RSS

Category Archives: Projects

Birthday

‘Happiness is only a mug full of pralines away, you know that?’ Billie asked her colleague John, who was just about to smash his computer screen into the ground.
Billie was surprisingly unaware of his struggles.
‘What?!’ was his response, panting, as he was trying to dig up every lifeline that kept his screen alive. The screen that said that whatever he wanted to do, was not gonna happen. The screen that had been telling him that for over half an hour now, long before Billie decided now was the best time to come by with her new mug. With pralines.
‘I said that happiness is only a mug full of pralines away’, Billie continued, still not noticing that John actually couldn’t care less that it was her birthday or that her hair was fabulous – the kind of thing she actually wanted to hear, but John missed out on that hint as he was barely all there with his head.
John wasn’t the type of man to like computers if they disobeyed.
Still.
Billie got no response from John for the passed five minutes, while she had been extendedly obvious opened the three enveloppes she had been carrying.
They were all spam: one for cartridges, one for office supplies and one from a nearby supermarket that was bragging about its superjuices. They already had a machine that made those at their current office. Which main aim was to sell office supplies. So the mail was not quite that interesting to be fair. Except that it had given Billie the possibility to stick a bit longer at John’s desk, who she secretly fancied quite a bit, but who hadn’t noticed this.
Currently he was under his desk, cursing his way around.
‘You freaking helpless little shit! They should have unplugged you at birth, told you you were worthless and not a true effort to this digital world. They should have smothered you in your printed plates, poured you over in ink print so you’d suffocate in your own little bits and bites, making it impossible for you to…..aaargh!’ John emerged from under his desk, bumping his head into it first because he pulled back in a reflex too hard.
‘Ouch! It bit me! The bastard bit me!’ he shouted, as if he’d just been bitten by a crocodile while crossing the Nile.
As if.
He rubbed the back of his head.
‘Bit you?’ Billies’ dreambubble just popped now. She noticed John. His head all red and sweaty, his shirt loose, his sleeves rolled up, seated on the floor, with a hand slightly bleeding from a paperclip that stung him.
‘Here, you want a praline?’ she offered.
‘Thanks love, that’ll be grand’, he panted.
Billie walked around his desk.
‘Have you been working on that new converter yet?’ she asked.
‘What?’ John was a bit shocked Billie even knew that word.
‘The new converter. It does something to your screen, apparently’ she explained.
‘It does?!’ John was shocked and relieved at the same time. He crawled to his desk, hung his arms over the keyboard, with the rest of his body still on the floor. It made him look like he was just hanging over the edge of a swimming pool, Billie thought. He punched a few keys, waited with his hands on his head. Then his face cleared up.
‘So that’s it!’ he kissed her.
‘Best birthday ever!’ she smiled.

 
Leave a comment

Posted by on February 6, 2016 in Humour, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

When Gods Play Hide & Seek (teaser)

This story begins on a Monday.
To add to its nasty consequences -Mondays are barely ever popular, as beings are not that happy to give up their freedom to perform such a silly thing as work if they have to interrupt or even stop a pleasant thing such as ‘doing nothing’ in front of a tellybox, an xbox, an intergalactic Javahoohoobox, hopping a Mega Hypermatic Bouncing Ball or any such kind thing on weekends- this particular Monday even begins with a meeting.
Meetings are about as pleasant as having a hemorrhoid removed by a dentist, an earthling once told me.

This was not just any meeting.

It was going to be a lifechanging one for some, though not a very impressive one for many others. Most of the latter were attending the table where the meeting was held at.
It was a rather messy meeting, too.
Not quite how Tryxeon had envisioned it. He could hardly draw enough attention to make himself heard, let alone present his new Power Point Presentation.

Which was too bad.
He had spend quite some time making it, after seeing what kind of big audiences it could bring to complete and utter silence on Earth.
Then again, this wasn’t quite Earth. This was his own planet, in his own solar system.

Massive Big Ball.

When it came to naming it, he had been a bit hungover, he admitted. He went for the description his three year old son had given him when seeing it for the first time, from a distance, while eating his porridge. A spoon had pointed at it in his small, sticky and dirty hands.
‘That’s a massive big ball!’
Tryxeon had concluded this was, in fact, the perfect description of it, so he decided that that should be its name.

Got curious?  Purchase on amazon.com, http://www.amazon.com/gp/product/B018EG9V7Y?*Version*=1&*entries*=0

 

 
Leave a comment

Posted by on January 27, 2016 in Books, Humour, Projects, Promoting

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Making things I have in my mind.

The annoying part of being a writer is to get people convinced that they really haven’t lived their lives properly unless they’ve read your book.

It’s in a way even harder if you’re being creative. For childrens’ books, for instance.
I’m someone to come up with a story. I can’t draw. Not for real. Not the kind of strokes on a paper that makes people well up. Well, from boredom maybe, but that’s about it.

I’m a bit weird though, if I can’t make it work the way I have in my mind, I start thinking what I CAN work with in order to make it -even if only slightly- resemble what I had in mind.
That way I once made a toy for children. A prototype of sorts. It’s not for children to play with, this prototype, as I had to make it work the way I could shape it in order to look like I wanted it to look. Does that make sense to anyone? I bought a yoga block and a yoga mat in order to fullfill my desperate need to make something I wanted to be carved from wood. You know those boxes which has shapes with a circel, block, triangle and rectangle? The kind of blocks that are learning children all over the world how to make things fit in holes? I have made one of those for the lovers of shoes. In different sizes and shapes. Cut out of yoga block and yoga mat. I figured it was a way of getting what I had in mind at least in some sort of shape so it would exist. And not just in my head.

For my other project, a peekaboo book for kids, I tried first to draw it on paper. I think I’ve never been more depressed after seeing my own work that way. So, when visiting HEMA the other day and finding they had rolls of felt in different colors, I thought: why not?

So I dug up my old sketches so at least I knew how to cut and paste, went to the store for glue (after I asked on twitter if anybody knew how to make felt attach to felt) and also bought eyes.
They happened to have them in that store.
I didn’t even think of that yet, but when the cassiere happened to mention:
‘Hold on, let me get rid of this eye first, or it’ll stick on my finger forever’, I indeed noticed the small, white, goggly eye on her finger, next to the pencil she also happened to be holding. She took a plastic tube and put the eye in there. I was a bit stunned. I took the tube, gazed at the very odd and curious looking gathering inside it. All looking at me with that expression: ‘How you doin’?’
I thought: ‘I’m shit at drawing eyes aswell, maybe I should by those too’. So I did.
I now have my first felt-book for children.
All the characters in it look massive stoned (I bought eyes with eyelashes and this is a bit trickier with pasting them, it turns out) but….I have a book!
Now all I need is to embroid it with my texts. Or at least come up with a solution of how to do that.

Mind you, things hardly ever go in the way normal people solve them if I do it. But it’s still good fun, don’t worry.

 
Leave a comment

Posted by on April 20, 2015 in Projects, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Inspectie, GGD en Kinderopvang

Kinderopvang, GGD en Inspectie hebben, in tegenstelling tot wat je zou denken, niet zo’n beste samenwerking.

In principe verleend kinderopvang de functie van het opvangen van kinderen gedurende de dag als de ouders/verzorgers niet thuis zijn.
Zo begon het in elk geval aanvankelijk. Dan heb ik het wel over de jaren 60. Opgezet om de kinderen simpelweg op te vangen en voor ze te zorgen zolang de ouders dat zelf niet konden wegens werk.

Inspectie is het controlerende orgaan van de kinderopvang. In samenwerking met de GGD. Van beiden wordt verwacht dat zij een oogje in het zeil houden. Misstanden opmerken. De veiligheid bewaken.
De Inspectie en GGD kunnen dit niet zomaar.
Daartoe zijn middelen ontwikkeld om duidelijke resultaten vast te kunnen leggen zodat er gerapporteerd kan worden. Als er iets mis is, moeten ze immers kunnen handelen. Met meetbare zaken. Dan moet je bewijzen hebben. Dit soort tools worden door de Inspectie en de GGD gebruikt om te kunnen controleren of wat er ergens gebeurd, ook klopt. Of wat er beweerd wordt, ook wordt nageleefd.
En of zaken die mis zijn gegaan, voorkomen hadden kunnen worden.
Ook of er zaken zijn die mis zouden kunnen gaan, die preventief verwijderd kunnen worden, danwel voorkomen.

Wat dit in de praktijk betekent?
Een hele berg papieren. Letterlijk.  Als je niks invult, weten zij niks, en gebeurd er dus ook niks met je kinderopvang. Gesloten deuren als resultaat.
Bij een grotere kinderopvangorganisatie zijn het meestal de managers die zich met dit soort papieren bezighouden. Lees: dit door een ‘plusleidster’ laten doen.
Het wordt in een vergadering gegooid wie zich nu weer mag opwerpen om de benodigde vinkjes, schrapjes en kruisjes te zetten buiten diens eigen werktijd (de manager moet namelijk ondertussen naar een vergadering over het in banen leiden van de kwaliteit die er geboden wordt) en zo is zo’n leidster weer een uur of wat armer. Die ze niet aan de kinderen kan besteden, want het invullen van zo’n lijst vereist wel enige concentratie. Wat overigens ook weer betekent dat niet aan het ‘vierogen principe’ wordt voldaan, want ja, je hebt zowaar TWEE ogen nodig om te lezen. Terwijl je voor de kinderen zorgt.
En ja, dat is nodig, want ook op de eigen groepen moeten de werkruimtes aan de eisen voldoen. Ook daar moeten lijsten worden ingevuld. Naast de lijsten waar al moet worden afgestreept wanneer welk speelgoed in de was is gezet, wanneer de bedjes verschoond zijn.

Kinderopvang wil gezellig kunnen zijn, een veilige en warme omgeving.
Een plek waar kinderen, leidsters en ouders/verzorgers zich een veilige weg kunnen banen door het leven dat de maatschappij is. Een kind kind kunnen laten zijn. Een soort extra gezin waar veilig opgroeien, samen spelen, samen delen en leren van en met elkaar, centraal staan.

Inspectie een GGD willen dat er zoveel mogelijk wordt vastgelegd. Immers, zonder deze vastlegging is het niet mogelijk om te controleren of een kinderdagverblijf zich aan de gestelde regels houdt. De hoeveelheid van zaken waarop gelet wordt is door de jaren heen behoorlijk veranderd. Een beetje zoals het boek van Dr Spock door de jaren heen steeds dikker is geworden. Dit is onderhevig aan studies die veranderde resultaten hebben laten zien. Wisselende resultaten. Na elke studie. Het is vrijwel geen jaar hetzelfde. Dus is ook elk jaar de manier van handelen anders.
De Inspectie en GGD baseren zich bij het maken van zijn beleid en formulieren op wetenschappelijk onderzoek. Zou je denken.
In de jaren dat ik zelf op de groep stond, merkte ik bijvoorbeeld dat het Consultatiebureau letterlijk elk jaar wat anders te melden had over bijvoorbeeld borst- en flesvoeding in het eerste jaar.
Het ene jaar mocht het nog in de magnetron, het volgende jaar was niets slechter dan dat. Het ene jaar moesten baby’s onder het jaar borst- of flesvoeding krijgen, om vanaf 12 maanden (1 jaar, ja) over te gaan op gewone koemelk. Het andere jaar moesten ze ineens het liefst tot 2 jaar opvolgmelk krijgen (vandaar die verandering in de schappen in de supermarkt).
Overigens bleef het zo dat de borstvoeding niet in de magnetron mocht. Leuk voor winkels die flessenwarmers verkochten.
Maar dat terzijde.

Afgelopen jaren is er het een en ander veranderd in de kinderopvang.
Deze keer onderhevig aan andere factoren dan de gebruikelijke onderzoeken.
Door de crisis, die een omslag teweeg heeft gebracht in de werkwijze van kinderopvang, maar ook door de Zedenzaak, is er nog veel meer veranderd dan gebruikelijk is.

Ouders zijn niet langer de factor waar het werk van afhangt.
Dat is Inspectie geworden, met de GGD.
Die willen dat leidsters alle papieren hebben om zich ervan te verzekeren dat de leidsters binnen de door hun goedgekeurde instelling ook daadwerkelijk de juiste kennis hebben. Op zichzelf niet zo vreemd, maar de oude papieren voldoen ‘ineens’ niet meer.
Voorheen was SPW3 de norm om op een groep te staan. Inmiddels heb je ook een VVE-certificaat nodig. Die je alleen kunt behalen als je al werkt. Is niet via een ander opleidingsinstituut te behalen. Leuk voor hen die tijdens de crisis zijn ontslagen, nu werkloos thuiszitten. Kunnen niet meer terug. Want geen VVE certificaat.
En men heeft toch nog liever een HBO-papiertje, want dat bewijst dan dat leidsters toch wat meer hersens hebben. Terwijl HBO-ers zich snel zullen vervelen om als leidster op de groep te staan. Geen kinderen met bijzondere behoeftes, gewoon opvang.
Een VOG verder nog om er zeker van te zijn dat je een gedegen werker voor je hebt- terwijl de Zedenzaak nu juist heeft laten zien dat VOGs GEEN ENKELE toegevoegde waarde te hebben. Het is heel leuk als je zo’n papiertje in handen hebt, maar Robert M kreeg ‘m ook. In theorie zou zelfs Dutroux dat papier hier gekregen kunnen hebben, als zijn handelen niet zulk wereldnieuws was geworden. In die zin heeft de EU hopeloos gefaald, wat mij betreft. Waarom alleen financieel de handen ineen slaan, als justitieel zoveel leed voorkomen zou kunnen worden?

Inspectie lijkt hoe dan ook overtuigd te moeten worden van de goede bedoelingen van leidsters en hun managers. Ineens is iedereen op voorhand schuldig, tenzij bewezen van niet. Terwijl de beveiliging eerder, in vorm van VOG en diploma, heeft bewezen niet te werken. Weliswaar was het er maar eentje, maar Robert M heeft wel bewezen dat een VOG alleen zin heeft als die op Europees niveau nagetrokken wordt.

Op dit moment mogen baby’s tot een jaar maar 2 verschillende gezichten zien op een dag. Zogenaamd om de verwarring niet te groot te maken. Terwijl het ook tijdens de Zedenzaak is gebleken dat het prima is om er nog een kracht bij op de groep te hebben. Meer controle, tenslotte.
Gezien bovendien het feit dat er kleine crèches zijn die het hoofd boven water proberen te houden door een grote groep te hebben met bijvoorbeeld 3 of 4 leidsters, is het voor dit soort locaties al nagenoeg onmogelijk om aan zulke regels te voldoen. Ik me af waar de Inspectie deze regel vandaan heeft gehaald.
Een kinderopvang functioneert, in de regel, als een soort groot gezin. Afhankelijk van of het een verticale groep is (leeftijden van 0 tot 4 door elkaar) of een horizontale ( leeftijden van 0 tot 1, 1 tot 2 etc bij elkaar): hoeveel gezichten denken de Inspectie en de GGD dat een kind sowieso ziet op een dag? Er zitten andere kinderen in zo’n groep. Sommige kinderen worden twee dagen, andere drie dagen en weer een ander vier dagen gebracht. Per dag zijn er, bij goede bezetting, toch zeker gauw zeven kinderen op zo’n groep te vinden, vaak meer.
En ja, ik weet dat het gaat om het onderscheid tussen volwassenen en niet-volwassenen, maar voor een baby maakt dit niets uit. Op die leeftijd (tot 12 maanden) ben je je niet bewust van waar je zelf ophoudt en de ander begint. Elk ander gezicht is er eentje. Een kind maakt niet specifiek onderscheid tussen ‘groot mens’ en ‘klein mens’. Dus waarom zo moeilijk doen? Vooral ook omdat een kind zelfs thuis veel meer verschillende gezichten ziet dan de GGD kennelijk gezond acht?
Om het moeilijk doen? Om krampachtig de controle vast te houden die eerder al verloren was?
Het lijkt erop.

Inspectie, moet u bedenken, komt hooguit 2 keer per jaar langs. Meestal 1 keer. Als er zaken in de papieren niet kloppen, trekken ze aan de bel.
Lijsten vol zinnen als: ‘een kind valt van de trap en heeft een hersenschudding’ of ‘een kind eet een van een plant van begint te braken’. Je mag op zo’n moment niet invullen dat de kans daarop ‘niet aanwezig’ is. Alleen als je geen trap hebt. Of geen planten.
Naar aanleiding van alle zinnetjes die daar in beschreven worden, moet ook een actieplan voor elke regel worden opgesteld. Alsof je een toets doet, bijna. Letterlijk voor elke zin moet je opschrijven wat je zou doen, als er inderdaad een kind van de trap valt, van een plant eet, een bult valt, etc.
Elk jaar opnieuw. Want de Inspectie komt elk jaar langs.
Elk. Jaar. Opnieuw. Invullen.

Aan ons als leidster werd tijdens zo’n  Inspectie gevraagd hoe het ervoor stond op de groep. Hoe lang we alleen stonden op de groep aan het begin en aan het einde van de dag. Vervelende was dat wij op den duur ons rooster aan moesten passen, omdat het niet aan die richtlijnen voldeed, terwijl het qua tijden wel klopte. ‘s Ochtends begonnen er twee om 7:30, die werden om 9:30 bijgestaan door hun collega van die dag. Om 16:00 vertrok de vroege diensten, terwijl de late diensten tot 18:00 de deuren open hield. Er mocht niet meer dan 3 uur alleen worden gestaan, werd er toen gezegd.
Het feit dat dat ene uur niet door dezelfde leidster werd gewerkt, maakte niet uit. 3 uur was de norm. Het waren er bij ons 4. Dus moesten de vroege diensten ineens een half uur langer blijven.
Die ze niet uit kregen betaald. Ja, wel in overuren opbouw, maar we hebben er nooit een cent van teruggezien. Dank je wel, GGD en Inspectie! Ik ben er zeker van dat die stap echt heel nuttig was. En denk nou niet dat dat anders opgelost had kunnen worden: dan kent u de manager nog niet. Die kwam overigens daar tussendoor binnen. Meestal 8:30. Twee keer in de week.

Toen ik er nog werkte, was er een inspectrice die dol was op onze locatie. Uiteraard ging ze haar boekje met af te vinken bolletjes en streepjes keurig langs. Uiteraard kregen we hier en daar moeilijke vragen of de intimiderend hoog opgetrokken wenkbrauw, maar ze zei altijd: ‘ben je gek, ik ben zo dol op jullie, ik zou het hier niet willen sluiten’. Prettig en vleiend, maar niet objectief.

De beste Inspectie die ik ooit heb gehad, was op een vrijdagochtend, rond een uur of 8. Midden tussen de ouders. Ik was bezig kinderen te ontvangen voor die dag, er was een bestelling niet doorgekomen en de kinderen van beide groepen vlogen om me heen als een bende wild geworden stuiterballen in een jampot, omdat het stormde buiten.
Het jaar waarin de kinderopvang een vogelvlucht maakte en de locaties als paddenstoelen uit de grond schoten. De locaties die met het inzetten van de crisis overigens ook als eerste vielen.

Ze stond daar, niemand wist ergens van. We moesten ons trucje laten zien. Instant gilzenuwen. We redden het. We waren namelijk gewoon goed.

 
Leave a comment

Posted by on April 6, 2015 in Opinion, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Project: holebi gezinnen kinderverhalen / Project: gay families children’s stories

Het volgende verhaal maakt deel uit van een project(je) waar ik mee bezig ben. Kinderverhalen voor kinderen die uit anders dan de typisch samengestelde (vader, moeder, kind) gezinnen voortkomen.
Twee moeders, twee vaders, twee moeders EN twee vaders, twee oma’s, twee opa’s, etc. Dit zal gestaag gaan omdat ik kinderen die uit zulke gezinnen komen wil vragen om me daar wat bij te helpen.
Het gaat me er hierbij niet om de nadruk te leggen op het anders zijn. Wel om dit als verhaal zodanig te vertellen dat ook kinderen met die achtergronden zich voor de verandering eens thuis voelen in een verhaal.
Hun beleving, hun wereld.
Zelf heb ik twee getrouwde schoonzussen die inmiddels oma zijn. Dit kind is nu nog te jong om diens ervaringen daarbij te gebruiken.
Het is mijn bedoeling kleuter- en opgroeiende kinderverhalen te schrijven die makkelijk toegankelijk zijn. Herkenbare situaties die elke ouder bekend voor zullen komen, maar met de achtergrond van een gezin die net even wat anders is dan ‘standaard’.

Opstaan

‘Mamma, is het al lente?’ vroeg Juul, roepend vanuit haar bed. Hannah zat naast haar in haar eigen bed en had net al gezegd dat dat niet zo was.

‘Nee schat, nog een paar weken!’ riep mamma terug.

‘Zie je nou wel!’ siste Hannah beledigd. Het was ook altijd hetzelfde. Juul geloofde haar nooit. Hannah vond dat nooit zo leuk.

‘Gaan jullie je maar aankleden en maak Sam maar vast wakker’, riep de andere stem.

‘Ja mamma’, riep Hannah terug, terwijl ze de lakens op haar bed opensloeg en zuchtend haar sokken aantrok.

‘Wat nou?’ vroeg Juul geërgerd.

‘Gewoon, ik vind je stom!’ antwoordde Hannah simpel. Juul keek gekwetst.

‘Je vroeg aan mij ook al of het lente was, dan zeg ik nee en dat is ook zo, maar mij geloof je niet. Dat vind ik niet eerlijk’. Hannah had haar sokken aangetrokken. Mooie blauwe, met madeliefjes erop.

‘Wat een gekibbel hier, wat is er aan de hand?’

‘Juul is stom’, mokte Hannah tegen mamma, die haar hoofd om de hoek van de deur had gestoken. Haar korte blonde haar viel langs haar oor.

‘Nou zeg, het is wel je zusje hoor’, mamma vond het nooit leuk als Hannah en Juul elkaar ‘stom’ noemden.

‘Maar ze had aan mij ook al gevraagd of het al lente was, en ik HAD al nee gezegd! En dan gaat ze het toch nog vragen! Alsof wat ik zeg niet waar is. Dat vind ik niet leuk!’ zei Hannah verontwaardigd. Mamma rolde met haar ogen, ze begreep het. Juul vroeg het liefst alles twintig keer na. Vaak luisterde ze niet eens naar het antwoord. Of vergat ze dat meteen weer.

‘Tja, Juul, als je het al gevraagd hebt, hoef je het natuurlijk niet nog een keer te vragen’, gaf mamma Hannah gelijk.

‘Ik had het niet zo goed verstaan, geloof ik’, zei Juul beteuterd, die het niet eerlijk vond dat Hannah nu gelijk kreeg in haar boos zijn.

‘Mamma, ben ik stom?’ vroeg Juul nu dus bedrukt.

‘Ja!’ riep Hannah boos, die zich intussen van top tot teen keurig aan had gekleed.

‘Nou Hannah, ga jij maar even naar beneden om alvast te ontbijten dan, als je Juul zo stom vindt. Mammie is er al, die staat brood te roosteren’.

Hannah liep al richting deur.

‘Krijg ik nog een knuffel, of ben ik ook stom?’ vroeg mamma nog. Hannah omhelsde haar met een grote glimlach.

‘Nee! Jij bent lief!’

‘Grote meid’ mamma kuste Hannah op haar wang.

‘Ga maar gauw ontbijten’.

The following story is part of a small project I’m working on. Children’s stories for children that come from a less common family (father, mother, child).
Two mothers, two fathers, one parent, two mothers AND two fathers and so on. This won’t be a quick project as I would like the additional comments of children who actually grew up in such families.
To me it’s important that there’s no emphasis on it being different. My goal is merely to tell a story that makes children from such families feel at home in the given storyline, for a change.
Their experience, their world.
Although I do have two married sisters in law who are grandmothers, their grandchild is, at the moment, too small to use as an example for these stories.
It is my goal to write toddler and older children stories that are easy accessable. Normal situations for any parent, and any child, just with a slightly different background than the usual.

Getting up in the morning

‘Mum, is it Spring already?’ Jools asked from her bedside. Hannah was sitting next to her in her own bed and had already told her it was not.

‘No sweetie, not until a couple of weeks!’ Mum yelled back.

‘See, I was right!’ Hannah hissed at Jools, cross. It was the same old song. Jools never believed her. Hannah never liked that much.

‘Go get dressed the two of you and wake Sam’ the voice yelled instructively.

‘Yes mum’, Hannah pushed away her blankets and sat up straight in her bed. Annoyed, she started to pull on her socks. She sighed with fury.

‘Now what?!’ Jools asked, annoyed.

‘Simply that I think you’re stupid!’ Hannah answered. Jools looked hurt.

‘You asked me too if it was Spring already. I said no and that’s true but you don’t believe me. That’s not fair’ Hannah had pulled on both of her socks now. They were blue and had daisies on them.

‘What’s happening here?’

‘Jools is stupid’, Hannah complained to Mum, who just peeked around the corner of the bedroom door. Her short blonde hairs fell just over her ears.

‘Oi, that’s your sister you’re talking about, you know?’ Mum never liked it when they referred to each other as ‘stupid’.

‘But she had already asked me if it was Spring in a few weeks and I ALREADY said ‘no’. Then she goes and asks it again. Like it’s not true what I said. I don’t like that!’ Hannah said sulking. Mum rolled her eyes, she understood. Jools asked everything about 20 times. And hardly listened to the answer, or immediately forgot about it again.

‘Well Jools, if you’ve asked, it is not necessary to ask it again’, Mum pleaded in favour or Hannah.

‘I don’t think I heard it all that well’, Jools sadly answered.

‘Mum, am I stupid?’ Jools asked.

‘Yes!’ Hannah answered angrily, who was by now perfectly dressed from top to toe.

‘Well Hannah, you go downstairs to Mommee then, if you think Jools is that stupid. She’s making toast at the moment’, Mum ordered.

Hannah marched in the direction of the door.

‘Do I get a hug or am I stupid, too?’ Mum asked. Hannah hugged Mum with a bright smile,

‘No, you’re sweet!’

‘That’s my big girl’, Mum kissed Hannah on the cheek.

‘Now go and have some breakfast’.

 

De vriendjes en vriendinnetjes van Warre

“Kom je bij mij spelen?” vraagt Camille aan Warre. Ze staan op het schoolplein bij de zandbak, net klaar met school.

“Ja hoor, dat moet ik dan wel even aan mijn mamma vragen”, zegt Warre. Hij loopt op zijn moeder toe.

“Mamma, mag ik bij Camille spelen?” vraagt Warre

“Natuurlijk schat”, zegt mamma. Samen lopen ze naar Camille en haar pappa. Mamma geeft Warre een kus en zwaait hem uit, als hij bij de pappa van Camille achterop het stoeltje mag. Camille zit voorop.

Eenmaal bij Camille thuis krijgen ze thee met een lekker koekje, die de pappa van Camille op een groot dienblad op een klein tafeltje neerzet. Dat tafeltje staat in de speelhoek van Camille. Warre en Camille eten vrolijk giechelend de koekjes op en zingen liedjes na die ze vandaag op school geleerd hebben.

“Zullen we met de poppen spelen?” vraagt Camille aan Warre als het lekkers op is. Warre knikt, dat lijkt hem leuk. Samen gaan ze naar de kamer van Camille. Haar kamer is helemaal roze, want dat vindt Camille de mooiste kleur die er is.

“Nou ben jij pappa en ik pappie”, zegt Camille. Warre schudt zijn hoofd.

“Jij bent mammie en ik ben mamma”,zegt hij. Nu schudt Camille haar hoofd.

“Dat wil ik niet! Ik wil pappie zijn en dan moet jij pappa zijn!” dat vindt Warre toch echt niet leuk.

“Misschien wil jij mammie zijn en dat ik dan pappie ben?” probeert Warre. Dat klinkt beter, vindt Camille. Dat klinkt tenminste een beetje hetzelfde.

“Nu ga ik koken, lekker stamppot met aardbeien en brood met kaas”, zegt Warre. Wat een bijzonder gerecht! Camille eet alles op wat Warre serveert.

“Nu ga ik soep maken met doperwten, vermicelli en kip”, zegt Camille plechtig. Nu is het Warre’s beurt om alles op te eten. Dan ziet Warre in een hoekje wat moois staan. Het zijn rolschaatsen.

“Zullen we daar nu mee spelen?” vraagt Warre glunderend. Camille kijkt op. Ja, dat lijkt haar ook heel leuk.

Dus trekken ze de rolschaatsen aan. Wel met arm- en kniebeschermers, anders doet het pijn bij vallen. Daar gaan ze, lekker rolschaatsen. Zowel binnen en buiten.

Daarna gaan ze knutselen. Camille heeft veel mooi gekleurd papier. Ze vouwen er cirkels van en plakken die aan elkaar. Zo krijgen ze een prachtig lange ketting.

‘Voor pappie!’ roept Camille. Warre vindt het best. Hij vond het toch leuker om te maken, dan dat hij het zelf wil dragen.

Als het tijd is, komt mamma Warre halen. Camille en Warre geven elkaar een dikke knuffel, en zo nemen ze afscheid.

“Mamma, waarom heeft Camille eigenlijk een pappa en een pappie?” vraagt Warre als ze aan tafel zitten om te eten met mammie.

“Ik denk om dezelfde reden dat jij mij en mamma hebt en je nichtje Nele een pappa en een mamma”, zegt mammie dan. Dat snapt Warre niet helemaal.

“Maar iedereen heeft toch twee moeders?” vraagt hij verbaasd. Mamma en mammie kijken elkaar aan en moeten glimlachen.

“Nee lieverd, niet alle kinderen hebben twee moeders. De meeste kinderen hebben een mamma en een pappa. Sommige kinderen hebben twee mamma’s of twee pappa’s. Er zijn ook kinderen die en twee pappa’s en twee mamma’s hebben. En ook heb je kinderen die alleen een pappa of een mamma hebben”, leggen ze uit. Warre hoort het allemaal zo en snapt ’t nog niet helemaal.

“Heeft Camille dan helemaal geen mamma of mammie?”vraagt hij dan.

“Ergens misschien wel, maar Camille heeft toch vooral haar pappa en haar pappie”, zegt mamma.

“Heb ik dan ook ergens een pappa?” vraagt Warre.

“Ja lieverd, jij hebt ergens een pappa, dat is oom Harold, weet je nog?” Warre knikt. Nu weet hij het weer. Oom Harold komt zo nu en dan eens langs en brengt vaak iets leuks mee. Soms een nieuw kleurboek, een kaart, een mooie bal, en een keer heeft hij samen met mamma en mammie een mooie nieuwe fiets gekocht, waar Warre nog altijd heel fijn mee fietst.

“O ja!”zegt hij dan.

“Heb ik vriendjes die net als Nele zijn?” vraagt hij dan.

“Natuurlijk schat, heel veel zelfs!” zegt mamma en mammie somt er een paar op.

“Nele, Nathan, Jules, Anne en nog veel meer”, zegt ze tenslotte.

Al die kinderen, dat zijn er heel wat! Daar heeft Warre nooit bij stilgestaan.

Hij gaat bij ze spelen, vraagt zo nu en dan om een glas sap, een koekje of ander lekkers, soms blijft hij ook eten. Maar hij is altijd zo bezig met spelen dat het hem nooit opvalt.

Tenslotte komt oom Harold ook op bezoek, maar die blijft nooit zo lang. Na verloop van tijd moet oom Harold altijd weer naar huis. Al blijft hij soms ook wel logeren omdat hij het zo gezellig vindt.

Warre besluit dat hij het de volgende keer, als hij ergens speelt, eens zal gaan vragen hoe dat zit.

De volgende dag zit hij al de hele dag zo lekker te spelen met zijn vriendje Dries, dat hij aan hem vraagt of hij met hem mee mag naar huis. Hij zal nu meteen eens extra opletten.

Eenmaal bij Dries thuis is het niet veel anders. Dries heeft net zoals hij veel leuke speeltjes, zoals een fietsje, een bal, een mooie helm, heel veel kleurpotloden, stiften en een prachtige knutseldoos, mooie speelkaarten.

Bij de thee krijgen ze een hele mooie beker met plaatjes, een lekker koekje. Dries’ mamma zit erbij.

“Heb jij nog een pappa of nog een mamma?” vraagt hij tenslotte voor de zekerheid.

“Dries heeft nog een pappa”, antwoord zijn mamma, omdat Dries zijn mond nu al vol koek zit, “dat is anders dan bij jou thuis hè?” vraagt Dries’ mamma. Warre knikt.

Dan eet hij zijn koekje op.

“Maar wat doen jouw mamma’s dan?” vraagt Dries nieuwsgierig, “want mijn mamma kookt en doet de was, maar mijn pappa timmert en schildert en repareert alles wat stuk is. Is er bij jullie thuis veel stuk?”

Warre moet even nadenken.

“Mamma wast en mammie kookt meestal. Mammie werkt en repareert ook dingen die stuk zijn, maar dat doet mamma ook weleens. Mamma kan beter timmeren dan mammie. Mammie kan mijn fiets beter maken als die stuk is en mammie doet ook veel in de tuin”, zegt hij dan.

“En als je ziek bent, wie blijft er dan thuis?” vraagt de mamma van Dries aan Warre.

“Mamma!”roept hij vrolijk, “mamma werkt niet dus die blijft dan bij mij”.

Dan is de thee van Warre en Dries op. En hun koekje ook.

“Zullen we buiten gaan fietsen?” vraagt hij aan Dries.

Dries knikt.

Dus gaan ze lekker buiten fietsen.

Charlie’s Friends

‘Are you coming over to play?’ Isabelle asks Charlie. They are on the preschool yard, near the sandbox. School has just gone out.

‘Yes, but I should ask my mother first’, Charlie answers. He walks up to his mother.

‘Ma, can I go out and play with Isabelle?’Charlie asks.

‘Of course, my dear’, Mom answers. Together they walk up to Isabelle and her dad. Mom kisses Charlie goodbye if he has taken place on the back of Isabelle’s dad’s bike. Isabelle is on the front seat.

Once they’re at Isabelles’ home, they have tea and a nice biscuit, served on a tray by Isabelle’s dad on a small table. That table is the play corner of Isabelle.

Charlie and Isabelle eat their biscuits giggling and sing songs they’ve learned at preschool today.

‘Shall we play with the dolls?’ Isabelle asks Charlie when the biscuits have gone. Charlie nods, it seems like a perfectly good idea. They head for Isabelle’s room. Everything in her room is pink. That is because Isabelle considers this to be the most beautiful color available.

‘You are daddy and I’m dadda’ Isabelle says to Charlie. He shakes his head.

‘You are mommy and I’m Ma’ Charlie says to Isabelle. She shakes her head.

‘I don’t want to! You have to be daddy and I’m dadda!’ Charlie really doesn’t like the sound of that.

‘Maybe you can be mommy and I can be daddy?’ Charlie tries. It does sound better, Isabelle agrees. At least that’s a bit similar.

‘Now I’m going to cook. Good mashed potatoes with strawberries and eggs and bits of kale’, Charlie says. That is a very special treat! Isabelle eats everything Charlie serves.

‘Now I’m going to make soup with peas, noodles and chicken’, Isabelle states. Now it’s Charlies turn to eat everything.

Then Charlie sees something in a corner of Isabelle’s room that he likes to play with. Her rollerskates!

‘Shall we do that next?’ Charlie says, unable to even stop thinking about them now. Isabelle agrees on the idea of rollerskating.

So, on with the rollerskates. Then on with the pads for knees, elbow and wrists so falling won’t be too painfull.

There they go, both inside the house and in the yard. Rollerskating.

After that, handicrafts. Isabelle has lots of lovely colored papers. The fabric cirkels of those by sticking them to each other. That way it becomes a lovely and huge necklace.

‘For daddy!’ Isabelle says. Charlie is OK with that, he rather makes it then wear it anyway.

When it’s time to go home, Ma comes to collect Charlie. Isabelle and Charlie share a big hug for goodbyes.

‘Ma, why does Isabelle have a daddy and a dadda?’ Charlie asks when they’re having supper at the table with mommy.

‘I think for the same reason you have me and Ma and your cousin Ella has a mother and a father’ mommy explains. Charlie doesn’t fully understand.

‘But everyone has two mothers, no?’ Charlie asks surprised.

Now Ma and mommy are smiling.

‘No, darling, not everyone has two mommies. Most children have a mommy and a daddy, some children have two mommies, or two daddies, or both two mommies and two daddies and some children only have a mother or a father’, they explain. Charlie doesn’t fully understand quite yet.

‘So Isabelle doesn’t have a mommy at all?’ he asks.

‘Maybe somewhere she has, but mostly Isabelle has her daddy and her dadda’, mommy explains.

‘Do I have a dad somewhere then?’ Charlie asks.

‘Yes, honey, you do. That’s uncle Harold, remember?’ Charlie nods. Uncle Harold comes by every now and then and brings very nice gifts many times. Sometimes it’s a coloring book, or a nice card, a shiny ball to play with, and not too long ago he and mommy and Ma went to the store and bought him a bike. He still enjoys riding that bike a lot.

‘Oh yes’, he remembers.

‘Do I have friends that are like Ella?’ he then asks.

‘Oh yes, sweetie, quite a lot!’ Ma and mommy name a few.

‘Ella, Frank, Jacob, Imogen’, they sum up.

All of those, that’s quite some! Charlie has never thought of it much.

He plays at their house, sometimes asks for a drink or a biscuit, sometimes he stays for supper. But he is always occupied with playing with his friends. Too much to notice anything different.

After all uncle Harold comes by too, but he never stays. After some time, uncle Harold always goes back home. Although sometimes he does spend the night if it has become too late to go home.

Charlie decides to pay more attention, the next time he plays over at someone else’s place. He is curious now.

The next day Charlie has a wonderful time playing with Jacob. Charlie decides he wants to come home with Jacob. Also, he wants to see what’s so different now.

At Jacob’s house, it’s not much different. Jacob has many lovely toys, just like himself. A bike, a ball, a nice helmet, a big load of colored pencils and felted pens to draw with, a handicrafts box and so on.

They’re served tea in very lovely mugs and a very sweet biscuit. Jacob’s mom is sitting along with them.

‘Do you have another mommy or do you have a daddy?’ Charlie asks, just to be sure.

‘Jacob has a daddy’, his mother answers for him, as Jacob just took a bite from his biscuit and therefor cannot say anything, ‘this is different from how it is at your home, isn’t it?’ Jacob’s mother asks. Charlie nods.

Then he eats his biscuit.

‘But what do your mommies do then?’ Jacob asks curiously, ‘my mommy cooks and washes, but my daddy fixes everything that’s broken. Do you have a lot of things that are still broken?’

Charlie needs a moment to think.

‘Ma washes and mommy usually cooks. Mommy works and repairs stuff but Ma does this too sometimes. Ma is better at hammering than mommy. Mommy is better at fixing my bike when it’s broken and she does the work in the garden’ Charlie sums up.

‘And when you’re ill, who stays home to care for you?’ Jacob’s mother asks.

‘Ma! She doesn’t work, so Ma stays with me’ Charlie says with a radiant smile.

Then Charlie’s and Jacob’s tea is gone. So are their biscuits.

‘Shall we go riding the bike?’ Jacob proposes.

‘Yes!’ Charlie agrees.

So they go out and ride the bike.

 

 
Leave a comment

Posted by on March 9, 2015 in Childrens story, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Elves

There where the elves sing is a good place

they sing half at shore, up to the moon

their singing makes your heart race

but in a good way, for never were you so merry

as listening to the sound of their approaching ferry

coming from all the way up there down to earth in the water

where it mixes with the elves and their pet otter

unfortunately this little bastard makes the ferry sink

then again it brings me up to think

elves are not so real in life for all that matters

it’s important that you keep your dream and not the shatters

of dreams being dreamed earlier before

the ones that were so lovely and never reached any shore

as

because

 
Leave a comment

Posted by on March 2, 2015 in Childrens story, Poems, Projects

 

Tags: , ,

Lessen en examen bij Capabel

Over diverse, zo niet alle onderwijsinstellingen is wel wat te zeggen. Zowel in positieve als in negatieve zin. Mijn ervaringen bij Capabel waren echter uiteindelijk zo beroerd dat ik de school zelfs zonder diploma verliet.
En niet omdat ik het niet zou kunnen.
Het zijn opleidingen die niet veel voorstellen. Ze duren een jaar en zijn zeer kostbaar. Voor 5000 euro leiden ze je wel ‘even’ op tot assistent in diverse beroepsformaties (Apothekersassistent, Klassenassistent, Dierenartsassistent, Doktersassistent, noem het zooitje maar op). De kwaliteit van de lessen was zeer gevarieerd. Ik ben eigenlijk maar 1 echt goede docente tegengekomen, die daar nu ook weer weg is. Kreeg een betere aanbieding elders.
Waar andere docenten vooral examentraining op voorhand gaven (‘als je dit nu leest en dat en dat in je hoofd stampt en het zo opschrijft, haal je je examen’ WTF?! Ik wil inhoudelijk leren!) gaf deze docente ook daadwerkelijk uitleg bij haar lessen. Ook ging ze, op verzoek, dieper op lesmateriaal in. Andere docenten werden hier vooral erg zenuwachtig van:
‘Dat hoef je echt niet te weten voor het examen!’ was het al gauw. Een mannelijke leraar vond het wel erg prettig om dichtbij te staan en kwam zo af en toe een rondje door de klas maken om zaken in het boek aan te wijzen, die niet echt nodig waren. Zoals z’n vinger over het papier gleed, voelde het zelfs bijna als een aanranding. Hij stelde daarnaast ook impertinente vragen, om dan degene die een vinger omhoog stak, het woord te laten doen…
Een studente zei daar iets van. Omdat hij net had gevraagd wie er weleens zelf een borstonderzoek had gedaan. Nu leek die vraag in het kader van de opleiding te zijn, maar het was wat al te duidelijk dat meneer hier ook meteen beeld bij wenste te hebben. Hij had eerder ook gevraagd of iemand van ons weleens een vrouwencondoom had gebruikt?
‘Ik vind dat u wel hele impertinente vragen stelt hoor, zo net na de lunch’ redde deze klasgenoot van ons de verplichting die er werd gevoeld om de vragen te beantwoorden. Hij sputterde wat, maar wist dondersgoed dat zijn motieven doorzien waren.
Een andere docente discrimineerde.
Uit protest heb ik daar het lokaal eens voor verlaten, toen ze alweer de enige Turkse jongen die onze klas rijk was, eruit stuurde. We waren een klas waren die halfomhalf waren. ‘Witte’ en ‘gekleurde’, die jongen de enige mannelijke, ook nog eens. En serieus, de ‘witte’ liet ze altijd zitten en meedoen in de les, de ‘gekleurde’ moesten er altijd uit. Onder het mom van ‘huiswerk niet gemaakt? Doe maar op de gang dan’. Terwijl ik zo vaak het niet helemaal had gemaakt, dat dan ook zei, en zij kwam met:
‘Ja, maar jij weet tenminste waar we het over hebben’.
Tijdens het praktijkexamen was deze docente ook bijzonder hinderlijk. Wie er 5 seconden te laat binnenkwam, mocht er niet meer in (tegen de regels, je hebt immers gewoon minder tijd, maar je hebt wettelijk recht om je examen te mogen maken!) ook niet als het aan het verkeer of ander vervoer te wijten viel en hier melding van was gedaan op de receptie. Dit gebeurde wederom bij de Turkse medestudent.
‘Niks hoor, je stoort nu teveel!’ wees mevrouw de docent hem bruut de deur.
Vervolgens ging mevrouw zelf een half uur lang door het lokaal lopen ijsberen. Op hoge hakken. Alsof je je examen doet terwijl er ondertussen een Riverdance wordt uitgevoerd. Zeer hinderlijk. We keken allemaal steeds om als ze weer een rondje liep, maar niemand wilde worden weggestuurd (er was tenslotte net al iemand de deur gewezen) dus daadwerkelijk uitspreken deed niemand. Maar na het examen beklaagden we ons, tegen elkaar.
‘God zeg, had dat mens niet stil kunnen blijven zitten? Ik werd er echt gek van! Ik kon me helemaal niet concentreren!’
‘Waarom zei je dan niks?’
‘Ben jij gek?! Dan laat ze je zakken hoor!’
Op een keer heb ik er toch wat van gezegd. Van haar oneerlijke handelen. Het lopen liet ik nog achterwege.
Daar werd ze inderdaad niet blij van.
Ze liet me voor mijn examen zakken.

Inhoudelijk voor wat betreft de lesstof: die is hetzelfde als de reguliere opleidingen, maar het in praktijk brengen is een kwestie van stagelopen, vlieguren maken.
-Er blijken bijzonder weinig gecertificeerde bedrijven te zijn die welwillend zijn om met Capabel in zee te gaan. Hoe vaak ik niet heb moeten uitleggen waarom ik bij Capabel zat….men heeft liever ROC studenten, of LOI.
-De begeleiding is ontzettend beroerd (ik heb mijn begeleidster eenmaal gezien, we hadden daarvoor nog nooit gepraat en de mededelingen die me werden gedaan waren hoogst onprettig) en de lesinhoud zo karig dat men er geen raad mee weet en je vooral succes wenst.
Men wil bij Capabel snel veel geld verdienen. 5000 euro voor een jaar voldoet daar wel aan.
-Sociale interacties worden niet aangeleerd. Daar is wel een lesonderdeel voor, maar voor het soort werk wat je gaat doen, is dat niet afdoende. Dit hangt van je stage af. Dan vind ik dat er toch echt teveel van die stage wordt verwacht -niet elke plek is zo ideaal- om het volledig te kunnen leren.

Het internet afstruinen levert eigenlijk ook vooral negatieve ervaringen op, en gezien het feit dat er een docente wordt toegelaten die discrimineert en eentje die eigenlijk gewoon seksueel intimideert, zou ik het van harte afraden. Het is weggegooid geld, stop die liever in een gedegen versie met docenten die goed begeleiden en bedrijven die het onderwijs wat je volgt, ondersteunen. Dat levert niet alleen een diploma op wat aanzienlijk meer baangarantie geeft, maar ook feitelijk een gedegen basiskennis voor je uiteindelijke beroep.

 
Leave a comment

Posted by on November 6, 2014 in Opinion, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,