RSS

Marcella (season 1)

This series is so full of plotholes, it makes certain cheese from the Netherlands (called ‘holes cheese’,  yes, REALLY!) seem tasteful despite the fact that there’s hardly any cheese there.

The reason I stuck with it anyway, is because it got me curious. The acting is not bad, but the background story very much is. There is absolutely no logic explanation as to why Marcella gets away with everything. She is confronted with info, can’t give a proper alibi for it (you know that, as the one who is watching it) and immediately the scene just ends. This happens on more than one occasion. And suspects that are working in the exact same way, just keep following up etc, so in the end, actually every single one of them looks guilty.
What father would leave his kid alone at night, after the Maddie McCann saga? What father would think it’s not necessary to enlighten his kids that him and his wife are going to divorce? What father would prefer a meeting with a guy handling his businesses, over a school presentation of his kids? What father wouldn’t want his own children to be in his home, while he has suffered the loss of a baby earlier?
None of these decisions make any sense to me.
Then there’s the memory loss of Marcella, that seems to hit her every few seconds.

I don’t think I’ve ever seen a more confusing series. If you want a realistic storyline, avoid this one. On the other hand: it is sort of a relaxed watch. They actors in it do their job properly, and this was the only reason for me to persue.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 10, 2018 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , ,

The Wave

With Kristoffer Joner, Ane Dahl Torp, Jonas Hoff Oftebro, Edith Haagenrud-Sande and many others.

Given that this film is Danish, I expected much quality. Unfortunately, even Denmark has its downsides, apparently.

I did think it was a series at first, so given that it has a very slow start (things don’t happen until over half an hour in the film) it’s not likely that you will ‘hang in there’ as I did because now it got me curious. When the shit really hits the fence, you’re about an hour in the film, and you’ve seen the main character, Kristian, make the weirdest decisions. Like leaving his youngest kid behind so he can help a woman who is stuck behind a car. He does this so she will be able to flee up the road. When it turns out this is no longer possible, they hide in the same care he just freed her from. His kid is still running for her life, out! What sane father would leave his child alone with someone who is NOT her father, to spend his very possibly last moments with someone he barely knows, in a car? To me that doesn’t strike as very believeable.

Then, after the occurrance, I noticed how much this film wants to be like War of the Worlds, but doesn’t get to do that, despite the ‘leave your kid and safe a random stranger’ effect. or like The Walking Dead, but more so because the main character, Kristian, resembles one of those actors quite a bit.
I was also reminded of Titanic at some point, of The Day After Tomorrow, and all of those, including the previously named ones, had better acting actors. The only one who truly struck a chord with me are Edith (who plays the young girl, Julia) and Margot (Kristian’s former colleague). The rest of ‘m do seem to try, but either don’t get enough screentime to actually be able to perform believeable, or simply aren’t able to.

I’ve wasted my time so you didn’t have to. You’re welcome 🙂

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , ,

Een Moeder Van Niks

Dit geweldige boek van Annemarie Oster is een must voor elk, zichzelf niet al té serieus nemende moeder, maar ook voor hen die regelmatig met kinderen bezig zijn. Op zeer herkenbare, vlotte, komische en bijna poëtische wijze weet zij de lezer een prachtig beeld te schetsen van het dagelijks leven met haar twee zonen, die, geheel naar (eigenlijk) moderne maatstaven, geen moment bij de naam genoemd worden. En toch is het zo volkomen helder en hilarisch om te zien, hoe zij als dame in een net milieu, haar jongens door de jeugd jungle weet te leiden, bestaande uit ruwe bonken van jongens uit andere nesten, en hoe ze zelfs graag een blokje omrijdt voor de juiste school, zodat de (hoe dan ook ten toneel gespreid gaan wordende) scheldwoorden tenminste met de juiste nadruk en accenten worden uitgesproken.

Ik heb me een breuk gelachen, ik wens u hetzelfde toe 🙂

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

How I made a Barbarella-outfit out of an H&M jumpsuit

Yes, I am without a hobby. You’ve got to be, when doing something like this, right?

Fact is: I wrote a scifi book (well, that is my opinion, the one I wrote it for said it has a lack of spaceships?! – it has one, but, like Dr Who’s, it’s camouflaged!) and I wanted a pic of me in a Barbarella-like outfit.

So there. That was the initial goal.
Now all I had to look for, was a store that sold something that came even remotely close to such an outfit.
After studying several outfits that I was aware of, worn by the gorgeous Jane Fonda, I decided to go for vlcsnap-2015-02-03-11h47m11s195this one.

When I found out H&M stores had a jumpsuit available in white, I went for it. Thankfully, I had just bought a sewing-machine 🙂

 

so after cutting the legs off, buying black satin ribbons, sewing those on the halter-part of the jumpsuit, I had to undo the legs. Given that I’m not really that good at handycrafts, I ended up making a seam quite next to where the original seam already was situated, camouflaged that with some more ribbon, and so on. Then I put on some cardboard tube with aluminum foil on our wii-gun.

To be fair, I was quite pleased with the result 🙂 So if anybody asks you: YES, I’m available for the remake of Barbarella! 😉

Barbarella IMG_6823_7172 klein.jpg

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Films, Humour, Projects, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

De Vrije Vogel En Zijn Kooien

Ik moet zeggen dat ik erg dol ben op eufemismen. Daar is in dit boek gelukkig ook voldoende sprake van, maar toch kostte het me hier en daar enige moeite om ze te ontwaren. Eufemismen zijn tenslotte enorm tijdgevoelig, en aangezien dit boek niet echt van gisteren is…

Hoe dan ook, we volgen in dit boek Anton Wachter op z’n schouder, die vooral in zijn hoofd vrijwel continu de strijd aan lijkt te gaan met zijn kompaan Max Mees. Samen doen ze aan ‘scharrelen’ of, ‘met meisjes lopen’. Geweldig. Bij elk meisje wordt opnieuw gekeken, of er niet wat te versieren valt. Het heerlijke aan de tijd waarin dit boek geschreven is, is de dubbele boodschap die een heel beleefd zinnetje als ‘lekker weertje, niet?’ met zich meebrengt. De gedragscode was minder pompeus, veel subtieler, meer ontwikkeld ook. Het in vervoering raken van een stuk van Brahms of Beethoven, bijvoorbeeld. Kom daar nu nog maar eens om! Emotionele muziek is niet echt hip of populair, het moet vooral knallen, herrie maken.
Nee, dan Anton Wachter, die het piano oefenen van het bovenbuurmeisje moet zien te overleven. Zonder hoofdtelefoon, iPad of wat ook, om zichzelf ondertussen af te leiden. En anders gaat hij wel een straatje om. Een zalige wandeling door het studentikoze Amsterdam uit de jaren 50 zo’n beetje, toen kamers aan de Overtoom, de P.C.Hooft etc, zowaar nog optabel waren!

Ondertussen is Anton Wachter een ontzettend ondeugend stuk vreten. Hij valt eigenlijk niet eens op de dochters van z’n hospita, maar omdat ze in hetzelfde huis wonen, vindt hij ze op den duur wel de moeite waard. BEIDEN, ja. En dan verbaasd zijn, dat ze elkaar met een paraplu aanvallen! En toch volhouden.

Vrouwvriendelijk is het boek niet echt. Hoewel ik goed kan begrijpen dat hogere educatie destijds nog niet echt prioriteit nummer 1 was voor jongedames, lijkt de verwachting van Anton Wachter die kant ook niet uit te gaan. De namen uit het boek (Fietje gaat nog wel) -Clasina, tante Bertha- doet ook suggereren dat de schrijver zelf de vrouwen (althans, die hij gecreëerd had) meer als koeien zag. Sexy zijn ze niet, die namen.

Doch het lezen beslist waard, want meneer Vestdijk houdt wel van grapjes 🙂

 
Leave a comment

Posted by on July 6, 2018 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Vestdijk vs mijn vader

Mijn vader, inmiddels gepensioneerd, mocht ooit graag de advocaat uithangen. Niet het soort advocaat die er een bedenkelijke reputatie op nahoudt of die je graag haat (dat is Strafrecht, meestal), maar de prettige soort.

Als tiener in geldnood mocht ik graag bij hem aankloppen: wie doet dat niet? De grap bij mijn vader was dat dat geld inderdaad gegeven werd, maar wel pas na een dag of wat secretaresse spelen op zijn kantoor. Dus telefoon aannemen (yikes, Uitermate Beleefd En Formeel Spreken), post behandelen en brieven uittikken met de dictafoon. Geen vervelend werk, met die dictafoon, maar ik moest er wel handigheid in ontwikkelen. Het pedaal ervoor lag onder m’n bureau (‘wat nou, modern, wilt u zich ogenblikkelijk terug in de tijd spoeden, aub?!’ brulde de keuken me in jarenzeventigkleur toe). De dictaatbandjes kwamen via een houten knijper in de gang van de bovenste verdieping naar beneden zeilen, alwaar ik werd geïnstrueerd wat er getypt moest worden.

Makkelijk zat, toch?

Natuurlijk was ik wel gewend aan het formele woordgebruik van mijn vader. Een doodenkele keer gebeurde het thuis ook weleens, dat hij zakelijk gebeld werd. Drie verdiepingen hoger konden we hem dan nog horen. Het had niets met huiselijke sfeer te maken.
Ik moest zinnen meer dan eens tot een keer of twintig terugspoelen, voordat ik doorhad dat het gezochte woord kennelijk ‘vigerend bestemmingsplan’ was, en niet ‘negerend’, zoals ik aanvankelijk meende te horen. Ik vermoed dat mijn vader zich smakelijk heeft vermaakt bij de eerste briefjes die ik fabriceerde met zijn dictaten. Nooit een moment ‘hmm misschien moet ik duidelijker praten?’ van zijn kant, gewoon de suggestie: ‘je weet dat je de snelheid van de bandjes aan kan passen?’ hij wenste zijn manier van praten aan te houden, alstublieft dankuwel. En ik had er nooit bezwaar tegen, dat moet gezegd. Ik deed braaf alsof ik een secretaresse was, ik kreeg mijn loon en ik kon weer kopen wat ik wilde.

Toen las ik een paar weken terug een column van Sylvia Witteman. Neehee, niet die waar iedereen vervolgens over struikelde (wat een overdreven gezeik was dat trouwens! De reaguurders, niet Sylvia Witteman: een mening is een mening, iemands echtgenoot erbij halen omdat dat jou goed uitkomt voor het argument is niets meer dan een zwaktebod van jouw kant) (maar dat geheel terzijde).
In haar column had ze het over Simon Vestdijk en de Anton Wachter-serie.
Ik ben opgegroeid in een huis met boeken (en tot op de dag van vandaag krijg ik een eng, leeg gevoel als mijn eigen huis niet ergens een goede bibliotheek bezit) en mijn vader had zich op een goed moment tot doel gesteld om alle boeken van Vestdijk bijeen te verzamelen. Zodoende leek de column van Sylvia Witteman me hét moment, om hem eens aan zijn niet-bestaande snorharen te trekken, of ik het boek waar ze het over had, (‘De Vrije Vogel En Zijn Kooien’) lenen mocht.
Geen probleem.
Zo kon het gebeuren, dat ik, al lezende, ineens zo’n stuk van die kantoortijd, waarin ik als hevig versufte tiener, want hemeltjelief wat waren die wetteksten dróóg en wat begreep ik geen fluit van waar mijn lieve vader het in vre-des-naam over had met z’n vigerende bestemmingsplannen, overbewinkelingen en noem het allemaal maar op. De ene komma was nog niet geweest en desperaat wachtte ik op de punt die toch érgens volgen moest en maar niet ten tonele verscheen.
Bij ons thuis mochten we diPapa graag plagen met z’n gebruik van het woord ‘reeds’, omdat we ook Wim T. Schippers fan waren, dachten we, dat hij dat van Sjef van Oekel had gejat. Hij hield dat beeld graag in stand.
Maar nu, lezend in Vestdijk, ging me ineens een licht op.
Ik belde hem zodoende en zei: ‘het was altijd al Vestdijk he, niet Van Oekel?’
‘Dag schat, wat leuk dat je Vestdijk leest’, sprak hij grijnzend.

 

 

Tags: , , , , , , , ,

It’s Complicated

With Meryl Streep, Alec Baldwin, Steve Martin, Lake Bell, Zoe Kazan, Hunter Parrish, Caitlin Fitzgerald and many others.

After having been divorced for at least a decade, Jane and Jake Adler find themselves on turning points in their lives again. Jane is about to redecorate her kitchen to all of her cooking wishes, Jake is having trouble keeping his younger wife happy, who wants to have another baby and his fertility has apparently gone down the drain over the years.

Then, Jane and Jake’s youngest graduates, making the family reunite in New York. Albeit in different rooms, it appears they are staying at the same hotel. And unexpectedly, Jake is alone. His wife and 5 year old stepson didn’t come along as his stepson fell ill.

This ends up in a heavily, heavily drunken night, with Jane and Jake sleeping together.

To both their hugest shock. To Jake’s delight in the morning, Jane is the one feeling guilty (how typical, eh?). Jane feels like she betrayed her kids, while Jake feels like he did quite the opposite. Then again, they know each other so well, it happens again. The reliving of a shared past, the emotions of having shared kids and a life together, makes them very vulnerable and open to one another.

But then the architect of Jane’s new kitchen, Adam (played by Steve Martin, not sure why: he isn’t bad, but also not witty or funny in this particular part), becomes more boyfriend material. Jane finds herself more and more in moral trouble due to her fling with Jake.

A good old chickflick that shows how men can be confronted with their utterly stupid made decisions earlier. It is, as always, a joy to see Meryl Streep, with a boyishly charming Alec Baldwin and their children who have cast to look not even a bit like either of them. OK, they have all blonde hairs, but other than that? Not much.

Still, if you’re into a hilarious chickflick, this one is for you 🙂

 
Leave a comment

Posted by on June 29, 2018 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,