RSS

Category Archives: Uncategorized

Science Fiction

The thing with science fiction seems to be: you don’t realise it’s either your cup-of-tea or not, until you read some. So many specific types of persons seem to like it (a.k.a. ‘the nerdy ones’), that if you don’t consider yourself to be one of ‘those’ you’ll be like ‘neh, scifi just ain’t for me’.

Funny thing is: part of it really does appeal to a broader audiences than one might think.
I wrote a scifi story/book myself (or tried to) and to get inspired, I read Douglas Adams’ Hitchhiker’s Guide To The Galaxy. I don’t know about you, but I was reluctant to read scifi before, not to also not watch any films/movies with that subject. I’ve always loved those. So it was quite refreshing to read the book about the film that I quit liked. The book was so far more hilarious, and the story I was about to write, pretty much went like a train after that.
Then, I started to read more. Not like other books I read, but still: I read a few. Most of those books been handed to me by my father, who is totally into scifi, I did discover another side of these stories: the world views, the utopia’s being created, if you will. The writers creating these alternative worlds, did pick situations which can happen to anyone, and implement the ways of correcting unwanted behaviour (for instance) to a degree where one might think: ‘wow, I wish politicians thought like this?!’
It was a thing that came to mind when reading Heinlein, for instance. Who has an example of a teacher asking a student ‘if your dog behaves badly, what do you do?’
The discussion the two have, shows how views can be simple, but are made more difficult by judges, juries and the people in the courtroom wanting either revenge or some kind of compensation for their grieve (in whatever way, really).

Aside that, the adventurous particle of the story hugely appeals to the mind aswell. After all, that’s why most people even bother to read: to get away from reality and to step into another world.
So all and all I’d say; go for it. Pick a book by a proper author; Heilein is a nice one, so are Asimov, Douglas Adams and I’d add Terry Pratchet to this list if he weren’t more of a fantasy writer. At least I don’t recall him creating any utopia’s. But you can correct me if I’m wrong, as I haven’t read every book that he wrote.

Oh and my own book is When Gods Play Hide And Seek by the way, but that’s quite another story.

 
Leave a comment

Posted by on August 13, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Schrijftips

Als recensent, nieuwslezer, twitteraar en algeheel boekenliefhebster, komen er nogal wat schrijfsels op mijn pad. Daar zitten beter en minder werk tussen. Op twitter kom ik sowieso nogal eens wat schrijftips tegen, dus ik bedacht dat het misschien wel aardig was mijn eigen bijdrage daarvoor eens uiteen te zetten:

-een bekende tip is om veel te lezen, vooral ook boeken van schrijvers/schrijfsters die je persoonlijk erg aanspreken. Analyseer de tekst. Waarom vindt jij ‘m zo tot je spreken. Probeer de stijl uit op je eigen teksten. Je komt misschien tot verrassende twists, die je zelf niet aan zag komen.
-vermijd herhalende woorden in zinnen achter elkaar. Verzin een weg eromheen, een ander woord, of laat er eerst een andere zin tussen komen.
-leg niet met een volgende zin de vorige zin uit. Je lezers zijn niet dom en willen zich dat ook niet voelen. Als je denkt dat het (nog) niet duidelijk is, is je gevormde zin dus ook niet goed.
-(deze is ook best bekend) gebruik voldoende spaties, witregels en alinea’s. Je tekst wordt aanzienlijk leesbaarder als het oog van de lezer af en toe ‘interpreteerrust’ krijgt. Zo las ik laatst een spannend bedoeld verhaal. Eén klont tekst. Wég spanning. Zonde!
-heb je een dialoog tussen je personages wat niet helemaal wil lopen? Ga zelf in gesprek met mensen. Kan ook iets kleins zijn. Ga koffie of boodschappen halen, maak een wandeling door het park of waar ook. Het maakt je hoofd leeg en het hier en daar opvangen van gesprekken inspireert.
-kijk ter inspiratie ook eens een film of serie op Netflix in het genre waarin je schrijft. Het heeft verrassend veel te bieden.
-zorg ervoor dat je eten en drinken in de buurt hebt, zodat je niet steeds weer hoeft op te staan.
-geniet! Schrijven is een mooi vak. Je creëert. Genieten is een belangrijk onderdeel.

 
Leave a comment

Posted by on July 29, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

To The Bone

With Lily Collins, Keanu Reeves, Lili Taylor, Brooke Smith and many others.

This film, which is said to be the first one about anorexia nervosa, doesn’t bore one bit. We follow Ellen -beautifully portraited by Lily Collins- who has just walked away from the last clinic she was admitted to for gaining purposes. Ellen actually only finds joy in making others feel uneasy so she doesn’t have to.

You don’t get to see much of the inside struggles she faces though. It’s Dr William Beckham -played by Keanu Reeves, a bit of a weird pick that, to be fair. He doesn’t depict the doctor badly, it’s just not a part I was expecting him to play- who voices most of the struggles she goes through. Dr William Becker and Alex Sharp, one of the first residents in the house/clinic Ellen meets.

Though this film sort of gives an insight into the lives of people with an eating disorder, it seems to show less of their minute to minute struggles. It’s still rather shallow. You see how Ellen’s family is in many ways highly disfunctional, but not how this works for the others. And somehow, that context, especially with such a heavy depiction of the shown illnesses (eating disorders) seems quite important.

To The Bone did remind me -at times- of Girl, Interrupted. Probably because it’s mostly girls in the prime of their life, facing problems they don’t know how to deal with. The atmosphere in To The Bone seems incredibly loose. No very strict rules, just some restrictions, really, and a system that contains earning points with ‘good behaviour’.

Ellen first appears as an incredibly moody teenager, only trusting her sister enough to act normal (pleasant) around, but in the end turns out a very sensitive and adjusting person, who just needed to be shown some basic love. The scene of her mother feeding her is so powerful, you’re honestly not sure if it will break or bond the two.

 

 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Did You Hear About The Morgans?

This film, starring Hugh Grant, Sarah Jessica Parker, Sam Elliott, Mary Steenburgen, Elisabeth Moss and various others, has a cast that I’d normally expect more from. Not all of them, I’ll admit. And I don’t expect any acting from Sarah Jessica Parker, which is exactly what happens. She’s just a spoilt brat having to move due to unforeseen circumstances, and just like her character from Sex and the City, she’s not actually capable of adjusting to the new situation.
Hugh Grant is the one who knows how to make both their lines work. He’s not that good either, but his way of acting is more like he’s realised he went to the wrong party and now he’s gotta deal with it. Which is a description of him in most of his films really. He can do that and he does the job well.
Sam Elliott is typecasted so obviously that he really barely needs any other dressup. Mary Steenburgen as his sidekick works perfectly.

So, that’s about the actors. Now the story: the Morgans, an estranged couple, find themselves being a witness of a murder on one night, where Mr Morgan has desperately tried to get Mrs Morgan to have dinner with him again. Due to the fact that the murderer has seen the Morgans being a witness of his crime, he tries to kill the Morgans. Since the killer turns out to be a high profile criminal, the Morgans are offered a place in a witness protection program. Mrs Morgan doesn’t want this to be a shared accommodation, but there’s no choice there.

Actually Sarah Jessica Parker’s attitude is the most annoying one in this film. She walks around like she ended up on the wrong set, including the ‘you cheated on me!’ drama. Though at first you sympathise with that, in the end it turns out she’s been no better herself, and you end up hating her even more because she’s such a hypocrit.

I’m sure there’s worse films than this one, it’s just not that far behind.

 
Leave a comment

Posted by on May 10, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Homeland (Netflix)

This series is based around Carrie Mathison, played by Claire Danes. Carrie has the responsibility to infiltrate in muslim terrorist networks to prevent mass attacks from happening and so on. She is like a pitbull in a way; if she’s convinced something is going on, she won’t stop until she finds proof that supports her suspicions. She is the kind of brilliant that let’s her get away with a lot of it, but not so convincing that she gets away with it ALL.
It starts with an American sergeant, Nicholas Bordy (played by Damian Lewis) who is found back after eight years of being missing.
This is, of course, a huge victory for America and for the CIA and FBI etcetera. He is welcomed with a massive amount of cameras, journalists, gets to meet the vice president and….his own family. Which means his wife and his two children who were both very young when he went on his mission. The children are teenagers now and have adjustment problems with their dad returning, especially as a good friend and colleague of their dad has more or less taken up that place. And if that’s not enough, Carrie Mathison is so convinced Nicholas Brody has a lot more to offer than just the tortured soldier that he is, she decides to bug his house with cameras and microphones all over the place.

The first season is based on Carrie Mathison basically bugging Nicholas Brody to find information about a terrorist who she believes he spend a lot of time with. Brody denies every alligation and Carrie doesn’t seem able to find any evidence to support her suspicions.
Suspicions that keep her from taking her medication against bipolar disorder at times. A condition she suffers from and that’s not general knowledge at her employer. Something she gets in trouble with once she decides her medications are keeping her from seeing ‘the real thing’.

First season and the second one are good, thanks to a storyline that surprises, actors who can properly act and get the chance to develop that sinister little bit of selfishness that every human suffers from. You want to push those pills down Carries’ throat, you want Brody to stop lying to his wife, you want his daughter to stop acting like a bastard, you want everyone to be honest etc.  And aside that: none of the characters are stupid. You see them being torn at times (‘why would s/he do that?’ then the penny drops) but able to think and act smart on it.
Unfortunately, after a few seasons, things turn around.

In current times, it doesn’t seem like such a good plan to depict muslims as solely bad people, which is exactly what happens after those seasons. Basically, every single one of them is secretly bad, because working or sympathising for the wrong side, wanting to kill those who don’t want to join IS etc. I did find myself thinking: what did the actors playing these characters, think about their parts? I mean I know it’s work, but a lot of them are probably muslim in real life too and the good people of their faith are barely shown in this show. It shows the ugly side of people misusing their faith just to kill. I mean I know this series is based on preventing attacks from happening, but it can’t be easy to have to play such a negative depictation of what’s already believed by so many: that every single muslim has a shadow side.
To me it made the other seasons quite problematic to watch entirely. So I didn’t. I skiphopped through episodes.
In a way, sure, Homeland shows how the brainwashing works from within any faith, I suppose. How you’re not allowed to think for yourself, how you’re supposed to think of everyone as your brother (or sister) and how it, apparently, doesn’t matter if you get one of those killed, because that’s, again apparently, what your god/Allah/whomever had intended for you.

Carrie Mathison is the most likeable character in all this, since she doesn’t seem to judge people by their appearance, but solely by the information they (could) have. She’s also the surprising element, given that she’s bipolar and has periods where she has no problem with taking her meds, versus periods where she hates to do this and actually has to be convinced that meds are the only way to cope with her.
She’s also the queen, no, the empress, of the pout. My god, when she’s on her way to cry, or to get empathy, her entire face comes along. After a few of those actions, I was getting tired with it a bit. Realising I have seen her doing it in every part I know her from (Little Women, My So Called Life, etc) I’m guessing that’s how she gets her parts. Because this is so characteristic for her.

 
1 Comment

Posted by on April 18, 2017 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

De Gelukkige Huisvrouw (boek)

Dit was het eerste boek wat ik van Heleen van Royen las. Vermoedelijk vond ik het daarom ook zo leuk. Als je er meer hebt gelezen, begint haar schrijfstijl en wereld denkbeeld ietwat te vervelen. De sneren die er hier worden uitgedeeld aan vrouwen die zich, zowel op voorhand (tijdens de zwangerschap) als naderhand (als de boreling er is) zodanig op het moederschap storten dat je er automatisch een reflux aan overhoud, zijn ronduit geweldig.
De MoederMelkMaffia ‘…..’ dat zijn van die moeders die niet willen toegeven dat hun miezerige tieten minder melk geven dan een blik poedermelk’
Zaken die, totdat Heleen van Royen het publiceerde, ook niet echt aan het licht werden gesteld. Dat het nu eenmaal niet altijd een geweldige ervaring is. Dat je ook geleefd wordt door anderen. Dat het sowieso anders kan lopen, met een post partum psychose bijvoorbeeld.

Het boek verhaalt over Lea, die getrouwd is met Harrie. Harrie wil graag een kind. Lea heeft die behoefte niet, maar nadat Harrie het inleidt met hoe hij haar in bed te grazen zal nemen, laat zij de pil wel staan.
Dat zwanger worden blijkt het probleem niet zo. Het ter wereld brengen daarentegen is een ander verhaal. De bevalling is een ramp. De weeën zetten niet door, ze wordt ingeknipt ondanks het feit dat ze om een keizersnee smeekt en ze voelt zich niet gesteund door zowel Harrie als haar verloskundige. Na de geboorte heeft ze eigenlijk geen zin in haar kind. De veranderingen die het met zich meebrengt -onder andere dat de sex met Harrie nog nooit zo beroerd was als sinds ze zwanger raakte- schieten bij Lea totaal in het verkeerde keelgat.

Het boek is heel vlot geschreven, met allerhande sarcastische bij- en ondertonen. Als het het eerste boek is wat je van haar leest, vermaak je je wel.
Omdat ze ondertussen in het reine probeert te komen met haar vader die zichzelf van kant gemaakt heeft, heeft dit boek een extra dramatische dimensie. Per slot van rekening zal een ieder die voor het eerst ouder wordt en een ouder mist, het gemis van diegene herkennen.

Al met al een vermakelijk boek.

Sidenote: de film kun je beter mijden. Hoewel het lezen van het boek ná de film de film wel opheldert.

 
Leave a comment

Posted by on March 7, 2017 in Uncategorized