RSS

Tag Archives: boek

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Hart van Steen (recensie)

Hart van Steen, geschreven door Renate Dorrestein, is het verhaal over de familie Van Bemmel. Plotseling kwam er een vijfde kind bij in het gezin, wat een omslag betekende in het gezin. Het was al even geleden dat er een kind werd geboren.
En dan gaat het ook nog niet goed.

Het verhaal is enorm warrig geschreven. Van de hak op de tak, alinea’s, nieuwe zinnen, hoofdstukken: eigenlijk staat niets op z’n plaats. Briljant.
Op den duur had ik het idee dat ik naar een film zat te kijken, met de figuurtjes zoals ze werden verbeeld. Iemand die echt is en een vraag stelt, op de voorgrond, en ondertussen ziet Ellen, de hoofdpersoon, haar overleden zus in de vensterbank zitten die flauwe opmerkingen naar haar maakt. Waar Ellen op reageert, waarop de persoon die ze daadwerkelijk voor zich heeft, hardop zegt ‘hè?’
Een beetje zoals in de film ‘Girl, Interrupted’, ‘What Women Want’ en zo nog meer films die dit hebben.
Eerder las ik ‘De Gelukkig Huisvrouw’ die eenzelfde soort thema behandeld, maar daarmee is maar één kant belicht. Omdat dat om een eerste kind gaat, is dat ergens ook logisch.

In Hart Van Steen gaat Ellen, zwanger, terug naar haar roots. Ze koopt het huis waar ze in is opgegroeid en neemt fotoalbums door, praat met het dochtertje wat in haar groeit. Zo komt er steeds meer boven van wat er vroeger gebeurd is, en hoe ze dit een plek moet zien te geven in haar nieuwe situatie.

Wel vond ik op den duur het verhaal wat langdradig worden. Juist omdat het als een warboel wegleest wordt je toch wat op de proef gesteld door de zaken die mooi beschreven zijn, maar door elkaar lopen. Je kunt minder genieten van een mooi uitzicht, als je steeds uit moet kijken of er niet wat onverwachts gebeurd. Toch is ook dat de kracht van het verhaal.

 
Leave a comment

Posted by on February 28, 2016 in Books, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , ,

Jools Oliver, Van Min Negen Tot Plus Een!

Dit boek, waar ik behoorlijk benieuwd naar was, kreeg ik cadeau.
Hoewel het Jamies’ wederhelft is die dit geschreven heeft en ik dus min of meer een zelfde soort gezelligheid verwacht had, kwam ik in dat opzicht bedrogen uit.
Het verhaal wat ze neerschrijft is weliswaar aandoenlijk en aangrijpend omdat de weg naar hun eerste kind, dochter Poppy, moeilijk was in verband met vruchtbaarheidsproblemen, maar toch.
Maar toch.
Ze valt haar man tamelijk vaak openlijk af.
Zaken omschrijven die je zelf als hormonaal mormel idioot vindt. Dat hij dat niet meteen snapt. Die zinnen steevast afsluiten met ‘oh, MANNEN!!’ terwijl ik me daar op dat moment niet in kon vinden. Waardoor dat ze mijn begrip verloor.
De zwangerschapszaken die ze omschrijft lezen prettig weg, ongeveer tot het moment dat ze haar tweede zwangerschap omschrijft.
Op het moment dat ze ontdekt dat ze in verwachting is van de tweede, wil ze haar oudste niet meer op een buikdrager voordoen. Ze voelt zich hier schuldig over. Zowel omdat ze weet dat Poppy zo geniet van zo gedragen wordt, als omdat ze niet weet of het nu wel of niet schadelijk is.
Toch belt ze de dokter niet. Die ze in haar eerste zwangerschap weken, maanden telefonisch stalkte om werkelijk elke vraag die ze had omtrent gezondheid, even op te bellen om te vragen of dat kan of niet? Dus waarom dan niet op dat moment?
Een beetje een neuroot. Dat is zacht uitgedrukt.
Ze is daarnaast continu zo op haar uiterlijk gefocust (haar kleedstijl tijdens haar zwangerschap afkraken, op vrijwel elke paklijst komen haar kleren voor en geeft ze hier commentaar op) en zonder zinnige aanleiding.
Zaken die ze beter voor zich had kunnen houden. Net als haar commentaar op Jamie.
Er staan vrijwel alleen maar negatieve zaken over hem in. Haar visie van hem op dat moment. Ze compenseert het hier en daar wel door zichzelf en haar hormonen hier de schuld van te geven, maar dan denk ik: geef dan ook je visie achteraf. Die is er nauwelijks.
Een van de weinige punten waar ik echt medelijden met haar, met hen als koppel, had, was het hoofdstuk waarin ze de paparazzi omschrijft. Wat een vuile honden zijn dat. Een familie-aangelegenheid alleen maar als buzz zien. Het begin van een zwangerschap wordt gezien als HET moment om je primeur te halen. Redacteuren zouden zich weleens mogen verdiepen in de medische kant van de zaak. Paparazzi veroorzaken stress. Stress is niet bevorderlijk voor een prille zwangerschap, zeker niet als die toch al met moeite ontstond. Dat hadden ze kunnen weten, ze volgden haar tenslotte ook al in het ziekenhuis. Geen excuus.
Al met al geen slecht boek, prettig weg te lezen als je zwanger bent (of niet). Als je maar in je achterhoofd houdt dat iedereen anders is. Naar mijn mening is Jools Oliver nogal een zeur, maar dat kan aan mij liggen.

This book, that I had been very curious about, was given to me.
Despite the fact this is written by Jamie Olivers other half and one, more or less, expects the same kind of coziness, that is not the case.
The story she writes is touching and nerving, as the way to their first child, Poppy, was one paved on fertility issues, but still.
But still.
She sort of openly attacks her husband on more than one occasion.
Naming businesses you think are idiotic or stupid while pregnant. Him not understanding. Ending frases as such every time with ‘oh, MEN!’ when I wasn’t on her page. She lost me with that.
The pregnancy business she writes about is a comfortable read, until she writes about her second pregnancy.
The moment she discovers being pregnant of the second one, she doesn’t want to keep her first one in a carrier on her belly anymore. She feels guilty about this. Both because she knows Poppy enjoys it so much, as that she isn’t sure if it’s safe for her new baby.
Yet, she doesn’t phone her doctor. A man she practically stalked with every kind of question during her first pregnancy. For weeks, months, with every sort of insecurity concerning her or her baby’s health. So why doesn’t she just do that now?
A bit neurotic. That’s mildly put.
She is also a bit too focused on her looks for my likes. She keeps slashing down her own way of dressing during her pregnancy, on practically every pack list in the book she describes pieces of wardrobe she packed, including her own comments on those very items, and without a really good reason.
Things she better kept for herself. Just like her comments of Jamie.
It hardly contains any positive thinking about him. Her vision of that moment. She compensates this a bit by saying she was raged by hormones and all, but still. Give you revision afterwards then. That’s hardly there.
One of the few moments I truly felt sorry for her, for them as a couple, was when she mentioned the papparazzi. What a bunch of rats, fighting for a stupid scoop! Editors should seriously rub their heads about the lack of knowledge they have about early pregnancies. Then they would know, stress isn’t a helpful factor. And that they are the biggest accelerator of that stress in situations where a pregnancy is an even more special situation, because not everybody gets pregnant that easily. They could’ve know it was a special care pregnancy as they already stalked her in the hospital. No excuse.
All and all it’s not a bad book to read, a pleasure when one is pregnant. Just good to know that everyone is different in their approach. Jools Oliver is a far too whiney mother to my taste, but that could be just me.

 
Leave a comment

Posted by on November 18, 2014 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

Brother of the more famous Jack / De warmte van plastic tulpen

De titel viel me in het Nederlands op. Zo idioot dat ik het moest lezen.
Ik viel meteen voor het verhaal van Katherine, die kennismaakt met het gezin van haar filosofieprofessor Goldman. De inleiding gaf daar aanleiding toe. Deze is van haar filosofieprofessor, Jacob Goldman. Een tamelijk cynische samenvatting van een gelukkig huwelijk waarin beiden echtelieden zich de vrijheid hebben aangemeten om toch helemaal zichzelf te blijven. Jacob houdt niet van het platteland, maar omdat hij al mag werken waar hij het leuk vindt, mag zij de plaats kiezen waar ze wonen. Hij schrijft en geeft les, zij houdt zich bezig met het krijgen van kinderen, deze opvoeden en een moestuin onderhouden.
Katherine wordt door een vriend van de familie meegenomen en omdat ze hier prima tussen past, wordt de band met de familie al gauw hechter.

Barbara Trapido heeft een unieke manier van het perfect omschrijven van omgevingen, gezichten en karakters. Je ziet meteen voor je hoe iemand eruit ziet, waar iemands gedragingen vandaan komen en hoe iemand klinkt. Daarnaast lijkt ze een voorkeur te hebben voor niet voor de hand liggende types, wat het een heel kleurrijk geheel maakt en wat zeer uitnodigt tot verder lezen. De karakters ontwikkelen zich logisch en daardoor laat je je moeiteloos wegvoeren in het verhaal, wandel je mee in de voetstappen van de karakters.

Dit boek is, zelfs na diverse keren lezen, nog steeds een van mijn favorieten.

The title in Dutch caught my eye first, years ago (‘The warmth of plastic tulips’, what the heck??) I HAD to  read this book because of its idiocy.
I loved the story of Katherine immediately, who gets to know the family of Mr Goldman, her Professor in Philosophy. This is because of the Prologue that’s supposedly written by Jacob Goldman. A rather cynic capture of a happy marriage in which both partners have taken the freedom to stay themselves completely. Jacob doesn’t like the country, but since he’s the one working on the spot where he likes it most, she’s allowed to pick property. He writes and gives lectures, while she has babies, raises them and manages the garden.
Katherine is invited by a friend of the family and since she plunges in really well, the bond grows stronger and more intense.

Barbara Trapido has a unique way of perfectly describing surroundings, faces and characters. You have a very steady image of what someone looks like, why s/he behaves the way s/he does and what s/he sounds like. She seems to have a preference for uneasy characters, which makes it a colorful bunch and a lust and must to read on. The characters develop themselves in a sensible and believable way, which makes it a smooth trip down the road into the steps of the characters. 

This book is, even after several readings, still one of my most favorites. 

 
Leave a comment

Posted by on September 27, 2014 in Books

 

Tags: , , , ,