RSS

Tag Archives: family

Het Kerstdiner/ The Christmas Dinner

‘Fucking hell, Juultje, knoei eens niet zo!’ Renate onderbrak haar gesprek met de schoonvader van haar schoonvader om haar vierjarige dochter terecht te wijzen, die de oerlelijke, net nieuwe servetten van de dochter van deze schoonvader gebruikte als canvas met haar bordje ossenstaartsoep.
‘Dat is niet érg hoor’, sprak Renate’s schoonvader Theo daarop goedgemutst.
‘Nou ja, het vlekt wél’, Bettina, Theo’s vrouw.
‘Dan had je maar iets moeten maken wat bij de servetten matchte, schat’, sprak Bettina’s vader, lonkend naar Renate. Iets waar zijn vrouw niets van moest hebben, maar gezien de hoeveelheid drank die hij al achter de kiezen had, maakte het hem nu niets meer uit.
Hoe zijn dochter zo’n pietlut had kunnen worden was ‘m een raadsel.
‘Wat zou er eigenlijk voor gerecht pássen, bij zo’n kleur als deze?’ deed Harry, Renate’s man en Theo’s zoon, een duit in het zakje.
‘Perzikkots’, Sem, Bettina’s oudste zoon.
‘Getverdémme!’ riep Juultje met een vies gezicht, om daarna in lachen uit te barsten. Het werkte aanstekelijk. De hele tafel deed mee, zelfs Tanja, Harry’s zus, die toch altijd moeite had met sociale situaties.
‘Ik denk dat kaassoufflé er ook wel goed bij kan’, vulde ze bovendien aan. Tanja was als enige vegetarisch.
‘Of…’
‘Genoeg! Ik begrijp de hint, en nu weer lekker eten graag’, stoorde Bettina zich teveel. Wat Renate onzin vond.
‘Hoezo, wat is er mis met wat gezonde conversatie tijdens het eten?’
‘Niks, maar dit was geen gewone conversatie, dit ging over iets smerigs’
‘Hypothetisch gezien’.
‘Ik word er toch een beetje onpasselijk van’.
‘Volgens mij ben jij de enige, ik vond het een creatieve uitspatting. Bedenken welke kleuren er bij servetten passen. Er bestaat volgens mij niet eens wat tuttigers?!’ bekritiseerde Renate stiekem het onderwerp.
‘Nou….’ begon de Trees, Bettina’s moeder.
‘Ja? U had meteen beeld?’ nu had iedereen beeld. Wat Renate dondersgoed wist. Harry kon een proestlach niet onderdrukken.
‘Renate, kom op, laat het gaan’, sprak Theo dreigend.
‘Goh, wat klink je vaderlijk. Werkt dat bij jullie zo? Jij spreekt haar berispend toe en…’
‘Renaat, kom op’, Harry onderbrak haar, ‘we zijn nog niet eens aan het toetje toe’.
‘Oh ja, wat was dat ook alweer?’ Renate pakte de menukaart erbij.
‘Ambachtelijk bereide appelmoes met biologische slagroom’, las ze.
‘Nou, dat kleurt tenminste wél bij de servetten’, concludeerde ze.
‘Mag ik dat dan op de servetten smeren?’ vroeg Juultje.
‘Ja hoor schat, maar eet eerst even je soep op’.
‘Jij zei poep!’ schaterde Juultje.
‘Nietes, ik zei “eet je soep op”’ herhaalde ze, om te horen dat het wel net léék of ze dat zei.
‘Poep! Poep! Poep! Poep!’ riep Juultje.
‘Nou ja, zeg, Juul, dat zég je toch niet tijdens het eten?’ Harry, hulpeloos. Hij keek voor hulp naar Renate. Die nam een hapje ossenstaartsoep, raakte, per ongeluk expres het bovenbeen van haar schoonvader’s schoonvader aan, tot groot genoegen van deze, en deed net of ze het poep-geroep van hun kleuter niet hoorde.
Het was goed zo, anarchie.
Een vrolijk kerstfeest werd het.

 

[dit was een van m’n eerste deelnames aan een schrijfwedstrijd, die ik, zoals gewoonlijk, niet gewonnen heb. De opdracht was om over een kerstdiner te schrijven, max 500 woorden]

‘Goodness gracious, Jools, don’t spill so much?!’ Helen interrupted her talk with the father-in-law of her father-in-law to correct her four-year-old daughter, who was using the incredibly ugly napkins of the daughter of this father as a canvas with her little plate of oxtailsoup.
‘Oh that’s quite alright’, Theo, her father-in-law shushed.
‘It does stain quite badly’, Bettina, Theo’s wife.
‘Then you should’ve prepared something that matched the napkins, dear’ her father spoke, ogling at Helen. Something his wife quite disapproved of, but since he had had quite a few drinks, he no longer cared for her opinion. How his daughter turned out to be such a nitpicker was beyond him anyway.
‘What WOULD match with a color like this?’ Harry, Helen’s husband and Theo’s son, provoked.
‘Peachpuke’ Sam, Bettina’s eldest.
‘Ew, gross!’ little Jools yelled, followed by such a contagious giggle that within no time at all, the entire table joined. Even Tanya, Harry’s sister, who always had quite a problem with social situations.
‘I think cheese soufflé could match it’ she added. Tanya was the only vegetarian at the table.
‘Or…’
‘Enough! I get the hint! Please just enjoy the nice food now, please!’ Bettina got too annoyed. Helen quite disagreed.
‘Why? What’s wrong with a bit of a proper conversation during dinner?’
‘Nothing, but this wasn’t an ordinary conversation. This was about something filthy’
‘Hypothetically speaking’
‘It is making me feel a bit unwell’
‘I think you’re the only one. I thought it was a creative excess. Thinking what colors might match the napkins. I don’t think there’s anything more fussy’ Helen secretly critized the subject.
‘Well…’ said Molly, Bettina’s mother.
‘Yes? You had an image right away?’ everyone had, now. Something Helen knew too well. Harry couldn’t repress his snort laughter.
‘Come on, Helen, let it go’, Theo spoke on a threatening tone.
‘Wow, you sound like a proper dad. Is that how it goes between you guys? You speak to her strictly and she….’
‘Come on, Hel’, Harry spoke, we haven’t even gotten to the dessert yet’.
‘Ah yes, what was that gonna be?’ Helen took the menu card.
‘Traditionally prepared apple sauce with whipped cream’, she read.
‘Well, at least THAT matches the napkins’, she concluded.
‘Can I smear that on the napkins then?’ Jools enquired.
‘Yes dear, just empty your bowl first’
‘Empty my bowels first??’ Jools started to giggle again.
‘No, I said “empty your bowl first”‘ she repeated, and heard how it nearly sounded the same.
‘Poop! Poop! Poop! Poop!’ Jools yelled.
‘Jools, you can’t say that during dinner!’ Harry said, helpless. He looked for help at Helen. Who avoided eye contact, ate her oxtailsoup in silence, touching on purpose by accident the upperleg of her father-in-laws father-in-law, who so very much enjoyed that, and she completely ignored the poop-yelling of her toddler.
It was a merry Christmas.
Anarchy.
Best served warm.

[this was my entry for a writing context I didn’t win, as usual. The assignment was to write a story about Christmas dinner and to stay within 500 words. As I translated it, the word count may not be the same in English though]

 

 
Leave a comment

Posted by on January 30, 2018 in Daily life, Humour, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Ricki and the Flash

A remarkable filmchoice for Meryl Streep. AGAIN. Though I genuinely enjoyed watching her in Mamma Mia, it didn’t make sense to me at all. Why would a class actress do such a film? But then it hit me: because it was simply just a FUN project. Even actors and actresses need fun projects, the in between snacks, right?

This film is probably a bit like that. Meryl Streep can sing. Not like a songstress (she would’ve become one of those if she were that good), but still: she can sing. I think this is why she ends up in films that contain music and involve her singing. She can do it and she likes it. She won’t pull it off like Kate Winslet did for that Christmas Carol film) but still: she can carry a tune.

This film is about Ricki, part of a very dated and mediocre band, called The Flash, who receives a phonecall from her ex-husband. Their daughter is going through a rough period, he would like her help to pick up the pieces for their daughter Julie (so very fine portrayed by Meryl Streep’s real life daughter Mamie Gummer).

Basically, it’s a trip down memory lane for the family. Because, as it turns out, all of her children will be there, and the new Mrs of her ex is out, as her father is having an episode and therefor needs care and isn’t present.

To be fair I’m not sure if Meryl Streep had a say in how her hair was done, but it’s distracting quite a bit. Especially as anyone could tell you that that’s not especially any type of ‘rock’ hairdo. They either should have gone with an actual rock look (her face worked out far better) or she should’ve just not washed her hairs for weeks or months or something like that. It’s really weird. I can’t think of any rocker, male or female, who would go for such braids/plaits. They’re the type your little sister would make, not a grown woman.

Other than that, the film is fine. It’s not the best acting you’ll ever see, but it’s certainly not the worst. Can you skip it and live your life with a clear conscious? This is also very possible….

 
Leave a comment

Posted by on September 27, 2017 in Films, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

The Bloodline (netflix)

I’ve only seen the pilot episode. To be honest, it made me mad with motion sickness. I don’t know where the one filming it goes his degree, but I guess I wasn’t from a place where a story needs to be convincingly told, just confusing enough to go on.
And no, the camera doesn’t go ‘on the move’ all the time, but when it does, there’s no way of catching on to the story.
Which is vague, as is quite normal for a pilot, I guess.
A family is gathered for the anniversary of the parents who have ran a hotel for years. The children are trying to get everybody to get along, but then there’s the brother, who is so full of himself that he rather doesn’t attend the party at all. When he does, it’s a big surprise. And he brought along a guest no one invited. He is the king of being rude.
Meanwhile, all of this already vague stuff is being interrupted with images of a brother carrying around this rude brother around, not really explaining anything.
I’m quite sure that was my cue to become curious, but I wasn’t. I decided this series wasn’t for me.

 
1 Comment

Posted by on June 14, 2016 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , , , ,

Dodenherdenking

Om in de tijdgeest van Dodenherdenking te blijven: twee brieven uit de oorlog, van families die er qua geloof buiten stonden, maar er natuurlijk middenin zaten.
De eerste is van een de getrouwde dochter die haar ouders schrijft, de tweede van die ouders. De brieven dateren van verschillende momenten, zijn geen antwoord op elkaar. Ik heb de spelling van nu gebruikt.

“Vlaardingen 25 Febr ‘41

Liefste vader en moeder,

‘k Zal er maar eens even de tijd voor nemen om terug te schrijven. Want ik heb het druk. De dagen vliegen voorbij en dan is er dit en dan weer dat. Tante Saar zodoende ook vergeten en Ome Dies wist ik niet. Als er zich nog eens zoiets voordoet moeder, moest jij maar een bloemetje voor me bestellen in Goes, want jij hebt op ’t ogenblik niet zo veel aan je oren als ik.
Ik breng Tonnie en haal hem op de fiets van z’n school. Hij voelt er zich thuis of hij er altijd geweest is. ’t Is een lust om hem zo te zien genieten, maar ’t is voor mij een hele toer want hij is zwaar hoor en ’t is een heel eind. Jo zal misschien wel al geschreven hebben. Hij stond Vrijdagmiddag 12 uur onverwacht voor onze neus. Dadelijk mee aangepapt dat begrijp je. Zondagavond weer weg. ’t Was gezellig. Het is z’n plan de Paasvakantie bij ons door te brengen vanwege het werken aan zijn examen. Toontje bracht al 2 prenten mee, die hij zelf geplakt heeft. Een sluit ik hierbij in voor Oma Moeder.
Er worden hier verschrikkelijk veel mensen weggehaald. Maandag 43. Dinsdag ook weer. Waarvoor weet ik niet. Ze mochten niet eens afscheid nemen en zonder bagage of verschoning weg.
Adje is weer helemaal beter. Oma Vos maakt het ook zo goed en heeft nog steeds in kwartiezuing.
Jo vertelde dat vader naar Den Haag ging en misschien nog aan koren maar niet gezien.
Wanneer ga je naar Frankrijk vader? Schiet maar gauw op, want ’t is zo ’n beetje de stilte voor de storm denk ik.
Vanavond is ’t hier weer bijeenkomst.
Ik zal zeker wat rozijnen sturen, voor een papa heer tegelijk en dan geef je ze zelf maar, alsjeblieft moeder we verrekenen het later wel. De jas zal ‘k betalen, maar ‘k weet niet goed meer hoeveel het was. Misschien weet Adje het wel. Nu geliefden, tot de volgende keer. Houdt je taai. Veel liefs van ons allen en van jullie Ma
Ps Er is hier nog een klant die naar oester vroeg. Waarschijnlijk Honders. Zijn er nog?”

“Yerseke, Woensdag n.m. 7 uur 27/4, 1944

Lieve Allemaal,

Jullie brief van 5 Sept ontvingen we 12 Sept we hebben helemaal niet meer teruggeschreven omdat we hoorden, dat vervoer enz gestaakt was. Nu horen we echter, dat af en toe nog enkele brieven per fiets etc vervoerd worden, dus wagen wij een kans. We maken het gelukkig best hoor, zitten midden in het krijgsrumoer, veel gevlieg, afweer een vliegtuig neergekomen in de moer, nogal wat bommen op de Laren en omgeving. Ook één op de put van ons (duikersluis) en +_ 12 meter steiger weggeslagen, 3 huizen schuttershof, een paar loodsen en de helft van de loods (kuiperij Blieck en onder aan de dijk bij Ome Bram alle ruiten kapot. Elektriciteit al meer dan 3 weken kapot, waterleiding idem, gas slechts van 7 tot 9 uur ’s m. en 10 t 1 uur ’s middags en ’s avonds van 5 tot 7 uur dus zitten we bij een petroleumlamp daar we gelukkig nog wat olie hebben. Enorm veel is hier uit Frankrijk en België gepasseerd via Vlissingen en Hoedekenskerke bij Kole woont in Baarland en houdt ’t spreekuur te Kwadensdamme een bom van 2000 kg bij het kerkhof verwoeste zijn huis dwz plafond spreekkamer naar beden en grote scheur in ’t huis. Kole is vorige week even geweest. Hier was slechts één dode de vrouw van Gerrit Bos 83 jaar oud en voorts nog enkele gewonden. In Breskens 110 dood en 45 gewond (een zoon van Hovestad (Dirk) die vroeger monteur was bij Reitsma was daar ook bij de doden in Breskens, ook Axel, Vlissingen, Biggekerke enz moeten nogal doden gevallen zijn door bombardementen.
Er is hier veel fruit afgestormd en verder is het nu niet te vervoeren, dus kun je plenty krijgen. Ik hoop, dat de brief jullie mag bereiken. Veel kussen en beste wensen en groet je liefh vader.
Uitgezonderd boter gaat het met het eten goed hier.

(zelfde papier)

Lieve Allemaal, Je vader heeft zo wat alles geschreven. Hoe gaat het jullie? Wellicht ontvangen je deze brief wel niet maar we proberen maar eens. Gisteren is er een auto uit Rilland gereden naar Schiedam om geul en naar Vlaardingen om boter. Die is hier voor geen f100 te krijgen. Ik eet vet met olie en melk door elkaar en je vader een beetje van de karn. Aardappelen en groente hebben we genoeg. Overige levensmiddelen zeer schaars. Alles ligt stil. Geen school geen kerk. Ieder ogenblik jagertjes waar de afweer op schiet. Er heeft hier ook van dat zware met als in Vlaardingen gestaan maar daar er geen elektries is is het nu weg. We zitten met een petroleumlamp. Vannacht weer veel jagertjes: ook nog een bom in ’t gat waar mossels liggen gegooid. Wat heeft dat nou voor nut. ’s Nachts overal lichtkogels maar ik kom er niet voor uit ‘t bed. We hebben een paar keer het benauwd gehad toen de boten in de kaai beschoten werden. Bram slaapt nu weer thuis. ’t Schiet slecht op hè! Ik denk dat we er nog voor eerst niet vanaf zijn. De gasfabriek heeft nog voor 2 weken kolen. De kolenhandelaars hebben heuse kolen aan de bakkers moeten afstaan. Kunnen jullie Jo bereiken stuur dan de brief maar door. We zitten hier afgesloten voor de buitenwereld. Wat denk ik dikwijls aan jullie en kijk dan maar naar de foto. Je bent wel in tijd geweert. Ik zorg zo een beetje voor het eten maar ben gauw moe. Zou Dirk niet per fiets naar hier komen? Ik zie Lee wel eens voorbij komen. Door binnen wegen is het van af Bergen op Zoom wel te doen. De Rotterdamsche bank is in weken niet geweest zo dat velen bijna zonder geld zitten. Wij kunnen gelukkig bij Gerard van Oosten voorschot krijgen omdat we daar stukken gekocht hebben. Nu geliefden in gedachten veel kussen en omhelzingen ook voor de jongens. Hopende op een spoedig wederzien. Wat zou dat een vreugde zijn. Bogaards hoort zeker ook niks uit Zuudrande? Verleden week reed er nog een vrachtwagen voor bij met D waar op stond de Hullens Zuudrande. Er wordt ook hier alles weg gehaald wat rijbaar is. De dr en zuster rijden met een rode kruis vlag aan hun fiets. Nogmaals het beste toegewenst. Je liefh moeder
Tante Saar geeft een brief van Jan uit Den Haag ontvangen van 7 Sept”

 

In the timespirit of Holocaust memorials, here are two letters that were written during the war, by families that were, religionwise, outsiders, but even still they were part of the picture as a whole.
The letters are written by a married daughter to her parents, and a letter of her parents to her. The letters are of two different occasions, they are not a response to one another. It’s just two random moments during the war. I did apply today’s spelling to the letters. I used the original Dutch names of the places where things happened.
I chose to share them as they give quite a powerful image of how things were at the time. 

‘Vlaardingen, 25 february ’41

Dearest Mom and Dad,

I will finally take the time to write back. Because I’m quite busy. The days fly by and then this happens and then that. Aunt Saar I forget and I didn’t know about Uncle Dees. If something like that happens again, mother, you should order some flowers from me in Goes, because you’re not so busy as I currently am.
I bring Tonny and get him off school by bike. He feels at home like a fish in water. It’s so good to see him quite so happy, but it’s quite a tour and he’s quite heavy, so it is quite some work to get him there. Jo may have written to you by now. He unexpectedly appeared on Friday, 12 o’clock. Immediately did a catchup, you’ll understand. Sunday evening gone again. It was a good time had. He plans to spend his Easter holiday with us to work for his exams. Tonny has already presented us with two imprints he made himself. I’ll add one to this letter for Grandmother Mother.
There are huge amounts of people being collected here. Monday 43. Tuesday again. I don’t know what for. They weren’t even allowed to say goodbye, or pack some luggage or any refreshments.
Adje is much better again, up to shape. So is grandma Vos.
Jo told that father is going to Den Hague.
Are you still going to France, father? You should make a hurry with it, because it’s the quiet before the storm, I think.
Tonight there will be another meeting.
I will send you some raisins, mother, we will make the bill up later, it’s no problem really. I will also pay for the coat, but I can’t remember quite how much it cost? Maybe Adje knows. Well, hope to see you soon my loves. Stay strong. Love from all of us and you Maatje.
ps.s there was someone here asking for oysters. Are there any left?’

‘Yerseke, Wednesday afternoon 7PM 27/4, 1944

Dear All,

Your letter from September 5th we received the 12th Sept we haven’t written because we had heard that transportation etc had been discontinued. But now we heard that every once in a while, letters are being delivered by bike and so, we are taking a chance aswell.
We are thankfully quite alright, are in the middle of the martial noise, many planes, one got down somewhere close, quite some bombs on Laren and surroundings. Also one on a well of ours (diver lock) and about 12 meters of pier gone and 3 houses of Schuttershof, a few storage rooms and half the storage (coopery Bliecker and under the dike at Uncle Bram all the windows went bust. Electricity has been down for three weeks already, just like water and we only have gas from 7 to 9 AM and 10 to 1 at noon and from 5 to 7PM at night, so we’re seated with a paraffin lamp as thankfully we still have a bit of oil. Very much here has passed from France and Belgium through Vlissingen and Hoedekenskerke. Kole lives in Baarland and keeps his doctor’s practice in Kwadensdamme. A bomb of 2000 kilograms on the cemetery destroyed his house: the ceiling of his office came down and landed in the waiting room. Kole did visit for a bit last week. There was only one dead here, the wife of Gerrit Bos, aged 83 years, and some wounded. In Breskens 110 deaths and 45 wounded (a son of Hovestad (Dirk) who used to be a machenic at Reitsema. In Breskens, Axel, Vlissingen, Biggekerke etc should have lots of death victims due to the bombarnements. Lots of fruits have been blown off the trees and there’s no way to transport them right now, so they are easy to get a hold on. I hope this letter reaches you. Many kisses and well wishes, your loving father.
except for butter we are doing well here.
(same paper)
Dear All,
your father has written nearly all already. How are you doing? You might not receive this letter, but we thought we just try. 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on May 4, 2016 in Daily life, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

The Magdalene Sisters (review)

This film with, amongst others, Dorothy Duffy, Nora-Jane Noone and Anne-Marie Duff, tells the dreadful story about the Irish, catholic way of handling young girls/young women who have been going through puberty and all its consequences.
You’d think it’s dramatised. Or at least you hope it is.

Unfortunately this is not the case.

When the film came out, previous inhibitants of these laundrettes ran by nuns protested: said it didn’t show honest enough what went on inside those walls.
That it was way more awful.
You see three girls being brought there and the reason why.
One girl has given birth to a baby whilst unmarried. Her baby is taken away from her, seconds after she has been forced to draw papers to give him up for adoption. Another girl has been raped by her own cousin during a weddingparty and another one, an orphan, likes the wandering eyes of boys too much (apparently).
This is silly enough in itself, but the daily amount of abuse the girls receive is incredible. And all in the name of God. I was raised an atheist, which doesn’t help, but you can’t help thinking: a victim of a rape shouldn’t be treated this way. Also, no girl deserves to be called a ‘whore’ when any of this occurs.
It’s a powerful portrait. It also shows how vile religious life is towards any young girl or woman, because, let’s face it, there’s religions nowadays who forbid women to so much as show themselves, in case a man feels his urges coming up. You see, when you’re part of a religion, it’s always the woman’s fault. NOT EVER the man. Not ever. And if you can find an example where this is different, then please let me know. I’m honestly curious.
Back to the film:
Seeing how the nuns (the main one played by Geraldine McEwan, which she does so well indeed, as you honestly hate her at some point) consider themselves so much better than any of these girls. More priviliged. Factually, they were guards in a prison. While at the same time, they kept innocents.
How they ate in the same room as the girls, but behind a fancy bar and eating far more nutricious and tasteful food. Bread, butter, milk, jam,tea, etc. Where the girls had some sort of porridge while the Bible was read out loud. Of course.
The girls have to wash clothes and beddings and so on, are not allowed to speak to one another. When there’s already someone in there with a same name, the nuns would take your name too.
The girl who has given birth has not healed yet, but doesn’t receive any help when it comes to her milk being stuck in her breasts.
After the girls have taken a shower, they are obliged to parade in front of the nuns, who make fun of them. In the nude. For a young person in the bloom of life, that’s just cruel.
Any girl who objects, will be punished by slaps on the legs, arms or whatever with wood or leather. Speaking of anything else than a Bible is pretty much forbidden.
I do wonder what the exact goal of these Mary Magdalene Laundrettes was. Was it to simply punish the girls? The nuns that were ruling, if they had to apply for a job there, what was the exact job description? Was it to be ‘as cruel as humanly possible’?  There was no happy ending for these girls except for running away and flea the country, that’s for sure.
In the film you see a girl who ran away being returned by her father, who slaps her with a belt, tells her she no longer has a family, that they do not wish to have anything to do with her, tells her she’s a whore, that they are ALL whores and so on. The head nun is present when this happens. You can clearly see the nun doesn’t want to interfere because she wants all the girls in that dormitory to know just how unwanted they all are. If the father would have struck his daughter with an axe, I’m sure the nun wouldn’t have done anything either, for it was supposed to be an example to the other girls.

Anyone who considers rape to be not so much of an issue, should see this film. Because these are girls who told about their rape. They expected help. And I know you’ll say ‘but this is a different time, it’s different now!’ and I’m telling you that your consideration of ‘you should have cooperated then’, or ‘it was your own fault’, is the exact same message that is carried out by these bloody nuns. Nothing will change for any girl, if rape isn’t considered a serious crime and the perpetrator is ‘just a naughty boy’ of sorts. It’s not. It’s not a small issue. Having sex is a major change in a girls’ life, which should never be taken lightly.

I was surprised when, in the end, it turned out that one of the girls kept a very steep faith. If anything, this film prevented me from having any faith in faith at all.
These nuns should have been prosecuted. I hope some of them did. I’m afraid of the answer. In my opinion, they were nothing short of a guard in Auschwitz. If I would know where their graves are, I would tapdance on top of them. They were the worst nightmare for any young woman growing up. The worst thing is: with all of the talks about the church sexually abusing the youngest of persons in their care, I don’t recall EVER hearing or reading about these Mary Magdalene Laundrettes. That’s the biggest shame of all.

This film is powerful to watch and I’d recommend to see it. Just keep the tissues ready as the feeling of injustice will crawl into your mind and body.

 
Leave a comment

Posted by on March 15, 2016 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Hjordis (review)

Hjordis is another stunningly lovely show on Netflix. I doubt it’s visible in the USA, though I could be wrong about this.
I wrote about Rita earlier, and Hjordis looks like a spinoff of that. A few of the same actors (Lise Baastrup, Ellen Hillingso) and also within the same school.
But either the series is no longer complete, or this spinoff was solely made to bring up the theme of bullying.
You see, the school Hjordis works at, is having a ‘anti-bullying week’ at school. Helle, the headmistress, asks Hjordis to come up with ideas to do something with this theme. It is decided that Hjordis will gather some of the students in school to perform a play. Given that the possibility exists that they get to play for the royal family -who will be visiting the school- everyone is really excited.
Then it appears that Helle, the headmistress, has gotten cold feet. She decides the students of her own school are not nearly good enough to perform for such important people as the royal family. So Helle phones a schooll for gifted children, who can sing, dance and generall perform really well.
The children that Hjordis had gathered are being put aside by these priviliged kids, who are a bit too aware they are awesome and so on.
Hjordis reports the problems of both groups to Helle, but gets no real answer. Helle wants the children to cooperate and mostly, the priviliged kids to do the performances.

When the royal family finally cancels their plans to come and visit, the plans change. This is where it becomes even more interesting. Don’t forget this serie is Danish, where the acceptance of different individuals is, apparently, far more accepted. There’s the girl who is deaf and gets romantically involved, there’s the boy who really wants to dress up as a princess. This brings more problems than you could imagine. Not just for Hjordis, who has to adjust to the idea in about 5 seconds, but also to other teachers, parents and so on.

Meanwhile, the show is brought light and airy. No heavy debates.

It’s a joy to watch. And an eyeopener for those who are so used to classic soaps 🙂

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2016 in Daily life, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Mamma Mia (review)

With Meryl Streep, Stellan Skarsgard, Julie Walters, Colin Firth, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan and several others.

This film hasn’t got much to do with acting. It is a joy to watch for who likes ABBA.
It’s about a girl getting married (Amanda Seyfried), not knowing who her father is and having invited all of the possibilities for that after finding her mother’s diary.
They all come over and have one big, gigantic drunken party, the hen night. On a Greek island. With ABBA music. Not bad. But for who wasn’t invited to the party or not into ABBA music, it’s not for you.
Unless you must really like the sight of Colin Firth, Pierce Brosnan and Stellan Skargard in high heels. Because yes, that happens aswell. Also, Meryl Streep in overalls. Seriously, lovely stereotype of a woman alone raising her own child?! Apparently women who do that never look feminine?
Whereas Stellan Skarsgard simply looks hot in his tights with high heels. How the bloody devil does he do that?! Colin Firth looks less ridiculous than he’d probably wish, too, Pierce Brosnan does a better job…

The unfortunate thing about films like these is that the music gets a bit fucked up. Still, they clearly had a lot of fun while filming, and it’s good to see it’s not just the show of skin that they’re trying to sell. Amanda Seyfried could have worn a bikini at the beach, but they went for a bathing suit and this fits the circumstances far better, to be fair. She seems dressed without actually being dressed.

 
Leave a comment

Posted by on January 18, 2016 in Films, Humour, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Euthanasie/ Euthanasia

Gisteren stuitte ik op een interessante lezersenquête van het NRC, betreffende Euthanasie. De vragen betroffen onder andere of je dat zelf had meegemaakt van dichtbij, wat je eigen keuze zou zijn en waarom, en of je het voor een ander zou doen.

In tegenstelling tot ‘normale’ enquêtes, merkte ik dat ik hier niet zo snel alle antwoorden even kon geven.

Mijn eigen schoonmoeder en de oom van mijn man hebben euthanasie gebruikt bij hun levenseinde. In het ene geval was er sprake van kanker, in het andere van Parkinson. Beiden reden genoeg om tot deze beslissing te komen.
Vind ik.
Want dat is nu net de crux; wanneer heeft iemand RECHT op doodgaan? En wie zijn de WIJ die daar het recht op claimen iets over te zeggen hebben?
Iemand die zo depressief is dat het leven hem/haar niet aanstaat, wil immers vaak niets liever. Dat zien we in de nieuwsberichten. Komiek Robin Williams als meest recente, maar er zijn veel, heel veel andere voorbeelden. Robin Williams beschreef het ooit briljant: ‘je kunt je in een kamer vol met mensen bevinden en je nog steeds zó alleen voelen’. Nu denk ik wel dat je dan in een kamer vol volstrekte eikels bent, maar het geeft de essentie van die depressie wel goed weer. Je staat in een kamer vol met mensen die jou erbij willen, maar zelf wil je er als enige niet bij zijn.
Nu zijn depressieve mensen niet het soort mensen wat voor euthanasie in aanmerking komen, omdat hier ook nog medicijnen voor zijn, en bovendien nemen mensen die echt niet meer willen, dit soort beslissingen vaak zelf.

Een van de vragen bij die euthanasie was: zou je het zelf doen? Zou je iemand helpen, en waarom, onder welke voorwaarden?
Het is inmiddels jaren geleden dat mijn schoonmoeder overleed, maar ik kan me nog heugen dat mijn schoonvader ons vertelde dat hij meerdere malen op het punt heeft gestaan om een kussen in d’r slapende gezicht te duwen. Ik kon me dat zo goed voorstellen. Dat je dat ook uit pure liefde doet.
Dat was toen. Nu het niet aan de hand is, kan ik me er niets bij voorstellen. Dat betekent simpelweg dat ik de vraag: zou jij het doen voor een ander? Niet kan beantwoorden. Ik weet niet hoe ver ik zou gaan. Niet tot het daadwerkelijk gebeurd.
Ik ben overigens sowieso vóór de keuzemogelijkheid.

Yesterday I read an interesting inquery about Euthanasia in a newspaper. Questions concerning if you had anyone dying that way, if you would assist yourself and under what circumstances and if you would request such a death yourself.

Unlike any other enquiry, I found myself troubled by answering these questions. 

Both my mother in law and the uncle of my husband have died by euthanasia. One was suffering cancer, the other Parkinson. Both proper reasons to request for such an ending.
In my opinion.
Because that’s basically the point: when does someone have the RIGHT to die like that? And who are WE to decide that we are allowed to give a person who wants that, any restrictions to that?
Someone who is severely depressed, often wants nothing more. We see that in newsitems all over the world. Robin Williams was just one unexpected person of oh so many, many more. He also described it quite good once: ‘to be in a room full of people and still feel so, so very lonely’. To be honest I think you’re in a room full of assholes when that happens, but it does give the proper illustration of how someone feels with a depression. Surrounded by people who want you there, except for you.
Then again, depressed persons aren’t the ones who get to pick for euthanasia. They often find a way to do this themselves if they don’t get access to proper medications and treatments.

One of the questions in the enquiry was: ‘would you do it? Why, under which circumstances?’
It has, by now, been years since my mother in law was sick, but I do remember my father in law telling us that he had been close to pushing a pillow up her sleeping face several times. I could imagine this so very well. Also, this being done out of pure love.
But that was then. Now, at this moment, I wouldn’t be able to imagine that happening. Which means I can’t answer that question, if I’d do it. I don’t know how far I’d go if it’s not the case. I can try to predict it, but I don’t know if that would be what I’d really do.
I am, however, pro choice. 

 
1 Comment

Posted by on October 25, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Creche geleid door ouders / Daycare led by parents

Ik ben onderdeel geweest van Stichting Utrechts Kinderplan. Een ideetje van ouders die werkten om op elkaars kinderen te passen. Want niet iedereen hoefde op dezelfde dagen te werken, dus op die dagen konden anderen mooi voor jouw kids zorgen.

Dat idee was toen een goed, leuk en betaalbaar alternatief. Inmiddels niet meer.

Als je op zo’n groep zit, worden al die kinderen en ouders je zo vertrouwd, dat je ze als familie gaat zien. Onze groep in elk geval wel. De ouders gingen bij elkaar te rade over van alles. Van opvoedkundige problemen tot ‘hoe doe jij je was?’, ‘waar koop jij schoenen voor Puk en Bo?’ en ‘hebben jullie al een keuze voor school gemaakt?’.
Daarnaast gingen we jaarlijks een weekend met elkaar kamperen. Dat ging nog lang door nadat iedereen de kresj al lang en breed verlaten had, want hoewel er hier en daar andere scholen gekozen werden, was het zelden ‘alleen’. Op die paar verhuizingen na. En zelfs daar bleef een deel van terug komen.

Een rijke, zalige, warme jeugdherinnering voor mij en vele anderen.

Hoezeer dat familie aspect gevoeld en beleefd werd, bleek later weer. We spreken over een etentje bij ons thuis, met een van de families waarmee we op de kresj hadden gezeten.
Wonen maar een paar straten verder, contact is snel en makkelijk gelegd. Ook bij hen vier kinderen, zaten we met vier ouders en vier kinderen (want niet iedereen aanwezig) aan tafel van worstjes, broodjes, sla, limonade en wijn te genieten. Het was een zomeravond, die weerspiegeld werd in de glazen en weerklonk in de verhalen.
Een van de kinderen van de aangeschoven familie strooide naast croutons eens wat roddels rond. In de puberleeftijd willen die nog weleens schunnig zijn. Hij vertelde, het was smerig en grappig tegelijk, we lachten. Het ging voornamelijk over mensen die we toch niet kenden (school- en klasgenoten) maar we kenden hemzelf wel, waren prettig verrast door zijn lolligheid.

Toen dat verhaal over zijn broer. Die nou net níet aan tafel zat.
Die op een feestje een meisje was tegengekomen die ‘potdomme met élke lekkere kerel stond te zoenen’, ginnegapte zijn broertje bij ons aan tafel, terwijl hij op een knoflookbroodje kauwde.
‘Die meid stond in het donker, maar hij had wel door dat het een lekker ding was, dus zei “zeg, wanneer ben ik aan de beurt?!” en die meid draait zich om, pakt ‘m zonder pardon op z’n bek’, vertelt broertje plagerig verder. (Nu ja, stoer verhaal over het zoenavontuur van een ander, waar gaat dit over?? Zult u denken)
Hij slikt de hap door, spoelt ‘t weg met limonade en heeft dondersgoed door dat zijn tafelgenoten aan z’n lippen hangen. Ook zijn moeder wordt per seconde nieuwsgieriger, met een glas wijn in de hand.
‘Wie was dat dan?’ maar broertje zegt nog niks, zijn glimlach wordt groter.

Op een goed moment komt er een andere jongen voorbij, die gekscherend vraagt of ze haar broer de groeten van ‘m wil doen, en noemt de naam voor de zekerheid.
‘Daar ben jij toch de zus van?’
‘Ja, dat klopt’, waarop de broer van de verteller ineens verschrikt achterover slaat.
‘Nee, nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is!!’, waarop hij d’r in het licht trekt en wordt geconfronteerd met het gezichtje wat hij al kent sinds ze bij zijn broertje -de verteller- op de kresj zat. Daar staat ze. Of hangt ze, in zijn armen. De puberversie.

Voor zijn gevoel had hij zojuist met z’n zusje gezoend. Een gedachte die bij ons allemaal speelde, toen de verteller klaar was. Aan tafel lag iedereen plat van het lachen. Dat dan weer wel.

Zo gaat dat als je ‘opgroeit’ op die kresj. Een grote, dolle bende. Net familie.

 

In the Netherlands, we don’t just have official children’s daycare. There’s also the kind that’s led by parents. They who want to work and ask other parents: can you babysit my children on Monday and Wednesday? I’ll babysit yours on Tuesdays and Thursdays if you have to work. For instance.

This idea was, at the time, an excellent alternative for the very expensive organised type of daycare.

Groups as these become like your own family. At least, this was the case in our group. The parents discussed a lot with each other, from pedagogical points of view to ‘how do you do your laundry?’, ‘how do you make your kids eat?’ and ‘what school are you applying yours to?’
Besides that, we went camping for a weekend annually. That even went on after the parents no longer had any children in the group, nor at the same school. Some moved away to different cities and even some of those returned for the camping weekends.

A wonderful, cozy and messy childhood memory it is for me. 

And yes, that family-vibe was felt by more people than just me. Just an example:
We’re talking about a dinner party at my parents house, with one of the families that had been part of that group.
They only live a couple of streets away, contact is easily made. They have an equal number of heads in the household, so there we were. Four parents, four children (because not everyone was present), enjoying sausages, bread, salades, drinking wine and lemonade. It was a summerevening that sounded in laughter, sparkled in the wine glasses.
One of the kids of the other family was telling some naughty stories. The kind you tell when you’re an exploring teenager. We were just amused as we didn’t know any of the people he was talking about, but we did know him and thought he had become a very pfunny person. I know I did.

Then the story about his brother. Who wasn’t present at the table. 
This not-present-brother had bumped into a hot girl who had been ‘kissing every pair of lips of nice looking fellas, dammit!’ so the brother interrupted one of those kisses by whining: ‘hello, when is it MY turn, please?!’ to which the girl turned herself around and indeed kissed him with a proper tongue and all that.
Then some other bloke passed by, asked her if she’d mind bringing her brother his greetings. Just to be sure, he mentioned the name.
‘That IS your brother, no?’ and the girl answered:
‘Yes, indeed’, to which the brother of the one telling this tale, turned white and in agony said:

‘No no no, please don’t let this be true!’ while pulling the girl he had just been kissing into the lights.
There she was.
The face he was only too familiair with as she had been the childhood friend of his younger brother. The one telling this story.
There she was, in his arms. The teenage version.

In his perception, including ours, the big brother had been accidentally kissing his sister. We did have a great laugh about it. 

That’s how it goes when you ‘grow up’ in one of those groups. You don’t just get friends. You get an extended family. How lovely indeed.

 

 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Grace & Frankie

This show on Netflix is concentrated on two women being ditched well into their sixties/seventies, only to discover their husbands have left them for…..each other!

Though this isn’t your ideal scenario, it’s good for a few laughs as one might be able to think. Too bad it’s Hollywood that drags its pride in this series. Although I’ve read that Jane Fonda and Lily Tomlin more or less came up with the concept of this series, it doesn’t sail very smoothly somehow.

The eloping husbands, played by Martin Sheen and Sam Waterston aren’t gay in real life. This shouldn’t matter to actors, but it does. That may sound stupid, but all you ever see them do, is kiss. With hardly any passion. They do it because the script says so. They don’t look like a cheerful couple. Martin Sheen is somehow convincing, but Sam Waterston is truly dreadful. Whiny.
As bad as the combination of the two women ‘surviving’ divorcement is, namely Grace and Frankie, the same goes for the men.
Grace, portrayed rather well by Jane Fonda, has been the CEO of her own beauty company. Look at her and you just know she’s been successful. No harsh word about that. Look at Frankie, look again and get confused. She is so new age and into all kind of spiritual worlds, you’re almost instantly worried she will float off somewhere to be never seen again.
These two women have had men that were similar to them. In Grace’s case Robert, a successful attorney, who now has run off with Sol, Frankie’s husband.

The children of both couples give better performances of coming of as believeable. You immediately fall in love with the bitchy eldest of Grace and Robert, Brianna, just as you do with the adopted kids of Frankie and Sol.

This series could go on and on but I don’t think it will last that long if the two gentlemen don’t start showing some love to one another, and in a different way than they do now.
I remember in ‘Brothers & Sisters’ there was a gay couple that was filmed here and there trying to make out when they thought they were alone. I can imagine it’s quite much for two elderly men who aren’t gay at all to show that kind of affection on screen, but in this way (saying ‘I’m a homosexual!’ is not how anyone would say that more than once?!) it very much lacks convincement.

It’s also remarkable how both Lily Tomlin and Sam Waterston constantly seem to be struggling to get the words out of their mouths. Like they have been drinking too much. I know that isn’t the case, but somehow none of their lines come out ‘unrehearsed’.

I know this sounds like a bad serie to watch, but honestly it has very funny moments. Most of those are when Grace, her daughters or the adoptive children of Frankie and Sol make their appearances.

 
Leave a comment

Posted by on June 23, 2015 in Opinion, series

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: