RSS

Category Archives: Uncategorized

Hoverboard + additional features

I have to admit that I was disappointed that current hoverboards look nothing like the type that Michael J. Fox once floated on in Back to the Future II, but after seeing a neighbour’s kid play with it, I was a bit intrigued.
You see, for hers wasn’t just wheels with a small platform in between them, hers has an additional ‘chair’ on it. It’s a bit like sitting on your rowing-machine, without having to move yourself.

It’s ace! There’s two handles on each side of you, which you can move forwards and backwards for those ways to go, and you can also take a turn by pulling only one of those.

So yeah, I’m gonna go with I’m pro-hoverboard.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Kruistocht in spijkerbroek. Thea Beckman.

Feitelijk science fiction, dit boek van Thea Beckman. Over de jongen, Dolf, wiens vader een tijdmachine heeft gebouwd. Uiteraard komt Dolf daar per ongeluk in terecht in actie, en wordt zodoende terug in de tijd gezet. Om precies te zijn temidden van een kruistocht in 1212.

Met Dolf’s moderne kennis omtrent gezonde leefgewoonten en geneeskundige zaken, is de groep kinderen die is vertrokken naar een beter leven, beter bestendig tegen de aardse zaken die hen onderweg overvallen. Het kost hem echter moeite, met zijn moderne gewoonten en het besef dat dat ineens weg is. Het vereist heel wat aanpassingsvermogen voor een tiener!

Een boek wat kinderen van nu waarschijnlijk aanzienlijk minder weet te boeien als je kijkt naar het leven wat Dolf heeft.
Toch heeft Thea Beckman altijd weten te boeien door de realistische wijze waarop ze de tijd van toen omschreef. Het heeft me altijd verbaasd dat er niet meer boeken van haar verfilmd zijn, ook omdat ze historische figuren omschreven heeft (de schilder Van Campen bijvoorbeeld) die echt bestaan hebben. Dit boek is verfilmd in 2006.

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Gonnie reeks. Olivier Dunrea

Ik heb eigenlijk niet speciaal iets met die kartonnen boekjes, qua voorlezen. En toch vormt deze reeks een uitzondering. Er zit zoveel humor achter! Het is heel simpel, ontzettend makkelijk te volgen voor baby’s, peuters en kleuters en als voorlezer schiet je zelf ook geregeld in de lach. Een feest van herkenning en gewoon grappig.

 

I’m not particularly fond of cardboard books to read aloud. And still, this series is an exception. It’s so hilarious! Very simple, very easy to follow for babies, toddlers and preschool and whilst reading aloud you can’t help giggling along. It’s a very relatable and just down right funny. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

Ik haal je op, ik neem je mee/Steal you away. Niccolò Ammaniti

De bestseller van Niccolò Ammaniti. Zoals in een eerder blog van me te lezen valt, had ik eerst ‘Jij en ik’ van dezelfde schrijver gelezen. Die beviel me ook beter.

Bij ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ is de vertelstijl weliswaar op zichzelf net zo beeldend en prachtig omschreven, maar Ammaniti slaagt er in dit boek niet in om mijn aandacht continu vast te houden. De verhaallijn blijft maar draaien, zijstraatjes inslaan en voor mij om onduidelijke reden. Bovendien wordt er steeds herhaalt dat een kleine jongen van 9 eigenlijk de held van het verhaal is, terwijl er andere hoofdpersonen veel nadrukkelijker worden neergezet. Het leest wat raar weg, daardoor. Zeker omdat die 9-jarige maar aan de zijlijn lijkt te staan.

Het verhaal van de juffrouw op school, die haar klas heeft en daarnaast ook nog een leven waar minnaars deel in hebben, is eigenlijk het duidelijkst in het geheel. Dat daarnaast ook elk ander karakter helemaal wordt uitgewerkt getuigt van een enorme gave van inbeeldingskracht, maar het leidde mij eigenlijk teveel af van de oorspronkelijk bedoelde verhaallijn. De overtuigend bedoelde ‘maar de eigenlijke held van ons verhaal…’ overtuigde mij dus niet.

Maar…..dat ben ik. Het is niet voor niks een bestseller geworden, dus een ander zal mogelijk helemaal niet zo’n moeite hebben met de steeds veranderende focus. Het blijft een heel boeiende schrijver.

The bestseller of Niccolò Ammaniti. Like I’ve written in a blog before, I’d read ‘Me and you’ first and I prefer that story above this one.

Though ‘Steal you away’ has the same writingstyle in itself as ‘Me and you’, Ammaniti doesn’t keep me on my toes during the entire session. The storyline continues to take sidepaths, crawl up in little allies and even gets lost on me completely. Add to that, a small schoolboy is supposed to be the leading person, the hero of the story, this keeps being repeated. And yet, there’s other figures in the story who get far more attention and who you connect with far better due to this. It’s a weird read because of that. Because the schoolboy keeps being mentioned, and he doesn’t appear that much. Not with that intention.

The story of the school teacher who has her class and a life filled with lovers and such, is the most followed one. Every other character appearing on stage is very nicely described and such, but given that they don’t actually actively participate in the story told, I didn’t care for them that much, to be fair. I thought they were a huge distraction, despite the fact that they were so well taken care of in ways of description.
The phrase ‘but the true hero of this story…’ seemed to be needed to convince me. It didn’t convince me. 

Then again…that’s me. It might be that someone else is gazing upon the writing and all the poetically described island features as a dressing up party for ones imagination. It’s not a bad read in itself and the writer is truly an artist. So go for it, just don’t expect a straight-to-the-point story. 

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Jij en ik/You and me. Niccolò Ammaniti

Hoewel op de kaft van het boek vooral wordt gerept over ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ (Ti prendo e ti porto) moet ik zeggen dat ik beide boeken heb gelezen en hier meer van genoten heb.

Lorenzo wordt op een ochtend wakker in zijn prettige leven, maar het gaat hem allemaal niet prettig genoeg. Hij heeft verzonnen dat hij door populaire kinderen op school is meegevraagd op skivakantie, om zodoende een berg nieuwe kleren binnen te slepen. Zijn moeder wil hem brengen om de ouders van deze kinderen te kunnen bedanken, maar Lorenzo heeft andere plannen. Hij verzint een list voor een al eerder bedachte list, maar wordt -hoe kan het ook anders- gedwarsboomd door een factor waar hij geen rekening mee heeft gehouden: zijn zus.

Ammaniti is er bij dit verhaal een stuk beter in geslaagd om de hoofdpersonen ook de hoofdpersonen te laten zijn. Er wordt niemand ‘beter’ voorgesteld dan hij of zij is. Lorenzo is een kneus, maar wel een geniepige, zijn zus iemand die toch ook vooral gewoon hulp nodig heeft. Ze zitten in hetzelfde schuitje van eenzaamheid. De manier waarop het alles is omschreven heeft mij enorm weten te boeien. Veel meer dan Ik haal je op, ik neem je mee in elk geval, en dat had ik niet verwacht.

Ergens doet de schrijfstijl van Ammaniti me denken aan die van Carlos Ruiz Zafòn, maar dat is denk ik vooral de manier van dichterlijk en humoristisch spelen met taal, die gelukkig goed door de vertaling heen is gekomen.

Ik zou deze zeker aanraden. Het is ook lekker dun, dus je vliegt er zo doorheen.

 

Despite the fact that on the cover of this book it was raining positive reviews of ‘Steal you away’, the bestseller this writer wrote before this one, I have to admit I read both (see other blog) and was far more taken by this one. 

Lorenzo wakes up one morning in his comfortable life, but he’s not quite comfortable enough. He has made up that he has been invited by popular schoolkids to come along for a ski holiday, so he could demand some new clothes and such. His mother wants to drop him off at his friends who he said will be gathering at school, but on their way there, he comes up with a trick to avoid this, because he has already prepared another trick. In doing so, he gets -how could it be different- interrupted by a factor he didn’t think of: his sister. 

Ammaniti made the characters in this book truly themselves. No-one is supposed to be a hero or a loser especially. They are all just trying to survive expectations. Lorenzo is a loser, but quite a tricky one, his sister a bitch, but also simply someone who needs help.
In a way Ammaniti’s style reminds me of that of Carlos Ruiz Zafòn, but that might be just the nearly poetic descriptions of persons, which thankfully survived the translations.

I’d defenitely recommend this one. It’s quite thin, too, it’s an easy read. 

 
Leave a comment

Posted by on February 18, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

#Repealthe8th

Yesterday I got caught up in another twitter discussion. I usually stay far away from it. Discussions on twitter -especially with strangers- are doomed to fail as it either ends up in namecalling or being blocked in one way or another.

I wasn’t gonna, either, yesterday. But the #repealthe8th hashtag and the stories attached to it, have hit quite a nerve with me.
I was raised without a religion, maybe this has, in religious eyes, blurred my vision somehow. In my opinion it made me far more forgiveable towards any women who seeks help to end and consolation for a situation she is put in and does not know how to solve it.

The people who wish to keep the 8th in tact, are factually saying that the new life inside the woman should be, in all cases, no matter how serious, be the most important. I know it works like that in the medical world. I get that. Professionals dealing with life have taken an oath. They have to respect that. They are relentless and they should be. It’s their job to do so.
But the people who actually agree to that…..they are also relentless. They even think their opinions are as good as those doctors, because they see 1 example of someone who had cancer and was treated for that whilst pregnant.
While it might be that with this woman it was still possible to do so, this is by far not the only example available and a lot of women DO die whilst being pregnant because the medical world is indeed relentless: pregnant means no chemo. Cancer can’t be faught without one. So there. And cancer isn’t the only disease. Nature hasn’t provided humans with a ‘not healthy enough so you’re off the hook’ check. You’d think so, and in some cases this IS a fact, but given the enormous amount of painful stories of these women who had no other choice than to go to the UK for an abortion, I do think: ‘wow, these anti #repealthe8th people are REALLY REALLY selfish!?’.

It’s weird how probirth people think you owe them any explanation at all.

You don’t if you #repealthe8th.

It’s not their lives which will be affected by your choice to have or not have a baby in the end.
They will not visit your home address to congratulate you, or to tell you you have made the right choice. They won’t be at your bed to share their tears of joy when your baby is born, if you decide to keep it. They won’t knit the first socks, they won’t pour you a cuppa, they won’t be there to help you once the baby is born. If your baby dies because of terrible conditions that appear, they won’t be the shoulder to cry on at the funeral. When you feel bereft, they won’t be there. If you need a babysit to clear your head or some help with the dishes, they won’t be there.
They will be nowhere.
The only thing they do is cast a shadow of guilt over you, because that’s what they’re good at. Guiltfeelings. That’s not so hard: they learn about that in church, the very reason you can’t choose for yourself thanks to the 8th right now.

So, sod them. Make your voice count. Vote for yourself and your future. Because none of these people will be part of that. They won’t look after you, ever.
Choose for yourself, and all those others who may or may not have to make a terrible decision themselves some day.

 
Leave a comment

Posted by on February 18, 2018 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , ,

Bad Moms

This film is really not that funny as it wants to be. A small group of absolutely over-the-top-perfect mothers, namely Gwendolyn (perfectly bitchy played by Christina Applegate), Stacy (Jada Pinkett Smith) and Vicky (Annie Mumolo) are basically screwing every inch of proper selfesteem that any mother who is really trying, could have.
So step aside ladies, you just hit the wrong nerve with Amy (Mila Kunis, I KNOW you can do better than this?!), Kiki (Kristen Bell, same goes for you: ffs why THIS film??) and Carla (Kathryn Hahn…haven’t seen you yet, not sure if I’m willing to either).

Aside the incredibly lovely bitchy Christina Applegate (she really knows how to do that, lovely) I didn’t see all that much proper acting. You sort of want Amy to hit Gwendolyn in the face a couple of times, but Amy is really the anti-hero here and she just doesn’t.

Sure, there’s a few funny-ish moments, but it’s not wowing me that much to be fair. It’s not that much over the top acting, it’s basically girls that are hanging out.

If you really have nothing to do you coudl have a go at it, otherwise: go for something that’s actually funny and has a bit more of a storyline. Even the moment where they split up, it’s….well…emotionless and such. It’s no big deal.

And neither is the film.

 
Leave a comment

Posted by on February 17, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,