RSS

Category Archives: Short stories/Korte verhalen

Autist op een begrafenis / Autistic attending a funeral

We zaten in de kamer met z’n allen. Te rouwen. Daar zijn begrafenissen voor. Lekker uitgebreid janken. Dat kan enorm opluchten. Toen kwam Tanja binnen. Ik zette me alvast schrap.
Tanja is autistisch.

‘Kijk eens, tante Carla en oom Theo, ik heb een nieuwe trui gekocht!’ zei Tanja, met iets te luide en bovendien uitgelaten stem. Het viel me nog mee.

‘Eh ja, prachtig, schat’, stotterde tante Carla wat beduusd. Wat moest ze hier nu weer mee?

‘Ik heb ‘m in de vlaggetjesweken van de C&A gekocht’, denderde Tanja voort met kinderlijke stem. Haar niet aankijken had geen zin. Ze tetterde door over hoe de verkoopster haar had rondgeleid door de winkel en had geholpen met uitzoeken.

‘Nou, wat fijn’, deed tante Carla toch een brave poging, tussen een paar slokken koffie door, om te beantwoorden aan Tanja’s behoefte aan goedkeuring.
Fysiek gezien was Tanja dan dik in de dertig, haar brein was dat beslist niet. Niet altijd. Ze klonk nu meer als een 8-jarige, als ik het zelf moest typeren. Eentje die zich een houding probeerde te geven. Geen idee had hoe dat moet.

Ondertussen had Harry zich een weg van het koffiezetapparaat in de keuken, naar de voorkamer gewurmd.

‘Och god, is Tanja ook weer lekker bezig?’ vroeg deze geamuseerd.

‘Ja, eigenlijk zouden we haar even af moeten leiden’, zei ik.

‘Dan zitten we wel meteen aan haar vast, dat weet je’, bracht hij in. Daar had hij gelijk in. Op dit moment was niemand daar happig op. Ook ik niet in die zin, want ik was net zo hard in de rouw.

Tanja was zenuwachtig, dat kon je haar ook niet kwalijk nemen. De spanning in de woonkamer was te snijden.. Men wilde de stilte bewaren, dat Tanja haar mond zou houden.
Een autist voelt dergelijke spanning niet. Dendert daar overheen. Voor haar was de trui, gekocht met korting, verkregen door geplakte vlaggetjes, met behulp van een soort personal shopper kennelijk erg belangrijk. Ze zag er netjes uit, dat moet gezegd. Zo zou haar stiefmoeder, de reden dat we hier stonden te rouwen, het graag gezien hebben. Die had zich overigens sowieso kapot gelachen om haar manier van doen. Haar stiefmoeder had het erg op koopjes. Ze zou zo trots als een aap zijn geweest.

Later, na de begrafenis op het kerkhof, vroeg Tanja haar vader ineens:
‘Wat moet ik eigenlijk doen?’ verlegen om praktische informatie. Ze wilde doen wat hoorde, maar had geen idee wat dat was.
‘Het is gebruikelijk om iemand een hand of een knuffel te geven, en gecondoleerd te zeggen’, legde haar vader heel praktisch uit. Tanja was helemaal niet van de fysieke affectie. Het verbaasde ons, haar vader inclusief, dan ook zeer, toen Tanja inderdaad ineens een knuffel gaf en ‘gecondoleerd’ mompelde.
Haar vader barstte in huilen uit.
De zon scheen op het ijswitte landschap in de molenstreek.

We were in the room altogether. Mourning. That’s what funerals are for, after all. Then Tania entered the room. I braced myself.

‘Look, auntie Carla and uncle Theo, I’ve bought a new sweater!’Tania says with too loud and far to elated voice. Though it could be worse, I have to admit. 

‘Err yes dear, very nice’, murmered aunt Carla a bit dazed. How was she supposed to deal with this?

‘I’ve bought it in the discount week with all these stickers!’ Tanja went on, like a train with no mercy, with a childlike voice. Not looking at her had no use. She raved on about how the saleswoman had toured her through the store, helped her pick the best clothes for the occasion. 

‘Well, that’s so nice dear’, Carla does a brave try for satisfying the obvious needs of Tanja to have some kind of approval for her actions, between a few sips of coffee.
Physically speaking Tanja may be deep into her thirties, socially & emotionally she’s more like a twelve year old, which varies through the year. At this moment, I’d say she was about eight in that department. An eight year old trying to find a comfortable spot, both physically and mentally. And having no clue how to do that. 

Meanwhile Harry had worked his way from the kitchen to the livingroom. 

‘Oh god, is Tanja at it again?’ he asked, amused. 

‘I think we should try to distract her at some point’, I said.

‘Then we’re stuck with her, as you know full well’, he reminded me. Point taken. Nobody felt like that, nor me. I was mourning, like the rest of them. 

Tanja was nervous, something you could hardly blame her for. You could cut the tention in the room with a knife. People wanted it to be quiet, silent, for Tanja to keep her mouth shut.
An autistic person doesn’t feel this kind of tention. Just goes on and on. To her the sweater, purchased with a discount, gained with stickers on a piece of paper, with the help of some sort of personal shopper, very important. Apparently. She was looking quite smart, I gotta say. HEr stepmother, the one who had died, would have loved it. She would have laughed about Tanja’s way of drawing attention to herself. She would have been so proud. 

A bit later, at the graveyard, Tanja suddenly asked her dad:
What should I do exactly?’ shy for practical information. She wanted to do what was right, without knowing what that was exactly.
‘Usually people shake hands or hug and say “my condoleances”‘, her father replied in a likewise practical mode. Tanja had never been much of a girl/woman for physical contact. So we were so surprised, her father included, when she suddenly DID hug her father and said “my condoleances”.
Her father bursted into tears.
The sun shone on the ice landscape in the windmill district. 

 
 

Tags: , , , , , , , , , , ,