RSS

Tag Archives: children

Automuseum Turijn/ Car museum Turin

Voor wie er geïnteresseerd is in de geschiedenis van de auto en Turijn bezoekt: zoek niet verder! Dit museum is echt geweldig!

Drie verdiepingen auto’s, van het allereerste begin – basically een plank met een motor erop, die alleen tot stilstand gebracht kon worden door ‘m tegen een muur te laten crashen; handig?! tot aan de snelste auto’s en futuristische modellen die ofwel uitgevoerd zijn, ofwel de natte droom van elke innovatieve autobedenker.
Veel ervan is hier te vinden. Ja, ik zeg opzettelijk veel, want verstand van auto’s heb ik verder niet. Ik ga er dus vanuit dat andere merken auto’s mogelijk nog tussentijdse modellen hebben ontworpen, met meer of minder succes, waar hier geen spoor van te vinden is.
Ik hou niet eens zo van auto’s, althans niet de ‘gewone, moderne’ auto’s. Oldtimers daarentegen….en laten ze nou net een vrachtlading van die soort hebben hier….mamma mia!
In ruimtes die tamelijk dramatisch zijn ingedeeld (donker glas, weinig licht) worden de auto’s in een prachtige klassieke setting aan je voorgesteld. Je wandelt door de geschiedenis, met overal duidelijk aangegeven (zowel in Italiaans als in Engels) waar je dat kwijlspoor onder je kin aan te danken hebt…
Je verwacht elk moment een acteur voorbij te zien komen, die snel in z’n auto stapt op de vlucht voor wat dan ook.

Dit museum laat -hoe kan het ook anders, het is wel Turijn- ook de ontwikkeling van Fiat duidelijk zien, maar heeft voor alle eerste wagens een plekje vrij gemaakt.
Voor kinderen -en volwassenen- die wat gek worden van wel naar auto’s mogen kijken, maar er niet aan komen, zijn er op verschillende plekken ‘open auto’s’ gerealiseerd, waar toch nog leuk wat aan sturen, versnellingen en gordels getrokken kan worden. In het hippiegedeelte is dit met Hair op de achtergrond en plaatjes uit die tijd achter de ramen geplakt, kortom; aan alles is gedacht 🙂

Voor kinderen is er ook een soort rolband, waar je -uiteraard- in een autootje langs verschillende onderdelen rolt. Het gaat niet snel, maar het kleine kinderspul vindt het geweldig.
Hoewel de uitstalling van auto’s permanent is, zit er nog een verdieping onder waar ook tijdelijke tentoonstellingen te zien zijn. Alleen al daarvoor is het de moeite waard dit museum meer dan eens te bezoeken. En omdat ze Kermit-de-kikkergroene wc’s hebben. Ja, echt!

 

For who’s looking for the history of cars while visiting Turin: don’t look further, this museum really is fantastic!

Three floors of cars, from the very beginning -basically a plank with a motor on top of it, which only break was to simply crash into a wall- so very handy?! to the fastest cars and futuristic models that are yet to be produced or are simply the wet dream of any car inventor, are on display here.

Lots of it is traceable here. Yes, I purposely say ‘lots’, as I don’t actually have any knowledge of cars and am aware there are far more brands and types etc, which probably have tried models that looked nice in the drawing, but weren’t actually succesful towards the big audience.
Funny thing is: I don’t even like cars that much. The ‘normal’ car, that is. Show me an oldtimer and I’m lost though. And what do they have on display here, on many floors? BINGO!
In rooms that have been dressed quite dramatically (dark glass, spots on cars) the cars are being presented to you in a very classic setting. You’re wandering through history, with everywhere neat plaques to tell you, both in Italian and English, where the dripping sensation from your chin is coming from…
You expect an actor at any time, jumping into one of the cars to chase some bad guy.

This museum shows you -how could it not? It IS Turin!- the history of Fiat, but also has other cars on display that played big parts in the evolution of cars.

For children -and adults- who become desperate from being able to look at cars but NOT TOUCHING them, they have made some open cars aswell, where you can sit behind the wheel, play with the stick and have some sensation of what it would be like to drive it. In the ‘hippy’ part, one can do this with ‘Hair’ like background sounds and pictures, put behind the windows. How very thoughtful 🙂
Just for children there’s also a track where they can sit in a small car (no, REALLY?) and get rolled by several parts that are interesting to look at. The cars don’t roll by fast, but the children do so love it.
Aside the permanent exhibition of the cars, below there’s a floor that also has temporarily exhibitions. For this alone it’s worth while to visit this museum more than just once. Also because they have toilets that match Kermit-the-frog. Yes, really!

 
Leave a comment

Posted by on February 7, 2017 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , ,

Politieke inmenging andere landen/ Political disturbances in other countries

Ik ben een Nederlander, opgegroeid tussen hoog opgeleide mensen. Met dat label mag ik niet eens commentaar geven, waarschijnlijk. Wordt het gewoon niet serieus genomen.
Na het lezen van een artikel van een Turkse (zie onderstaand) heb ik echter wel een theorie, zij het mogelijk een wat vreemde.
https://www.oneworld.nl/blog/dedeisme/ik-ben-een-fabrieksfout-onder-de-turken

Ik zie een overeenkomst met een nest kinderen, waarvan de ouders zijn gescheiden. Zie de landen (Turkije en Nederland, maar Turkije en Duitsland kan net zo goed) als de gescheiden ouders, de mensen die hun dubbele nationaliteit niet eens kwijt kúnnen al zouden ze willen als de liefde en loyaliteit van de kinderen in deze scheiding, en je hebt een probleem wat deze kinderen het leven lang blijft achtervolgen. Waar ze mee moeten leren leven, een weg vinden die voor hen het beste werkt. Een eigen identiteit ontwikkelen, die uitdrukt hoe zij zich willen voelen, versus wat zowel van de beide ouders als de overige broers/zussen wordt verwacht.

Het is feitelijk voor kinderen van amicaal gescheiden ouders al heel lastig om een rustige, veilige modus te vinden waarin ze zich geheel en al kunnen ontplooien naar believen van hun ouders en henzelf. Ze willen immers dat beide ouders van hen houden, trots op ze zijn. Net zoals ze dat ook van hun broers/zussen willen. Dat is je wereld, je referentiekader.
Bij een vechtscheiding wordt het al een wat grotere ramp. Kinderen worden ingezet als chanteermateriaal, hitsen elkaar op en dwingen elkaar keuzes te maken. Het soort keuze waar geen enkel kind ooit aan blootgesteld zou moeten worden: kiezen voor je vader of je moeder. Je bent van allebei gemaakt. 50% van je bestaat uit allebei. Je bent wel weer een heel nieuw persoon, met een nieuw uiterlijk, nieuwe wensen, nieuwe dromen enzovoorts, maar je blijft altijd een deel van hen. Dat willen ze altijd graag terugzien. Als het verdwijnt, zijn ze heel verdrietig. En jijzelf inclusief. Je houdt van ze, ziet zaken van hen in jezelf terug en dat wil je behouden. Jezelf in tweeën scheuren gaat niet. Dus hoe nu verder?

In dit geval -de politieke partij DENK, Erdogan’s herhaaldelijke verzoek om hem meer macht te geven- wordt dat vrijwel helemáál onmogelijk gemaakt.
Met name de noemer ‘acceptatie’.
Die wordt namelijk ineens in twee kampen verdeeld.
‘Zij’ en ‘wij’. Doe je mee met wat het ene land te bieden heeft en wordt je geaccepteerd, met open armen ontvangen zelfs, dan wordt je gegarandeerd door het andere land uitgekotst. Er is geen middenweg.
Het is óf niet goed want té Nederlands, óf het is niet goed want té anders. Het ‘als je maar gelukkig bent’ lijkt niet meer te tellen. Jij bent namelijk niet degene die er gelukkig van moet worden, anderen moeten gelukkig worden van jouw keuze.
Kies je voor je moeder, dan is vader ongelukkig, en andersom. Broers en zussen trekken luidkeels hun mond open, zullen jou wel even vertellen wat de juiste keuze is. Dat hebben we gezien tijdens de coup, waar Gülen uitgebreid van beschuldigd werd, en waar ouders zelfs gedwongen werden hun kinderen van school te halen omdat dat binnen hun eigen gemeenschap feitelijk geëist werd.
‘Want anders kijk ik je nooit meer aan, dan zeg ik tegen mamma/pappa wat je gedaan hebt’. Het grote klikken. Erdogan heeft er zelfs kliklijnen voor ingesteld. En dan maar wachten op de consequenties. En stiekem blij zijn, of je juist kapot schamen voor wat dat gevolg is.

Het lijkt me niet makkelijk om zo’n kind te zijn. Je moet kiezen, en dan ook nog trouw aan jezelf blijven. Het is ook niet makkelijk als anderen voor jou gaan beslissen of iemand een vuile rat is, verraden dient te worden, omdat het bij pappa wordt gedaan en mamma niet op de hoogte is, terwijl je bij pappa bent.
Net zoals in het geval van gescheiden ouders, geldt immers: bij pappa en mamma gelden andere regels. Waar je bent, dien je te handelen naar die regels. Dus als je van mamma best een toetje mag na het eten, kan het zijn dat dat bij pappa pas mag als je ook eerst piano hebt gestudeerd. Of dat pappa sowieso toetjes onzin vindt. Dat kan.
Het typische geroep van kinderen: ‘van *** mag het WEL!’ wordt door de ouder in kwestie regelmatig beantwoord met:
“Ben ik ***? Nee. En van mij mag het NIET!”.

Is het zo simpel dan? Voor de kinderen niet. Acceptatie van verschillende werelden is moeilijk, zeker als pappa zelfs de regels in het huis van mamma wenst aan te passen. En mag dat? Nee, het is namelijk niet ZIJN huis. Hij heeft er maar mee te leven dat er buiten zijn eigen huis andere regels gelden.

 

I’m Dutch, raised in a high educated family. With this label I’m not even allowed to comment on the matter, probably. It won’t be taken seriously anyway. After reading the article/blog of a Turkish-Dutch, I do, however, have a theory, though it may come across a bit odd. (the link is in the piece above, it’s in Dutch).

I see a similarity with a bunch of children whoms parents have been divorced. Look at the countries as the parents, the love and loyalty of the children as the never ending splits, and you’re looking at a problem that will hount these kids for the rest of their lives. They will have to find a way to live with that, a way that works best for them. Develop their own identity, one that expresses how they want to feel and how their parents and siblings may want them to feel. 

It’s factually tough  for the children of amically seperated parents to find a peacefully, safe mode where they can develop themselves fully and gradually, to everyone’s happiness. After all, they want everyone to be proud of them. Both their parents, their siblings, etc. That’s your  world, your reference.
With a messy divorce, it’s far trickier. Children are being used as blackmail material, provoke each other, force each other to make decisions. The kind of decisions no child should ever have to make: pick between your mother or your father. You’re made out of both of them. 50 % of you is both. You are a whole new person with your own likings, your own behavings, your own wishes and your own dreams, but you’re always part of them. They always want to recognise that bit of you. If it disappears, they’re very sad. Including yourself. You love them, recognise yourself in both of them and you intend to keep it. You can’t rip yourself up in two parts. So how to proceed now? 

In this case – the political party DENK and Erdogan going beserk- it is running close to ‘impossible’.
With the word ‘acceptance’.
As it’s being devided in two camps.
‘Them’ and ‘us’. Are you joining one country, are you accepted, received with open arms even, then you’re making the other country sick to its stomach. There’s no safe harbour.
It’s either not good enough because ‘too Dutch’, or ‘too Turkish/Moroccon/Pakistanian/whatever’. ‘As long as you’re happy’ no longer seems to be important. You are no longer the one who should be happy, your worlds should become happy of your choices. If you pick your mother, your father is unhappy and vice versa. Siblings open their mouths, telling you, screaming most likely, what is your best choice.
‘Otherwise I will NEVER look at you again! And I will tell mommy/daddy what you did’. The big snitching. And then just have to wait for the big consequences. And be sneakily happy, or deeply ashamed for the consequences. 

I don’t think it’s easy being a child in the middle of that situation. You have to pick, and still be true to yourself. It’s not easy if others decide for you if someone is a huge rat, should be betrayed, because it’s done at daddy’s and mommy doesn’t know while you’re at daddy’s.
Just like is the case when people divorce, after all, it is a fact: at daddy’s house there’s different rules than in mummy’s house. It depends on where you are, what rules you’re supposed to follow. So if you’re used to having dessert after dinner at your mother’s house, it could be that your father doesn’t let you have dessert unless you’ve also done your practice on the piano. Or he doesn’t believe in desserts. Or something like that. It’s possible.
The typical slander of children, yelling: ‘**** says it’s OK?!’ is typically answered with: ‘am I ****? No, I’m not. And I’m saying no’. 

Is it that simple? It isn’t for children. Getting accepted in two worlds is difficult, but there are ways to cope with it. Then again, daddy has to accept that there’s different rules in mom’s house. Without that, it’s impossible for the kids to adjust. And that seems to be the biggest current problem. 

 
1 Comment

Posted by on May 27, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

The Courageous Heart of Irena Sendler

This film on Netflix gives a powerful portrait of a heroin during the Second World War. Irena Sendler, who has as a Social Worker access to the Jewish getto in Poland, finds the team she works with without supplies to do what she originally intended: to prevent the typhus from spreading.
She sees the miserable circumstances that are brought on daily base to these Jews by the Germans, and can’t help thinking: there should be more I could do.
One evening she is being phoned quite late by people she knows. They have taken a Jewish child into their care, but no longer dare due to the Germans becoming more strict every day. Irena agrees to take the child with her, lets the girl stay the night with herself.
The next day, she tries to find a Polish family who will take the girl in. This is where the adventure starts. Because if she can find a family for one girl, surely it must be possible to do this for more children?
Aside the fact that it’s highly dangerous what she’s attempting, there’s also the highly emotional side of the story: she will guide the children to a safe place to stay, but will the children ever be reunited with their families? Also, Irena teaches the children to speak Polish instead of Jiddish, as their background cannot be revealed in case Germans would ever hear them. Some Jewish parents have problems with this.
Then again, it’s a war, and children should have a chance to a future.

The acting is incredibly powerful. It’s too bad it’s an American production, which leads to most of the actors talking English while the movie clearly plays in Poland, surrounded by Germans. Bit weird that bit, but OK. Anna Paquin does an excellent job at the weird accent, helped by Goran Visjnic who is Stefan, the man in the house of Janusz Korczak. If you ever did a Pedagogical study, his name should ring a bell, given that he setup his own Pedagogical views in the home for children that he had setup. Stefan is one of the workers in his house and he gives Irena directions as to where she should go to route- and planwise.
Excellent parts of Marcia Gay Harden (Irena’s mother), Steve Speirs (Piotr, the chauffeur) and Ruby Bentall (Stefania, one of Irena’s colleagues).
Piotr especially captures your heart immediately.

Watching a film like this at the current state of the world also makes you realise: in a way, things never changed. People are still able to blame a whole group of other people for doing wrong, while others don’t investigate before they believe this to be true.

The only thing that’s missing from this film, is the information that after the war, indeed efforts were made to reunite the children with the families they came from. It’s obvious that this wasn’t successfull in all cases.

 
Leave a comment

Posted by on April 6, 2016 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Out to dine

Hubby and me rarely go out, but we had an occasion: to get to know some friends of his sister with special needs.

One of the things that struck me/us, was that we basically had the same family issues.

Families, ladies and gentlemen who aren’t aware of this, can be fickle things. Some are great and nice, some are small and nice, others are big, loud and obnoxious, and some even cruel and bastardly.
Hubby and the two friends seem to have the same problem: family who doesn’t give a flying blizzard if they’re even alive or not.
This is painful as it is, but the reason that led to the current situation was also the same: after the death of mother/stepmother, dad got hit by a spade of insanity.

The thing I will type here now, has, in itself, nothing to do with my father-in-law. I’ve heard it from different people after losing someone to a nasty disease (such as cancer, but also MS or anything else, probably). So yes, this occurred when my father-in-law became a widower, but apparently this happens more often after a sickbed before deathbed.

The clearing of the house. Every single item that either belonged to the disease or to the beloved who has died and used during some kind of treatment. Not even a lock of hair was saved from this cleaning. It is dreadful, as a familymember, to be part of this cleaning spree. You see all the signs of earthly belonings of the person you loved and just buried or cremated, flying about because the one who was married/together with that person, no longer wants it around.
Within six weeks, a new partner had been found to share intimacies with. This was someone who was introduced suddenly, and the fact that there was no click between the new person and the already there children didn’t concern the sad, left-with-nothing-father (in this case).

Ok so I can’t be sure if the latter is true- finding a new partner so quickly- but the cleaning up part quite is. I have a bit of reference now to be sure that this is, apparently, part of the mourning process of the one who stays behind. The ages of the widow(ers) were quite different: 32, 68 and 57.

What I’m saying is: during the process of mourning, dear widow(er)s of the one who just died of a nasty disease, DON’T BE SUCH A FUCKING BASTARD TOWARDS YOUR CHILDREN!! No matter what age they are, 2, 30 or 60: they still have lost someone too! You’re not the only one who suffered. You’re not the only one in pain. You are the one that knew him/her best in a certain way, yes, but this is, moreover, a time to be there with your children and together become whole again.

Men usually can’t be alone. Even if it seems they cannot breath without their wives, if she has died from a nasty disease, watch out being a kid. A new mother is on the doorstep within a heartbeat.
And fathers are not very likely to say  ‘no’ to the offer. At all. If anything, they’ll go for it.

So children: beware. Make sure you have everything on paper before anything nasty can be arranged by a new person in the life of the one you love. Because it will happen.
Life really can be very Cinderella-like. Without the happy ending, unfortunately.

 
Leave a comment

Posted by on February 26, 2016 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , ,

Jurassic World, review

With Christ Pratt, Bryce Dallas Howard, Vincent D’Onofrio, Omar Sy and others. I watched this film when I was very bored and it was perfect for that occasion 🙂

Jurassic World tells the story of two boys, Gray and Zach (played by Ty Simpkins and Nick Robinson), who are send away on a vacation to their aunt Claire (Bryce Dallas Howard) in Jurassic World, the legacy of John Hammond. Why this has been arranged, doesn’t really come forward.

Having seen the first Jurassic Parc film, this one doesn’t even come close to have the same thrill. Things go wrong as is meant to happen, but nowhere near as wrong as in the first part. While there’s parts in this film that do recall that very first film, which does give it a nice ‘ah, yes, I remember’ nostalgia-touch, I guess.

It is funny to recognise so many things that would indeed be part of such a themed parc if it would exist. The load of mobile devices to photograph the animals, the alternative ‘dolphin’ show, the petting zoo for the smallest dinosaurs, meant for children to indeed pet the dinosaurs.

Meanwhile, not a lot happens in this film. Mostly thanks to Chris Pratt, who is reanacting The Horse Whisperer with dinosaurs. With his lovely sidekick Barry, played by Omar Sy. Who you remember from Intouchables. Obvious why he was chosen to play this part, which he does very gracingly.

Vincent D’Onofrio is the bad guy, but the baddest about him is actually his beard. Or that would be my interpretation. In the first film it’s obvious who’s the bad guy and why, given that Nedry simply doesn’t care if anyone lives, as long as he has his money. So the scene with the dinosaur there brings a certain amount of satisfaction, whilst in this film, you’re watching the scene, thinking ‘yeah, right’, because it’s not that realistic in ANY situation what is depicted here. Hoskins is more of an experimentalist. Which means his theories are against those of the amusement park, but lets face it: if all this were true, people would indeed want to know if dinosaurs could be used in a battle to defend something. Hoskins is deeply unpleasant, but actually the people behind the amusementpark are not necessarily the good guys when it comes to theories of ‘if you have total control of an animal, what would you do with it?’

The relationship with the parents of the boys is being depicted so weird that you’re wondering why the hell the studio decided to keep that story in at all? It’s not worked out properly. There’s a few hints of it not going too well between the parents, but no such sight between the parents themselves. All you see is the sisters (mother and aunt Clair) not getting along over the phone, where mother says that her eldest can be so mean to the youngest. Of which you also see no proof at all during the entire film.
Bryce Dallas Howard is bitchy, like I expected her to be after seeing The Help. The funniest scene of her is when Chris Pratt tells her she can’t come along with him:
‘Not wearing those shoes!’
*adjusts clothes*
‘What are you doing??’
-Well, I’m ready to go NOW!’
When basically, she has done nothing. Except for unbuttoning the first 2 buttons of her blouse and tie the ends into a knot.

All in all it’s an amusing film to watch in itself, but don’t expect anything major. If children wouldn’t have such a vivid imagination, I’d almost say that children the age of 10 can easily watch this, but given that I myself have recently seen The Walking Dead and was kind of anticipating on anything, that may be a bit much. Nevertheless, I can’t say this film is really that scary. It’s too contained.

 
Leave a comment

Posted by on December 24, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Sterke genen/ Strong genes

Jaren geleden, bij het overlijden van mijn oma van vaderskant, gebeurde het al eens. Dat mijn oom (van moederskant) me aanstootte en fluisterde:
‘Zeg, help me eens even om hier wijs uit te worden; waarom lijken er hier veel meer mensen op jouw vader dan waar ik mee bekend ben?!’
Ik legde daarop vlug uit dat wijlen mijn opa twee keer getrouwd was geweest. Op één kind na hebben al zijn nakomelingen (acht totaal) hun uiterste best gedaan zoveel mogelijk op hun vader te lijken. En dus op elkaar.
Dat leidt tot verwarring als je je niet bewust bent dat er twee verschillende gezinnen waren.

Nu bijna een herhaling. Dit keer zonder de betreffende oom die om uitleg vroeg.
De halfbroer van mijn vader overleed. Dienst en plechtigheid in een kleine kapel. Tussen de modderige voetbalveldjes. Parkeerplaats vinden voor de deur of iets droger bleek onmogelijk. Een veld vol plassen.
Bekende gezichten zien, zonder ooit echt kennis te hebben gemaakt. Wel ongeveer van elkaars bestaan weten. Opmerken dat de dochter van de overledene toch wel héél veel lijkt op je eigen tante. Eén gezicht. Het is bijna eng.

Een klein zaaltje. Een kist met een foto, omringt door vazen met veldbloemen. De kinderen links, de kleinkinderen rechts. Daaromheen de overige genodigden. Waaronder wij, die andere kant van de familie. Die uit respect en nieuwsgierigheid waren gekomen. Nieuwsgierig naar familiebanden waar we nooit zo bij zijn geweest. Vanwege de echtscheiding die er destijds heeft plaats gevonden.
Mijn opa scheidde van zijn eerste vrouw, waar de overledene een kind van was, en ging verder met mijn oma.

Beide kinderen van de overledene spraken. Dochter tamelijk kort en wat afstandelijk. Duidelijk is dat ze haar vader accepteerde zoals die was en van hem hield op haar eigen manier.
‘Ik zou geen andere vader gehad willen hebben!’ besloot ze krachtig.
Zoon had meer te vertellen over zijn vader, die kennelijk nogal een knutselaar was (‘geen pvc-buizen voor de elektriciteit, maar tuinslang, want dat was goedkoper’, ‘van een fotostatief maakte hij een schildersezel’, ‘autobanden bewaarde hij, want daar kon je schoenzolen zo mooi mee repareren’). Ondertussen ook dat vader niet altijd de meest voor de hand liggende oplossingen voor problemen had (‘van de eettafel kon weken niet gegeten worden, omdat pap daar de motor van zijn auto op had gelegd. Die was hij aan het repareren’, en ‘de caravan paste niet goed in de garage, dus groef hij met een spade een deel van de vloer eruit, zodat het wél paste’…).

De echte dikke tranen kwamen bij de kleinkinderen, die het simpelweg niet droog hielden tijdens hun voordracht.

Het is merkwaardig zoveel herkenbare zaken tegen te komen op de begrafenis van iemand met wie je nauwelijks kennis hebt gemaakt. Een liefde voor uien, bijvoorbeeld. Het altijd bij je dragen van een zakmes. Het eten van hele knoflooktenen en zeggen dat dat ‘heel gezond is’ (dat is kennelijk een familie credo!?). Het eindeloze knutselen als zaken niet werken op de manier die je voor ogen had. Het doornemen van complete handleidingen vóór je ergens mee aan de slag gaat. De liefde voor fietsen. De liefde voor de natuur. En zo nog meer zaken.
We hebben allemaal dezelfde achternaam. Het bond nu meer dan ooit.

De verhalen over de scheiding zijn verschillend. Zo heb ik zelf vernomen dat de eerste vrouw van haar man af wilde en hem dus maar koppelde aan degene die mijn oma zou worden. De tweede vrouw. Of dit waar is, geen idee. Wat wel duidelijk is, is dat de eerste vrouw na de scheiding boos was. Ze hertrouwde, maar koesterde wrok. Het was kiezen óf voor haar, óf voor haar ex.
Zelf heb ik nooit geweten dat ik kennelijk bij ‘het andere kamp’ behoorde, omdat ik onderdeel uitmaak van de familie waar deze eerste vrouw zo de pest aan leek te hebben. Niet dat ik er last van heb gehad. Haar eigen kinderen des te meer. De oudste was bovendien met het broertje van de nieuwe vrouw getrouwd. Dat hielp niet.
De overledene was nog wat te jong om te beseffen dat wat zijn moeder over zijn vader vertelde, vaak niet waar was. Als tiener is dat ook lastig, me dunkt.

Ik sprak met de dochter van de overledene, die me duidelijk maakte dat ze altijd al wel meer contact met de rest van de familie had gewild. Ze bedankte ons hartelijk voor onze komst, enkele keren zelfs.

Wij stapten het vieze veld weer in, met modderige schoenen.

Years ago, at the funeral of my grandmother from father’s side, it happened. My uncle (of mother’s side) poked me, and whispered in a desperate tone:
Can you help me? Why do I see more people resembling your father than I’m aware of that even exist?’ so I was quick to explain that my grandfather had been married twice. Except for one child, all of his children (eight in total) had done their utmost best to resemble my grandfather as much as possible. And so each other. With success, it now appeared.
It does lead to confusion if you’re not aware you don’t know all of them.

Now it seemed like a repeat of that situation. Without the uncle asking for explanation.
The halfbrother of my father had died. Sermon and funeral in a small chapel. In between muddy fields where soccer was being played. No parkingspot in front of the dry chapel, instead we had to go for one of these muddy places.
Noticing familiar faces. Not really knowing them, despite the fact that you’re aware of each other’s existence. Then you notice the daughter of the diseased one, who resembles one of your aunts (not present now) in such a way it’s almost scary. 

A small chapel. The coffin, surrounded by vases with flowers. The children on the left, the grandchildren on the right. Others circled around them, chairwise. Amongst them, us. The other family. For support and out of curiosity. Curious about the familyties of which we were never really a part. Because of the divorce that took place.
My grandfather divorced his first wife, which the diseased was a child of, and married my grandmother.

Both children of the diseased spoke. The daughter quite short and a bit pragmatic. She clearly simply accepted her father the way her was and loved him for his part in her life.
‘I would not have wanted a different father!’ she concluded quite powerfully.
Son had more to tell about this father, who was, apparently, quite a dabbler (‘no pvc-pipes, but a garden hose, as that was cheaper’, ‘out of a photo tripod he made an easel’, ‘he kept every car and cycle tire, because they were great for fixing broken soles of shoes”). Meanwhile this also meant that not every solution for a problem was that practical (‘we couldn’t eat at the dining table for weeks, as dad was occupied fixing the motor of a car and that was the operating table being used’, ‘the van didn’t fit in the garage, so dad took a spade and dug out the floor to make the van fit the garage’).

The big tears were wept when the grandchildren spoke, who simply couldn’t keep dry during their speech.

It was very remarkable to hear so many familiar things about someone you have barely known. The love of onions, for instance, the fact that he could eat a bulb of garlic, stating it was ‘so very healthy’ (this seems to be the credo of our family?!). Always carry a pocket knife. The endless handicrafts if things don’t work the way you want them to work. The thorough read of a manual before starting to work with a new piece of equipment. The love for nature. The love for cycling. And so on. And so on.
We all carry the same last name. Today, this bonded more than ever.

The stories about the divorce are different. I have heard that the first wife didn’t want more children after two and that my grandfather did want more. Then my grandmother appeared and the first wife kept pushing the two together until they fell in love and a divorce was inevitable. But the first wife remained angry. She did remarry, but this never changed. It was a choice: either you were with her OR you picked for her ex. 

I had no idea that I was, apparently, part of the ‘other camp’. I have had no burden because of this. I simply wasn’t aware I was part of a family that this woman appeared to hate so much. Her own children had problems with this. The eldest especially, as she was married to the brother of the new wife. The one who died now was merely a teen when the divorce happened. He first believed all of the (often nasty) things his mother told him, only later on he realised it wasn’t true. This is difficult for a teenager, I can imagine.

I did speak to the daughter, who told me immediately she would have wished to have more contact with us. She was apparently quite happy we were there to attend her father’s sermon, for she thanked us several times for coming.

After that, we stepped back into the dirty field, into our cars.

 
Leave a comment

Posted by on December 13, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Controlfreaks in de kinderopvang / Controlfreaks in children’s daycare

Het leven na de Amsterdamse Zedenzaak. Specifieker het werkende leven als leidster binnen de kinderopvang, na die beruchte zaak.
Nadat de politiek zich erover heeft gebogen. De rechtszaak is geweest, die tot vervelens toe is uitgemolken omdat ons rechtssysteem helaas in die behoefte voorziet. Een gevangene kan nog jarenlang tot in den treure zijn slachtoffers jennen, pesten en het leven kortom goed zuur maken, door rechtszaak na rechtszaak aan te spannen.
Ik was destijds geschokt, echt geschokt, toen ik hoorde dat Robert M. in ons buurland Duitsland in de gevangenis had gezeten voor eenzelfde vergrijp. Eenmaal in Nederland, had hij binnen no time een diploma voor kinderopvang en een VOG.
Pardon?!
Hoe komt het dat in zoiets als een EU, waar word geregeld, vastgelegd, iedereen zich tot vervelens toe met iedereen bemoeit, klootzakken als dit feiloos door de mazen van de wet heen stappen?!

En dan ook nog de leidsters achteraf op hun lazer geven. ‘Dan maar een 4 ogen beleid, dat is veiliger!’ nee, een VOG moet internationaal! Laat eerst maar zien dat die verrekte EU werkt in meer opzichten dan de zwaar vervuilde portemonnee. Het zou onmogelijk moeten zijn een VOG voor de kinderopvang te krijgen als je bij de buren in de bak hebt gezeten voor het bezit/vervaardigen van kinderporno, of ben ik nu te simpel aan het redeneren?
Ik vind van niet! Het betekent tenslotte ook dat, in theorie, Marc Dutroux hier, mocht hij ooit vrijkomen, aan de bak zou kunnen komen. Ja, dat leest u goed.
Dat de directeur van het betreffende kinderdagverblijf überhaupt een zaakje heeft kunnen starten, vind ik ook al zo verwonderlijk: verdacht worden van onfrisse praktijken op een eerdere werkplek, besluiten op te stappen, zelf iets beginnen en dan, om het jezelf maar zo gemakkelijk mogelijk te maken, zekere protocollen gewoon veranderen, omdat je eerder ‘slachtoffer’ bent geworden van een onheuse verdachtmaking. Lekker makkelijk.
‘Elk protocol is opgevolgd’, zei hij toen. Ja: maar wel eentje die je zélf hebt geschreven. Met je eigen verdachtmakingen ingecalculeerd als ‘niet belangrijk’.
Dat maakt je protocol niet echt betrouwbaar. Vind ik, ik geef het toe.
Ook hierin is elk ‘kwaliteitssysteem’ hopeloos tekort geschoten.
Blijkbaar hoef je het alleen maar te hebben, zo’n protocol. Ernaar kijken deden de instanties die daar over gaan niet. Daar waren weer anderen voor. Heerlijk als je zo af kunt schuiven.

Even geleden ben ik met de kinderopvang gestopt. Ik vond de kinderen nog steeds geweldig, maar het ‘gedoe’ eromheen niet meer.
De keuringen. Het pedagogische gezeur. Vooral de aanhoudende discussies als: ‘als je dit doet, denkt een kind zus’.0
HOE WEET JIJ DAT??! blijkbaar wordt deze tak van de Pedagogiek louter behelst door paranormaal begaafde zweefkezen?! Je moet maar eens opletten, voor de grap, hoeveel pedagogen hun bevindingen baseren op ‘dan denkt een kind dit’. Niet ieder kind/mens denkt hetzelfde. Dat zal u mogelijk verbazen.

Het laatste jaar van mijn werk was er ook steeds meer administratie bij gekomen, wat zogenaamd de kwaliteit van de tent hoog moest houden. Een kruisje zetten als je een washandje in de wasmand had gegooid was de laatste discussie die ik actief meemaakte. Of we daar nu wel aan niet moesten doen. Wij, de leidsters op de werkvloer, deden het liever niet (dat kruisje op een lijst zetten als je een washandje in de wasmand had gedaan), onze locatiemanager wilde liever dat we dat wél gingen doen.
Want vergis je niet: kwaliteit in de kinderopvang betekent administratie voor de leidsters. Heeft niet veel met de directe zorg voor je kind te maken. Het gaat vooral om hygiëne, want dat is zo lekker makkelijk weg te strepen op een keurig lijstje dat ergens in een verder volkomen nutteloze ordner op kantoor staat te verstoffen. Dat wordt bij de Inspectie uit de kast getrokken. Om te zien of het wel is ingevuld.

Na Robert M. is de kwaliteitskramp er nog verder in geschoten (voornamelijk nog meer formulieren). Op een manier die niet opschiet. Geen kamerlid of pedagoog te vinden die daar hetzelfde over denkt. Of dat in elk geval hardop doet.
Er is nu ook de Voorschool bij gekomen, met het VVE certificaat. Nog zo’n leuke: een cursus voor dat certificaat kun je alleen behalen als je werkt binnen een vaste organisatie. Die al jaren geen leidsters meer aannemen vanwege de crisis. Ge-wel-dig.

Dan doe ik het maar weer op de ouderwetse manier: lekker oppassen en het geen enkel probleem vinden als de ouders op wat voor tijdstip of moment dan ook, binnen komen vallen. Lekker lolleballen en naar het park, meerennen naast de eerste stuntelige trapjes zonder zijwieltjes. Knutselen, de hele kamer onveilig maken met vliegtuigjes en stuiterballen. In de regen koekjes bakken, liedjes zingen. In de zandbak jezelf ondergraven en alle duizend speeltjes erin en eruit gooien. Met heerlijke pluishoofdjes op schoot de halve bibliotheek voorlezen.
Dát is pas kwaliteit in kinderopvang!

Life after the Childrens’ Rapcase in Amsterdam. More specifically working life. Politicians have been looking into it. They all have come to the conclusion this is not supposed to happen. Things are being looked into, conclusions have been drawn, decisions are being made.
I was shocked, truly shocked, when I heard Robert M. had done jailtime in our neighbour country Germany for the exact same thing. Once he crossed the border to the Netherlands, he had no problems getting a degree in for childrens daycare and a Declaration On Behaviour (this is a literal translation, it’s very possible in the UK it has a different name or does not excist at all).
Excuse me??? How is it possible in the EU, where business is being regulated, fixed on paper, everybody is constantly meddling in each others matters, that assholes like these just swim through every possible hole?

Nice job blaming it on the other childrens day care workers, by the way. ‘there has to be a 4 eyes-principle, it’s much more safe!’ no, a Declaration On Behaviour should be international! First show this EU-thing works for more then some dirty wallet. It should be made impossible to get a DOB if you have done jailtime for making and having childporn when you cross the border and try to get a life with a job where the same risk is around the corner. Am I being too harsh or too simple minded?
I don’t think so! As in theory this means that Marc Dutroux would be able to come over and get a similar job aswell. In theory, I admit, for his face has become too familiar by now, but still. The theory itself is frightning enough, no?
I was also greatly surprised by the fact the director of this childrens day care center has been able to start this business.
This director was accused of some very vague matter, which was never proved, He decided to leave and start his own business. For his own business, he decided to rewrite some of the protocols he found made him look like the bad guy in his previous working spot. That’s a nice way to go. When he was accused of not having any protocols concerning these matters, he simply replied ‘we have followed the protocol we have’. Well, if you wrote it yourself, it makes you way less reliable in my opinion…I know, it’s just my opinion.
Stupid thing is: apparently some other quality system had given him permission to start a childrens day care anyway. They don’t look at the containments of your protocol at all! You just have to have it….so who’s fault is it now, anyway? So many businesses to concern someone elses business. It’s truly appalling.

Not too long ago I quit childrens day care.
I did still love the children and their parents, but the hole business around it broke me up. The last thing I remember was a discussion about either or not we should write a ‘check’ if we threw a dirty wash cloth in the hamper. Our manager thought it to be a good idea, my colleagues and me not. 
Also the Inspections were a less treat working in this type of business. 
The way they talk about how children think. Like: ‘if you say this or that, the child will think this and that’ .
HOW DO YOU KNOW?? Apparently this specific type of pedagogical dispute is loaded with paranormally gifted freaks? You can’t know how someone thinks unless you ask them. Children of a certain age can’t talk so let alone tell you what they think after you said something.

The last year before I left it was mostly paperwork that had increased size.
Don’t kid yourself around: a quality system within the children’s daycare has not much to do with the caring for your child. It has to do with paperwork about the cleaning business, since that is so much easier to cross away on a list and put it away in some dusty ordner of quality that’s only looked into during Inspection once a year. Or to check if the right form has been filled out. By a manager. Who doesn’t do any of this work him/herself.

After Robert M, the quality cramp politicians had, become more obsessed. In a way that I knew: this is never going to work. No politician that seems to share my vision. Also, they have changed the business by adding a certificate to the job, called VVE. It’s only possible to follow the course that leads to this certificate when you’re employed at a daycare institute. Which they haven’t done for years because of the crise. Where lots of people, including people who may want their job back by now, lost their jobs. This way, they (including me) still can’t get back to work. It’s far easier this way to tell people ‘no, I’m sorry, you don’t have the right papers’. 

So I went for the good old fashioned way: to babysit and not have a problem at all when a parent comes along at any moment during everything you are doing together with the child. Have fun at the park, cycle on the sidewalk and run along next to it, make nicnacs, sing along with your computer, bake cookies when it’s raining, go to the library, play in the sandbox with all the thousands pieces of equipment, to read with lovely tickling hairs in your nose while you are tuning the page.
Now THAT is quality in childrens day care!

 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,