RSS

Tag Archives: Erdogan

Ebru versus Sylvana

Ik kreeg laatst commentaar op twitter toen ik daar zei dat ik Ebru Umar zo’n heerlijk mens vond en Sylvana Simons zo’n zure zeiker. Commentaar. Niet zozeer negatief, maar wel de vraag: ‘oh, waarom dan?’

Twitter is voor korte berichtjes, dus niet zo heel geschikt om een discussie aan te gaan. De persoon in kwestie bleek juist wat meer pro Sylvana te zijn, want ‘die is zo lekker zichzelf gebleven’. Dat ik denk: en Ebru niet, dan? Bovendien werd er gevonden dat het juist andersom is: Sylvana positief, Ebru zo’n zeur.

Het geval wilde dat ik net interviews van beide dames in Volkskrant magazine had gelezen. Daarbij kreeg ik spontaan zoveel meer bewondering voor Ebru. Die zich door de opvoeding van haar ouders, maar ook haar eigen karakter, eigenlijk een weg heeft weten te vinden uit de ‘klaag’zang waar ik de mensen waar zij het steeds over heeft, mee zie knokken.
Ja, moslims.
Ik schreef al eerder dat ik het opvallend vind hoezeer de verschillen in culturen mensen op splitten. En dat dat niet zozeer te maken heeft met wat hier in Nederland verlangd wordt van nieuwelingen. Ook weer wel, maar het is vooral de cultuur zelf. Hoeveel orthodoxe moslims en joden ken jij, die met iemand getrouwd zijn/omgaan met anderen die NIET uit diezelfde kringen komen? Hoeveel moslims ken jij die zich NIET laten verdelen door wat meneer Erdogan daar in het verre Turkije van ze eist?
En dat is niet omdat Nederland als land zegt: ‘gij zult niet mengen’. Tamelijk het tegenovergestelde.
Dat maken deze mensen er écht zelf van. Bewust kiezen voor iemand die je ouders voor je uitgekozen hebben, of je nu echt verliefd bent, ja of nee. Bewust iemand kiezen van hetzelfde geloof, dezelfde cultuur, hetzelfde alles.

Maar ik dwaal af. Want dit is slechts één vlak. Toch is ook in dit aspect een verschil tussen de dames Sylvana en Ebru terug te vinden: Ebru zegt in het interview letterlijk: ‘ik voel alleen niet de behoefte om me af te zetten tegen Nederlanders’. Sylvana zegt eigenlijk precies het omgekeerde. Die wil zo hard mogelijk knuppels in kippenhokken gooien. Onder het mom van ‘ik zeg alleen maar wat ik vind’. Alleen doet ze dat niet. Ze bindt er meteen consequenties aan. Over Zwarte Piet zegt Sylvana:‘ik wil Zwarte Piet niet verbieden. *….* Maar op school, in de publieke ruimte, op de nationale televisie gesubsidieerd door de belastingbetaler, zeg ik: liever niet’ en dan denk ik: en die andere geloofsgroepen dan, met hun geloof? Alles wel beschouwd is Zwarte Piet een onderdeel van een geloof. Discriminatie op grond van geloof mag niet. Er zijn in verschillende steden van Nederland scholen en winkelcentra en noem maar op waar alleen maar in een andere taal gespróken wordt dan Nederlands. Moet dat dan wel kunnen? Dat vind ík namelijk hypocriet.
Ik ga geen andere taal leren van landen waar ik nooit heen ga, alleen omdat er mensen zijn die dit land wensen te zien als hun vakantieland, in plaats van het land waar ze wonen.
Heb ik iets op die mensen tegen? Absoluut niet! Maar schei uit met het wegzeiken van Nederlandse feestjes en partijen omdat jij een reden hebt gevonden om je beledigd te voelen.

Zwarte Piet is al sinds een jaar of twintig aan verandering onderhevig. Ooit was het het domme hulpje van Sinterklaas. Ik kan me voorstellen dat dat, in combinatie met een andere huidskleur, protesten opleverde.
Dat beeld is echter veranderd. En het vreemde vind ik: het lijkt er vooral om te gaan dat mensen met een lichte huidskleur, hun huid niet donker mogen verven. Want het is niet alleen Zwarte Piet. Ook indianenpakjes voor kinderen, verkleden als eskimo of aziatische uitingen blijken niet langer te mogen.
Dat stuit met enorm tegen de borst.
Wie ben jij, Sylvana, om mij in een vrij land als Nederland te gaan verbieden om welke kleur dan ook tegen m’n huid te smeren? Ja, ik geef licht als ik m’n kleren uittrek op het strand. Nou èn??

Dat is nog een ander ding: Ebru discrimineert niet. Ze zet zich af tegen het toonbeeld wat er van haar culturele achterban van haar wordt verwacht. Het tegenovergestelde van wat Sylvana doet, dus. Ebru zegt: hou op met dat eeuwige gezeur. Sylvana zegt juist: ga vooral door, dan zullen we Nederland weleens even wat onderdaniger maken. Sterker nog: Sylvana komt alléén maar op voor hen die ZIJ als haar medemens beschouwd.
Roepen dat je voor gelijkheid op alle vlakken gaat en het voor maar één groep opnemen is net zo ‘etnisch profileren’ als waar ze zegt tegen te strijden. Zoals dat joch van 12 dat gearresteerd werd. Ik heb er alleen over gelezen. Toch kreeg ik de indruk dat de jongen zich provocerend had gedragen (fietsen waar het niet mag, geen ID willen laten zien, een valse naam opgeven etc) en alleen draagvlak kreeg omdat hij donker was en het om niet-donkere agenten ging. Waren ze wel donker geweest, dan vraag ik me serieus af of het jong niet gewoon een draai om z’n oren had gekregen en was gezegd: ‘en de volgende keer fiets je gewoon op het fietspad, begrepen?!’
Want de enige witte jongen die op een verder volledig zwarte school werd weggepest, eerder dit jaar: geen Sylvana die daar naar kraaide. Als je voor gelijke rechten voor iedereen bent, dan trek je ook op zo’n moment je grote politieke mond open!

Ik heb absoluut meer bewondering voor iemand die laat zien wat er allemaal mogelijk is als je je gedraagt zoals je zelf wilt en hoe je ook wilt dat anderen zich gedragen.
Dat is wat Ebru doet. Ze doet en zegt gewoon waar ze zin in heeft, ze zet op twitter dat Erdogan een lul is (dat is waar, trouwens; sorry Sylvana, maar die cartoon van jou als hond bij hem op schoot, sloeg echt de spijker op z’n kop; eisen dat de vrijheid van meningsuiting in feite aan banden wordt gelegd: ben je gek??) en moet daar ook onmiddellijk voor op de blaren zitten. Ebru wil rustig de confrontatie aangaan, ongeacht wie het is, waar ze is of wat dan ook. Ebru heeft écht ballen. Sylvana kan alleen maar dromen van zulke moed. Want stiekem heeft Sylvana dat helemaal niet.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on March 6, 2017 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Politieke inmenging andere landen/ Political disturbances in other countries

Ik ben een Nederlander, opgegroeid tussen hoog opgeleide mensen. Met dat label mag ik niet eens commentaar geven, waarschijnlijk. Wordt het gewoon niet serieus genomen.
Na het lezen van een artikel van een Turkse (zie onderstaand) heb ik echter wel een theorie, zij het mogelijk een wat vreemde.
https://www.oneworld.nl/blog/dedeisme/ik-ben-een-fabrieksfout-onder-de-turken

Ik zie een overeenkomst met een nest kinderen, waarvan de ouders zijn gescheiden. Zie de landen (Turkije en Nederland, maar Turkije en Duitsland kan net zo goed) als de gescheiden ouders, de mensen die hun dubbele nationaliteit niet eens kwijt kúnnen al zouden ze willen, als de liefde en loyaliteit van de kinderen in deze scheiding, en je hebt een probleem wat deze kinderen het leven lang blijft achtervolgen. Waar ze mee moeten leren leven, een weg vinden die voor hen het beste werkt. Een eigen identiteit ontwikkelen, die uitdrukt hoe zij zich willen voelen, versus wat zowel van de beide ouders als de overige broers/zussen wordt verwacht. Én van hun omgeving.

Het is feitelijk voor kinderen van amicaal gescheiden ouders al heel lastig om een rustige, veilige modus te vinden waarin ze zich geheel en al kunnen ontplooien naar believen van hun ouders en henzelf. Ze willen immers dat beide ouders van hen houden, trots op ze zijn. Net zoals ze dat ook van hun broers/zussen willen. Dat is je wereld, je referentiekader.
Bij een vechtscheiding wordt het al een wat grotere ramp. Kinderen worden ingezet als chanteermateriaal, hitsen elkaar op en dwingen elkaar keuzes te maken. Het soort keuze waar geen enkel kind ooit aan blootgesteld zou moeten worden: kiezen voor je vader of je moeder. Je bent van allebei gemaakt. 50% van je bestaat uit allebei. Je bent wel weer een heel nieuw persoon, met een nieuw uiterlijk, nieuwe wensen, nieuwe dromen enzovoorts, maar je blijft altijd een deel van hen. Dat willen ze altijd graag terugzien. Als het verdwijnt, zijn ze heel verdrietig. En jijzelf inclusief. Je houdt van ze, ziet zaken van hen in jezelf terug en dat wil je behouden. Jezelf in tweeën scheuren gaat niet. Dus hoe nu verder?

In dit geval -de politieke partij DENK, Erdogan’s herhaaldelijke verzoek om hem meer macht te geven- wordt dat vrijwel helemáál onmogelijk gemaakt.
Met name de noemer ‘acceptatie’.
Die wordt namelijk ineens in twee kampen verdeeld.
‘Zij’ en ‘wij’. Doe je mee met wat het ene land te bieden heeft en wordt je geaccepteerd, met open armen ontvangen zelfs, dan wordt je gegarandeerd door het andere land uitgekotst. Er is geen middenweg.
Het is óf niet goed want té Nederlands, óf het is niet goed want té anders. Het ‘als je maar gelukkig bent’ lijkt niet meer te tellen. Jij bent namelijk niet degene die er gelukkig van moet worden, anderen moeten gelukkig worden van jouw keuze.
Kies je voor je moeder, dan is vader ongelukkig, en andersom. Broers en zussen trekken luidkeels hun mond open, zullen jou wel even vertellen wat de juiste keuze is. Dat hebben we gezien tijdens de coup, waar Gülen uitgebreid van beschuldigd werd, en waar ouders zelfs gedwongen werden hun kinderen van school te halen omdat dat binnen hun eigen gemeenschap feitelijk geëist werd.
‘Want anders kijk ik je nooit meer aan, dan zeg ik tegen mamma/pappa wat je gedaan hebt’. Het grote klikken. Erdogan heeft er zelfs kliklijnen voor ingesteld. En dan maar wachten op de consequenties. En stiekem blij zijn, of je juist kapot schamen voor wat dat gevolg is.

Het lijkt me niet makkelijk om zo’n kind te zijn. Je moet kiezen, en dan ook nog trouw aan jezelf blijven. Het is ook niet makkelijk als anderen voor jou gaan beslissen of iemand een vuile rat is, verraden dient te worden, omdat het bij pappa wordt gedaan en mamma niet op de hoogte is, terwijl je bij pappa bent.
Net zoals in het geval van gescheiden ouders, geldt immers: bij pappa en mamma gelden andere regels. Waar je bent, dien je te handelen naar die regels. Dus als je van mamma best een toetje mag na het eten, kan het zijn dat dat bij pappa pas mag als je ook eerst piano hebt gestudeerd. Of dat pappa sowieso toetjes onzin vindt. Dat kan.
Het typische geroep van kinderen: ‘van *** mag het WEL!’ wordt door de ouder in kwestie regelmatig beantwoord met:
“Ben ik ***? Nee. En van mij mag het NIET!”.

Is het zo simpel dan? Voor de kinderen niet. Acceptatie van verschillende werelden is moeilijk, zeker als pappa zelfs de regels in het huis van mamma wenst aan te passen. En mag dat? Nee, het is namelijk niet ZIJN huis. Hij heeft er maar mee te leven dat er buiten zijn eigen huis andere regels gelden. Net zoals ik vind dat Erdogan, buiten zijn eigen landsgrenzen, niet continu zijn vinger in de pap in andere landen hoort te hebben. Niet als dat feitelijk alleen maar is om zijn eigen macht te vergroten. Dan is hij net zo fout als de Gülen die hij beschuldigde.

http://www.at5.nl/artikelen/183195/pro-erdoganleus-op-burgemeester-de-vlugtlaan-

Zijn die Turkse Nederlanders daar niet veel te intelligent voor? Hoor ik u vragen. Helaas, ik heb het tegendeel nu al zo vaak bewezen gezien *kijkt naar DENK* dat ik daar niet meer van overtuigd ben.

 

I’m Dutch, raised in a high educated family. With this label I’m not even allowed to comment on the matter, probably. It won’t be taken seriously anyway. After reading the article/blog of a Turkish-Dutch, I do, however, have a theory, though it may come across a bit odd. (the link is in the piece above, it’s in Dutch).

I see a similarity with a bunch of children whoms parents have been divorced. Look at the countries as the parents, the love and loyalty of the children as the never ending splits, and you’re looking at a problem that will hount these kids for the rest of their lives. They will have to find a way to live with that, a way that works best for them. Develop their own identity, one that expresses how they want to feel and how their parents and siblings may want them to feel. 

It’s factually tough  for the children of amically seperated parents to find a peacefully, safe mode where they can develop themselves fully and gradually, to everyone’s happiness. After all, they want everyone to be proud of them. Both their parents, their siblings, etc. That’s your  world, your reference.
With a messy divorce, it’s far trickier. Children are being used as blackmail material, provoke each other, force each other to make decisions. The kind of decisions no child should ever have to make: pick between your mother or your father. You’re made out of both of them. 50 % of you is both. You are a whole new person with your own likings, your own behavings, your own wishes and your own dreams, but you’re always part of them. They always want to recognise that bit of you. If it disappears, they’re very sad. Including yourself. You love them, recognise yourself in both of them and you intend to keep it. You can’t rip yourself up in two parts. So how to proceed now? 

In this case – the political party DENK and Erdogan going beserk- it is running close to ‘impossible’.
With the word ‘acceptance’.
As it’s being devided in two camps.
‘Them’ and ‘us’. Are you joining one country, are you accepted, received with open arms even, then you’re making the other country sick to its stomach. There’s no safe harbour.
It’s either not good enough because ‘too Dutch’, or ‘too Turkish/Moroccon/Pakistanian/whatever’. ‘As long as you’re happy’ no longer seems to be important. You are no longer the one who should be happy, your worlds should become happy of your choices. If you pick your mother, your father is unhappy and vice versa. Siblings open their mouths, telling you, screaming most likely, what is your best choice.
‘Otherwise I will NEVER look at you again! And I will tell mommy/daddy what you did’. The big snitching. And then just have to wait for the big consequences. And be sneakily happy, or deeply ashamed for the consequences. 

I don’t think it’s easy being a child in the middle of that situation. You have to pick, and still be true to yourself. It’s not easy if others decide for you if someone is a huge rat, should be betrayed, because it’s done at daddy’s and mommy doesn’t know while you’re at daddy’s.
Just like is the case when people divorce, after all, it is a fact: at daddy’s house there’s different rules than in mummy’s house. It depends on where you are, what rules you’re supposed to follow. So if you’re used to having dessert after dinner at your mother’s house, it could be that your father doesn’t let you have dessert unless you’ve also done your practice on the piano. Or he doesn’t believe in desserts. Or something like that. It’s possible.
The typical slander of children, yelling: ‘**** says it’s OK?!’ is typically answered with: ‘am I ****? No, I’m not. And I’m saying no’. 

Is it that simple? It isn’t for children. Getting accepted in two worlds is difficult, but there are ways to cope with it. Then again, daddy has to accept that there’s different rules in mom’s house. Without that, it’s impossible for the kids to adjust. And that seems to be the biggest current problem. 

 
1 Comment

Posted by on May 27, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,