off, why not a cheery bunch of women, eh?

Right, onwards: I remember seeing Moulin Rouge (the Nicole Kidman and Ewan McGregor version) and thinking ‘geez, what a circus, filled with clownesk make up and so on!’ this film resembles that a bit. It tries to be funny about its own failures, I guess. The women have chattering and bickering about things that men think happens between women all the time. And don’t like ‘m for it. I think it was supposed to be funny that way, but to me it shows too much of a cliché. That that is why women shouldn’t do things like that. That they deserve not be heard. It bugged me, because it keeps being repeated.

The guest appearances of a part of the original ghostbusters cast Bill Murray, Dan Aykroyd, Ernie Hudson, Sigourney Weaver and Annie Potz sort of make a nice trip down memory lane.
Still, I wasn’t much impressed by the film. I would’ve liked a cast that is a bit more edgy. Melissa McCarthy and Leslie Jones carry most of the film, while I know Kirsten Wiig was actually cast for that. I just don’t find her funny. Cute, in a way, but that’s about it. I would’ve gone with Rebel Wilson and Octavia Spencer for instance. A truly funny bunch.
Because, that’s another thing: why is Leslie Jones cast to add a mixed feeling, while she is the only one who hasn’t got a scientific background? Yes, I might be too critic, but come on!

Oh well. That’s it. That’s my opinion.

 
Leave a comment

Posted by on May 10, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Hotel Le Point de Vue

Mijn ouders waren zoveel jaar getrouwd. Dat moest gevierd, zoveel was duidelijk. Ze wilden iets bijzonders doen. Dus werden we (het oorspronkelijke gezin) uitgenodigd om een week lang in hotel Le Point de Vue te verblijven.
‘Dat ken je nog wel, toen je klein was, zijn we er ook geweest’, verzekerde mijn moeder me. Geen idee waar ze het over had.
Toen we aankwamen, herkende ik de plek echter wél.

‘Hebben we hier destijds niet overnacht toen we nog met de kresj op pad gingen?’ vroeg ik.
‘Precies!’ antwoordde mijn vader me. En zo kwamen er, stukje bij beetje, jeugd herinneringen terug. Het lopen naar het andere hotel, bij de brug, waar ook de kayaks worden verhuurd, de Semois afzakken met kano’s, onder de bruggen door, met de stroming mee, bij de camping, en zo nog veel verder. De wandelingen door het bos, met de boom met het ingegroeide bordje, de paadjes met de watervalletjes waar je, bij ernstige dorst, water uit kon drinken met zelf meegebrachte inklapbare bekertjes, de eindeloze takken die we vonden op onze tochten, en waar we speren van sneden met onze zwitserse messen of de opinel versie.

‘s Avonds aten we heerlijk in de dinerzaal met z’n allen. Het was echt een nostalgische trip en we genoten allen zeer.
Die beleving vonden we weer zo leuk, dat we besloten het jaar daarop terug te komen. Inmiddels was het hotel toen net van eigenaar veranderd. De dame die het runde met twee jongere knapen, had het hotel aan deze jonge mannen over gedaan, en het hotel had daarmee een enorme renovatie ondergaan. De dame had het als veredeld donkerbruin café ingericht, zeker beneden, maar ineens verscheen er weer licht in alle kamers, ook beneden. De inrichting veranderde, van de dame met haar vijf honden was geen spoor meer.

Het werd een jaarlijkse trip om naar uit te kijken, ook met de inmiddels steeds verder uitbreidende familie. Hier een vriend of vriendin erbij, daar zelfs geboortes van kleintjes, en er kwam wat meer familie mee, sowieso. We waren begonnen met het ‘oorspronkelijke’ gezin, daar kwamen ook tantes bij en hun aanhang, en zo namen we het hotel, leek het, voor het moment dat we er waren, zo ongeveer over. We slokten in elk geval steeds meer ruimte op. Binnen, buiten, er waren maar weinig plekken waar we ons niet spreidden. Soms had ik wel te doen met de andere gasten, die toch ook recht hadden om te genieten? Maar dan werden gefêteerd op blèrende stuiterballen die van onze tafel kwamen.
Oeps.

En nu, na wat kennelijk ons laatste bezoek is geweest, kregen we een email. Dat ze het van de hand hebben gedaan, het prachtige hotel, met het mooiste uitzicht wat er is op de Semois.

Ergens begrijp ik het ook wel. Het is een schitterend hotel met een hartverwarmende staf geweest, maar er is niet heel veel te doen in Chiny zelf, behalve als je van wandelen houdt. Winkels zijn er niet, daarvoor moet je in Florenville zijn, net als voor verdere restaurants en toeristen info (al kon je voor het laatste ook prima bij Stephan en Richard terecht, dat was het probleem nooit).

Bij ons laatste bezoek raakte ik bijna bedwelmd door de zalig naar vanille geurende handzeep. Ik vroeg waar ze die vandaan hadden gehaald (het zat in een pompje, zonder opdruk) en ze lieten me de zeep in de originele verpakking zien. Schitterend, ik ging op zoek!
Niet gevonden, maar dat zou ik later nog wel op internet opsnorren, niet erg.

Op onze laatste ochtend deden we de groepsfoto, zoals altijd. De auto’s waren ingepakt, kleintjes werden overal vandaan geplukt, de gebruikelijke chaos. Ineens kreeg ik een zeeppompje.
‘Dan kun je nog eens aan ons denken!’

En inderdaad, dat zal ik! Maar ook zonder de zeep was dat wel gelukt….

Bedankt, Richard en Stephan, voor de mooie tijd!

 
Leave a comment

Posted by on May 9, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

The Best Exotic Marigold Hotel

This film, about -supposedly- a randomly scraped together group of British tourists who fall for a scam that is a hotel in India, is not as good as I hoped it to be, but nor as bad as I feared it to be in the end.

Though packed with British actors such as Judie Dench, Bill Nighy, Penelope Wilton, Maggie Smith, Celia Imrie and so on, the film clearly is made in the USA. Though displayed in India, the Indian actors playing these parts are supposed to speak English, even to each other. Which makes their acting not so great. It is not really their fault.

Maggie Smith is lovely as a fully racist patient who needs a hip replacement and has offended so many doctors who are ‘of the wrong color’ or ‘not actually British’, that she is offered an alternative. Cheaper, no waiting list. In. India.
The other storylines are supposed to convince you that it’s just a coincidence that this lovely flock of people just happens to have been put together by faith, but it really isn’t. I don’t see why the Ainslies (Bill Nighy and Penelope Wilton) feel the need to go. Nor with the others. It is not an organised travel they are part of. At the airport, they simply connect the dots as they are all British and flying with the same plane, stuff like that. They just happen to go to the same hotel. That isn’t a hotel. The website has promised quite a stay, the local manager isn’t able to fullfill that wish. Just yet. Only a few rooms that aren’t rooms, just piles of dust, are actually usable. Even less of those actually have doors.

Given that not all of the travellers have an actual return ticket, a refund or an immediate return home isn’t possible.

The film mostly depicts what they make of it in the meantime. And how couples uncouple or recouple. Etcetera.

It is a good thing that this film is packed with already familiar actors. I wouldn’t have watched all of it without that. I skip hopped after a while. One of the travellers keeps a sort of journal that should make it a bit more interesting, but it fails on me.

All in all I wouldn’t recommend it, but it’s not too bad if there’s nothing else to watch.

 
Leave a comment

Posted by on May 7, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,