RSS

Tag Archives: grappig

We Zijn Weer Thuis

Ge-wel-dige serie van Wim T. Schippers, waar ik als kind, toen het voor het eerst zag, welsiswaar nog niet de helft begreep, maar het al wel heel leuk vond.
Toen het op dvd uitkwam, bedacht ik me geen moment.

Volgens wikipedia:

De weduwe Nel van der Hoed-Smulders (Truus Dekker) beschikt over een fortuin, een aantal miljoenen uit de nalatenschap van de vader van haar jongste zoon Thijs (Dick van der Toorn). De oudere zoons Simon en Govert mogen het huis niet verlaten zonder toestemming van Nel want dan verspelen zij hun erfenis van 1 miljoen. Thijs is de enige die zonder voorwaarden over zijn erfenis kan beschikken, maar zijn kinderlijkheid houdt hem ook in het ouderlijk huis. Notaris Henk Born (Carol van Herwijnen) beheert, tussen het betasten van vrouwen door, het familiefortuin op dubieuze wijze. Simon houdt zich bezig met schrijven, intellectuele taalgrappen maken en eveneens vrouwen betasten. Govert probeert een bloeiend computerbedrijf op te zetten. Thijs is voornamelijk bezig met kinderlijke bevliegingen, eten en het slachtoffer zijn van oudere mannen die op jongetjes vallen.

Hoewel dit niet direct als een aanrader kan klinken, is het dat wel degelijk. Het is namelijk Wim T Schippers met taalgrappen en chaos tot en met. Een regelrechte aanrader.

 
Leave a comment

Posted by on November 9, 2018 in Humour, Opinion, series

 

Tags: , , , , , ,

Gonnie reeks. Olivier Dunrea

Ik heb eigenlijk niet speciaal iets met die kartonnen boekjes, qua voorlezen. En toch vormt deze reeks een uitzondering. Er zit zoveel humor achter! Het is heel simpel, ontzettend makkelijk te volgen voor baby’s, peuters en kleuters en als voorlezer schiet je zelf ook geregeld in de lach. Een feest van herkenning en gewoon grappig.

 

I’m not particularly fond of cardboard books to read aloud. And still, this series is an exception. It’s so hilarious! Very simple, very easy to follow for babies, toddlers and preschool and whilst reading aloud you can’t help giggling along. It’s a very relatable and just down right funny. 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2018 in Books, Childrens story, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Ally McBeal

De serie was in de jaren negentig zwaar populair. Calista Flockhart die de titelrol vertolkte, kreeg weliswaar wisselende kritieken op haar figuur (wanneer krijgt een vrouw dat niet, overigens? Het is nooit goed: of ze is te dik en te lelijk, of ze is te dun en moest zich schamen. Het is toch nooit goed) maar op zichzelf was de serie een prettige verademing, verhalend over een advocatenkantoor vol idioten.
Want ja, daar kwam het op neer.
Het begon ermee hoe Ally daar op dat kantoor terechtkwam, allicht. Ook al door een rechtszaak en de toevallige ontmoeting op straat met Fisher, die ze nog van college kende. Die bood haar een plekje aan op zijn eigen kantoor. Een aanbod dat ze eerst afsloeg (‘het gaat jouw alleen maar om GELD!”) maar na een juridische aanvaring met een collega die z’n handen niet thuis kon houden, nam ze het dan toch aan. Probleempje: haar ex werkt er ook. Haar inmiddels getrouwde ex. Zijn vrouw ook. En is ze over hem heen? JA HOOR! (niet dus)

De serie moest het aanvankelijk van Ally’s neuroses hebben, gaandeweg werd de clientele steeds debieler en idioter. Rechters met een fetish voor schone tanden, een rechter die een affaire bleek te hebben met een van de kantoorgenoten en zo nog een paar.

Hoewel het een vergaapcircus aan rariteiten was, verloor de serie daarmee op een goed moment ook z’n daadkracht. Het rare werd gewoon. Dus steeds weer nieuwe mensen aantrekken met rare trekjes. De serie begon daarnaast aanvankelijk met een soort gefotoshopte ‘The Mask’karikaturen . Een paar vrouwen die een man verlekkerd nakijken, kregen tongen van een meter die uit openstaande bekken rolden. Op een gegeven moment was daar niets meer van terug te vinden. Heel jammer, want ik denk dat een deel van die zwaar overdreven uitingen nu net hetgene was waar men voor bleef hangen. Het stond ver van de realiteit, dus grappig.

In plaats daarvan maakte de serie de fout door Billy, Ally’s ex dus, niet alleen te laten scheiden, maar daarnaast ook nog een heel seizoen lang te laten doodgaan aan een vervelende kanker.
Toen dat seizoen voorbij was, begon de serie bovendien stiekem opnieuw. Deze keer was het Ally die op straat tegen iemand aan botste. Een jonge, vrouwelijke advocate, die met een gebroken hart om werk verlegen zat. Ondertussen bleek de ex van deze jongedame ook bij Ally op kantoor rond te lopen en werd Ally zelf ineens de psychisch begeleidende kracht voor dit stel.

Waardeloos.

De eerste drie seizoenen zijn, hoewel inhoudelijk niet meer de sterkste -Boston Legal kwam daarna en vele malen idioter, beter en diepgaander- nog best te doen.

 

This series was incredibly popular in the nineties. Calista Flockhart, playing the titlerole was given mixed reviews (when doesn’t a woman get those? Either she’s too thin so it’s unhealthy, or she’s too fat, or not pleasing to the eye in a different way; no way to escape, really!) but in itself the series was exciting, new, about a lawyers’ office filled with idiots.
Because yes, that was pretty much what it was all about.
It all started with the way Ally became part of that office, of course. Walking down the streets, she runs into FIsher, an old college mate, who offers her a job at his new office. Ally rejects the offer, as she knows that all he cares about is money. She wants to help people. Then, she got into legal trouble at the office she actually worked at. A bastard who can’t keep his hands to himself. She doesn’t have a case in the end, so she quits and goes to the office of Fisher. To discover that the ex she left years ago is working there. With his wife. Is she over him? YES, SURE! (SOOOO not!)

This series was, in the beginning, thriving on Ally’s neuroses. After that, her colleagues and their clients just became weirder and weirder, including judges with weird fetishes, such as clean teeth and one that actually slept with one of the office members.

Although it was a weird and wild circus in this show, it did loose its edge after a while because of that. Weird became normal. That’s why you tuned in, no? It no longer surprised, in a way. So they kept carrying in new people with weird quirky things to pep it up. Whilst the series began with The Mask-like photoshopped items (women turning their head, jaws on the floor, a tongue of 3 miles falling out), after a while, this was no longer being used. I do think this is what the show lacked in continuity. That was, in the beginning, what made people tune in, I think. So when that was taken out, it lost its appeal.

Next to that, the show made the mistake to allow Billy to die for a whole season of a dreadful cancer. I didn’t even want to see that season as it was so far gone already. The season after that, the show basically committed suicide by secretly starting over: Ally bumped into a young attorney in the streets. A young woman who was going through a tough break with her boyfriend. Ally hired her for the office, just at the same time one of her associates had hired….the ex of this woman. BOOM! Same situation, different -less known- actors. From there, the series really had nothing to go to. Jon Bon Jovi was probably hired to make up for some of it, but in the end, the show was actually only good for the first three seasons. After that, they should have stopped.

You better watch Boston Legal for fun, idiotic humour and even some deep thoughts on how the law works. Actual matters. 

 
Leave a comment

Posted by on January 6, 2016 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Rita, Netflix

Rita is een serie over een lerares op een Deense school. Rita is er niet zomaar eentje. Ze heeft hart voor de zaak, maar schopt tegelijkertijd zoveel mogelijk ‘heilige huisjes’ in. Ze draagt strakke broeken, rookt als een schoorsteen en voorziet zowel leerlingen, collega’s als ouders van (on)gevraagd advies. Als iets haar niet zint, krijgt ze het wel voor elkaar dat het veranderd. Niet zonder slag of stoot.

Het is een Deens schoolsysteem, dus ik moet heel eerlijk zeggen dat me niet geheel duidelijk is tot welke leeftijd de kinderen precies op school zitten. Ik heb het idee een jaar of 14, 15, maar het kan ook wat langer zijn. Dat er daarna ook nog universitair opgeleid kan worden is ook duidelijk, maar niet binnen deze school. Er zitten echter ook kleuters op, dus weet niet helemaal of dit nu, voor Nederlandse begrippen, een soort gecombineerde school is (basisschool met middelbare school) of dat dit naar standaard Deens model is.

De serie is niet heel ‘rauw’. Natuurlijk zijn de leerlingen brutaal en vervelend, maar het Hollywoodse ‘fuck off, motherfucker’ is hier niet te bekennen. Dat is ook weleens lekker. De kinderen zien er heel fris en verzorgd uit, eigenlijk. De vuiltjes in de lucht blijken eerder uit gesprekken.
Rita heeft zelf drie kinderen en is slechts door een forse haag gescheiden van haar onderkomen. Haar jongste zoon woont nog bij haar, de oudste twee zijn op zichzelf.
Doordat haar eigen kinderen al wat ouder zijn, zie je haar ook haar eigen leven inrichten zoals het haar zint. Sowieso is ze niet iemand om een blad voor de mond te nemen, waarbij ze zichzelf vrijwel continu in de problemen brengt. Sommige problemen zie je enigszins van tevoren aankomen, anderen dan weer niet.
Dat haar jongste zoon homo is en dat ze het met de directeur doet, bijvoorbeeld. Ook dat ze een verleden heeft met de aankomende schoonvader van haar oudste zoon. Het zijn clichés en toch wordt er vooral een lollige draai aangegeven, wat alles met Rita’s karakter te maken heeft. Ze duldt geen inmenging, heeft liever zelf de touwtjes in handen. En dat gaat haar reuzegoed af.
Het is een verademing om eens naar een non-Hollywood serie te kijken, die zichzelf niet al bij voorbaat schouderklopjes uitdeelt omdat ze ‘zo goed bezig zijn’. Deze serie behandeld onderwerpen als abortus, homoseksualiteit, drugs, verboden liefdes, als ‘hobbeltjes op de weg’, in plaats van ‘oh wauw, zie ONS eens goed bezig zijn’. Heerlijk.

 

Rita is a series about a teacher on a Danish school. Rita isn’t a normal teacher. She’s got her whole heart in it and not at the same time. She has big trouble with rules. She wears tight jeans, smokes like a chimney and she gives unsollicited advice to anyone. From colleague to student to parents. If she doesn’t like something, she’ll make sure it changes. Not without trouble. 

Since it’s a Danish schoolsystem, I couldn’t really tell until what age the children are at this particular school. It looks to me like the children are until 14, 15, but it could be elder. It is possible to go to college after this school. At the same time there’s children about 6 years of age at the school, so it’s not the Dutch system I’m used to and I don’t know if this is what all schools in Danmark look like either.

The serie is not that ‘hard’. Ofcourse there’s bullying bastards and annoying trolls here and there, but the typical Hollywood ‘fuck off, motherfucker’, isn’t detectable here. To be honest, it’s nice for a change. The children look very fresh and cared for. The problems appear in dialogues more than anything else.
Rita has three children of her own and is only devided by a big bush from the schoolyard. Her house is just right next to it. Her youngest son, who also attends the school, still lives in with her. The two eldest have flown out.
Since her children are quite grown up, you see Rita making most of her adult life. She isn’t the person anyway to shut up, and this gives her more trouble than less, generally. Some of these problems you see before it’s depicted, others not so much.
Her youngest son being gay and herself having an affair with the Head master, for instance. Also, her having a history with the father-in-law of her oldest son. These are cliche’s that wouldn’t work if it weren’t for Rita’s character. She doesn’t want interference, wants total control. And she does a bloody great job!
It’s a charming non-Hollywood serie in which subjects as abortion, homosexuality, adultery, are handled far more relaxed and therefore quite elaborating. It’s great!

 

 
Leave a comment

Posted by on September 9, 2015 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Creche geleid door ouders / Daycare led by parents

Ik ben onderdeel geweest van Stichting Utrechts Kinderplan. Een ideetje van ouders die werkten om op elkaars kinderen te passen. Want niet iedereen hoefde op dezelfde dagen te werken, dus op die dagen konden anderen mooi voor jouw kids zorgen.

Dat idee was toen een goed, leuk en betaalbaar alternatief. Inmiddels niet meer.

Als je op zo’n groep zit, worden al die kinderen en ouders je zo vertrouwd, dat je ze als familie gaat zien. Onze groep in elk geval wel. De ouders gingen bij elkaar te rade over van alles. Van opvoedkundige problemen tot ‘hoe doe jij je was?’, ‘waar koop jij schoenen voor Puk en Bo?’ en ‘hebben jullie al een keuze voor school gemaakt?’.
Daarnaast gingen we jaarlijks een weekend met elkaar kamperen. Dat ging nog lang door nadat iedereen de kresj al lang en breed verlaten had, want hoewel er hier en daar andere scholen gekozen werden, was het zelden ‘alleen’. Op die paar verhuizingen na. En zelfs daar bleef een deel van terug komen.

Een rijke, zalige, warme jeugdherinnering voor mij en vele anderen.

Hoezeer dat familie aspect gevoeld en beleefd werd, bleek later weer. We spreken over een etentje bij ons thuis, met een van de families waarmee we op de kresj hadden gezeten.
Wonen maar een paar straten verder, contact is snel en makkelijk gelegd. Ook bij hen vier kinderen, zaten we met vier ouders en vier kinderen (want niet iedereen aanwezig) aan tafel van worstjes, broodjes, sla, limonade en wijn te genieten. Het was een zomeravond, die weerspiegeld werd in de glazen en weerklonk in de verhalen.
Een van de kinderen van de aangeschoven familie strooide naast croutons eens wat roddels rond. In de puberleeftijd willen die nog weleens schunnig zijn. Hij vertelde, het was smerig en grappig tegelijk, we lachten. Het ging voornamelijk over mensen die we toch niet kenden (school- en klasgenoten) maar we kenden hemzelf wel, waren prettig verrast door zijn lolligheid.

Toen dat verhaal over zijn broer. Die nou net níet aan tafel zat.
Die op een feestje een meisje was tegengekomen die ‘potdomme met élke lekkere kerel stond te zoenen’, ginnegapte zijn broertje bij ons aan tafel, terwijl hij op een knoflookbroodje kauwde.
‘Die meid stond in het donker, maar hij had wel door dat het een lekker ding was, dus zei “zeg, wanneer ben ik aan de beurt?!” en die meid draait zich om, pakt ‘m zonder pardon op z’n bek’, vertelt broertje plagerig verder. (Nu ja, stoer verhaal over het zoenavontuur van een ander, waar gaat dit over?? Zult u denken)
Hij slikt de hap door, spoelt ‘t weg met limonade en heeft dondersgoed door dat zijn tafelgenoten aan z’n lippen hangen. Ook zijn moeder wordt per seconde nieuwsgieriger, met een glas wijn in de hand.
‘Wie was dat dan?’ maar broertje zegt nog niks, zijn glimlach wordt groter.

Op een goed moment komt er een andere jongen voorbij, die gekscherend vraagt of ze haar broer de groeten van ‘m wil doen, en noemt de naam voor de zekerheid.
‘Daar ben jij toch de zus van?’
‘Ja, dat klopt’, waarop de broer van de verteller ineens verschrikt achterover slaat.
‘Nee, nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is!!’, waarop hij d’r in het licht trekt en wordt geconfronteerd met het gezichtje wat hij al kent sinds ze bij zijn broertje -de verteller- op de kresj zat. Daar staat ze. Of hangt ze, in zijn armen. De puberversie.

Voor zijn gevoel had hij zojuist met z’n zusje gezoend. Een gedachte die bij ons allemaal speelde, toen de verteller klaar was. Aan tafel lag iedereen plat van het lachen. Dat dan weer wel.

Zo gaat dat als je ‘opgroeit’ op die kresj. Een grote, dolle bende. Net familie.

 

In the Netherlands, we don’t just have official children’s daycare. There’s also the kind that’s led by parents. They who want to work and ask other parents: can you babysit my children on Monday and Wednesday? I’ll babysit yours on Tuesdays and Thursdays if you have to work. For instance.

This idea was, at the time, an excellent alternative for the very expensive organised type of daycare.

Groups as these become like your own family. At least, this was the case in our group. The parents discussed a lot with each other, from pedagogical points of view to ‘how do you do your laundry?’, ‘how do you make your kids eat?’ and ‘what school are you applying yours to?’
Besides that, we went camping for a weekend annually. That even went on after the parents no longer had any children in the group, nor at the same school. Some moved away to different cities and even some of those returned for the camping weekends.

A wonderful, cozy and messy childhood memory it is for me. 

And yes, that family-vibe was felt by more people than just me. Just an example:
We’re talking about a dinner party at my parents house, with one of the families that had been part of that group.
They only live a couple of streets away, contact is easily made. They have an equal number of heads in the household, so there we were. Four parents, four children (because not everyone was present), enjoying sausages, bread, salades, drinking wine and lemonade. It was a summerevening that sounded in laughter, sparkled in the wine glasses.
One of the kids of the other family was telling some naughty stories. The kind you tell when you’re an exploring teenager. We were just amused as we didn’t know any of the people he was talking about, but we did know him and thought he had become a very pfunny person. I know I did.

Then the story about his brother. Who wasn’t present at the table. 
This not-present-brother had bumped into a hot girl who had been ‘kissing every pair of lips of nice looking fellas, dammit!’ so the brother interrupted one of those kisses by whining: ‘hello, when is it MY turn, please?!’ to which the girl turned herself around and indeed kissed him with a proper tongue and all that.
Then some other bloke passed by, asked her if she’d mind bringing her brother his greetings. Just to be sure, he mentioned the name.
‘That IS your brother, no?’ and the girl answered:
‘Yes, indeed’, to which the brother of the one telling this tale, turned white and in agony said:

‘No no no, please don’t let this be true!’ while pulling the girl he had just been kissing into the lights.
There she was.
The face he was only too familiair with as she had been the childhood friend of his younger brother. The one telling this story.
There she was, in his arms. The teenage version.

In his perception, including ours, the big brother had been accidentally kissing his sister. We did have a great laugh about it. 

That’s how it goes when you ‘grow up’ in one of those groups. You don’t just get friends. You get an extended family. How lovely indeed.

 

 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Docenten met Sinterklaas /teachers during Sinterklaas

Op mijn middelbare school waren twee mannelijke docenten a la Laurel & Hardy.
De ene gaf Engels, de ander Economie. Vakken die niet gerelateerd waren, toch bemoeiden ze zich bijzonder graag met elkaar. Vooral om elkaar in de zeik te nemen.
Met Sinterklaas liep Economie eens rond met een flinke puntzak pepernoten. Brave leerlingen gecombineerd met een goed humeur, hadden kans op een pepernoot. Overigens vond hij het ook prima als je je eigen zak tijdens de les nuttigde, dus het wel of niet krijgen van een pepernoot was zo’n halszaak niet.
Hoe dan ook kwam Engels op een goed moment binnen.
‘Hey, is die pepernoot van mij?’ merkte die op, de hele zak aanwijzend.
‘Nee’, werd hem de toegang tot de lonkende zak bruut geweigerd.
‘Nou zeg, ik mag er toch wel eentje?!’ gemaakt gepikeerd. Enkelen grinnikten.
Een showtje tussen Engels en Economie was altijd leuk.
‘Nee’, zei Economie weer, om vervolgens de hele klas te vragen:
‘Wil er iemand een pepernoot?’ alle handen gingen welwillend de lucht in.
De zak was behoorlijk vol, dus Economie ging met zijn lekkers bij iedereen langs.
Terug naar z’n bureau. Die van Engels stond er nog.
‘Je hebt zat, nu wil ik er ook een’, zei die, gemaakt nijdig.
‘Nee’, was wederom de repliek. Een leerling van Economie vroeg om uitleg, aan de andere kant van het lokaal.
‘Denk erom hè, je blijft eraf!’ sprak Economie belerend tot Engels. Engels deed net of-ie wegliep, dus Economie liep op de vragende leerling toe. Engels stak eerst z’n tong vuil uit richting Economie’s rug, wat al tot gelach leidde, deed daarna 1 forse stap terug, pakte de zak met pepernoten met twee handen beet en flikkerde al zwaaiend de hele zak leeg over de vloer van het lokaal.
Economie probeerde nog Engels een rotschop te verkopen, maar het was te laat. De zak was leeg.

When I attended high school, I had two male teachers a la Laurel & Hardy.
One was the teacher for Economics, the other for English. Not subjects that had anything to do with one another, but these teachers always found ways to interfere each other anyway.
When Sinterklaas was about to be celebrated, Economics had a big bag of pepernoten*. Well behaving students could have a bite if he was in a good mood. Although Economics didn’t mind if you ate your own bag, so it really didn’t matter that much.
Anywhow, English stepped into the classroom at some point.
‘Hey, is that one mine?’ pointing at the entire bag.
‘No!’ the access to the luring bag was brutally denied.
‘I can have ONE, right?!’ pretending to be offended. Giggles of students surrounding. The little shows between Economics and English were always appreciated.
‘No’, Economics denied access again, then asking the class:
‘Would anyone like a pepernoot?’ all hands were raised.
The bag was richly filled, so Economics made a round in the entire class.
Back to his desk. English hadn’t moved a muscle.
‘You’ve got plenty, I want one!’ he said, playing angry.
‘No’, was the answer again. A student of Economics requested for help. The other end of the classroom.
‘Remember: don’t touch it!’ Economics instructed English, in a descending pedantic tone. English pretended to be walking out, so Economics approached the student. English then first pulled his tongue towards Economics’ back, which caused us, students, to laugh, then he stepped back in 1 big move, took the massive bag of pepernoten and swung all of insides over the classroom. A floor spread in what might as well have been the cookie-equivalent of confetti.
Economics tried to kick English in the butt, but it was too late. The bag had been emptied.

*pepernoten are a traditional type of cookies the size of marbles

 
Leave a comment

Posted by on June 16, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , ,

Bed & Breakfast

Nee, dit is geen review.
Gewoon een grappige anekdote.

Ik ben niet zo handig.

We, mijn man en ik, verbleven in een werkelijk schattig B&B in Engeland. Gelegen op een heuveltje wat was beplakt met lapjes grond en hooibalen hier en daar, parkeerplaats ervoor en onze auto die van onder tot boven was volgestouwd met vakantiezooi.
Ik ben fantastisch goed in het vergeten van zaken uit die enorme handtas op vier wielen.
We waren net bezig met onze avondrituelen en dus met uitkleden, toen ik me realiseerde dat de toilettas niet mee was gekomen uit de auto.
‘Ik ga ‘m wel halen’, zei ik, nadat ik m’n jas en trui al uit had getrokken.
M’n man draaide zich om, bekeek me kort.
‘Doe je trui aan, of een vest’, het leek wel een bevel.
Het is niks voor hem om mij te vertellen wat ik moet dragen. Totaal niet.
De meeste kleren die ik draag heb ik van familie of vrienden danwel vriendinnen gekregen. Als het past, draag ik het. Hoe vaak ik al niet ben aangesproken of ik dat en dat nummer van die en die band kende? Nee dus. T-shirt van iemand gekregen, geen idee waar het van is.
Ik keek dus verbaasd naar beneden na zijn woorden. Daarna keek ik lachend op.
‘Och shit, ja!’ en trok haastig lachend m’n trui weer aan. Snel de autosleutels mee grissen, trap af en de auto in duiken in die bergen tassen. Toilettas gevonden, terug naar boven. Ik zocht naar m’n borstel, maar zag al gauw dat die hier niet in zat.
‘Oh, die zal wel in m’n andere tas zitten dan’ zuchtte ik.
Die lag ook nog in de auto. Ik had m’n trui alweer uitgetrokken. Op m’n laatste ‘rit’ was ik de wat oudere eigenaar van dit schattige B&B ook niet tegengekomen, dus ik besloot de gok te wagen. Ik liet m’n trui voor wat-ie was.
Toen ik beneden kwam, viel me wel op dat het licht in de gang ineens uit was. Op m’n vorige tocht door de hal was het aanzienlijk lichter geweest. Ik ging op zoek naar de lichtknop, had geen idee waar dat ding zat, aaide kennelijk de muur. Toen dat niet lukte, probeerde ik dan maar zonder de licht de deur open te draaien van het slot.
Terwijl ik dat deed in het donker, ging achter me het licht ineens aan.
Ik draaide me wat verschrikt om.
Daar stond de eigenaar. Mét overhemd. Zonder broek. Want al onderweg geweest naar bed.
Stonden we dan, beiden in de hal. Hij zonder broek, ik in dat T-shirt.
Waar de letters ‘LOLITA’ niet groter op hadden kunnen staan…

Ik ging ‘gewoon’ weer terug naar bed, hoewel ik amper uit kon leggen aan m’n man wat er was gebeurd, zo hard moest ik lachen.

No, this isn’t a review.

It’s simply a funny story.

About me being clumsy.

We, my husband and me, were staying at a cutishly small Bed&Breakfast in the United Kingdom. It being slightly up a hill, looking out over various pieces of ground with hay, a parkinglot just out front and a car stashed with all of our holiday-needs, I am, like any woman, great at forgetting things from that giant handbag on wheels.
We were about to go to bed and so getting undressed when I realised our toiletbag hadn’t come out of the car.
‘I’ll get it’, I simply said, after I had already removed my coat and jumper.
Hubby turned around to look at me, as persons who are being spoken to tend to do, in order to be able to at least look at the persons eyes. He looked at me briefly.
‘Put your jumper back on’ he seemed to order.
You don’t know my husband, so I’ll enlighten you: it isn’t like him to tell me what to wear. At all. We’re not very much into clothes. I’m not into fashion. Most of the clothes I wear I got from relatives, friends, second handshops. It’s every style you can think of and everything in between. So, surprised by his tone, I looked down. Then I laughed, said:
‘Oh goodness, you’re right!’ and hastily and grinningly put my jumper back on. I quickly took the carkeys, ran downstairs and dove into the stash of bags in the car. Found the toiletbag, went back up. Searched for my brush in it. Realised it wasn’t in there.
‘Oh, it must be in the other bag’, I sighed. That one was also still in the car. By now I had taken my jumper off again. In my last run, I hadn’t run into the owner of this very cute little B&B, so I decided to take my chances.
When I did, I did notice the lights were out in the hallway. I tried to reach for the lightswitch, but it not being my house, I had no idea where it was, really. I caressed the wall, apparently.
Then, as I tried to open the front door just without the light, the light was switched back on again. I turned around, and there was the owner, in his shirt but with no trousers on, as he had been on his way to bed.
So, there we were. In the hallway. Him with no trousers, me in a T-shirt that had, in very big letters, printed the word “LOLITA’ on it.
I ‘just’ went back to bed, barely being able to explain to hubby what happened as I nearly weed myself laughing so hard.

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Kerstcircus / Christmas circus

Een van de eerste baantjes die ik had was op een bescheiden kantoor. Toen de kerstperiode aanbrak, werd er een uitje georganiseerd. Het kerstcircus in de Schouwburg.
Omdat we vrij laat aan kwamen -de grote baas, laten we hem meneer Jaarsma noemen, kon zijn zin om op tijd te vertrekken weer eens niet vinden- was het al donker in de zaal toen we arriveerden. Voor het gemak werd ik naast meneer Jaarsma geplaatst. De andere collegae zaten op verschillende plekken naast en om ons heen.

Het duurde even voordat ik doorhad dat meneer Jaarsma niet alleen wat oud en vergeetachtig was, maar ook snel slaperig, als het op donkere ruimtes aankwam.
Toen er op het toneel twee springerige heertjes tevoorschijn kwamen en een vaag, clownsachtige figuur apestreken uit begon te halen, was ik verbaasd om een andere collega naast me te horen fluisteren:
‘Meneer Jaarsma, u bent toch niet in slaap gevallen he?’ waarop de beste man wat wakker schrok, en handig inspeelde op het beeld op toneel. De clown, in hesje met blauwe en rode kleuren, lag op z’n buik dramatische bewegingen te maken. Als een klein kind dat z’n zin niet krijgt.
‘Nee hoor, ik vroeg me gewoon af of dat de Amerikaanse of de Zweedse vlag was’, verexcuseerde hij zich haastig. Dusdanig dat niet alleen de hele zaal het verstaan had, maar ook hartelijk begon te lachen.

Vijf minuten later sliep Jaarsma weer.
Welbesteed, dat geld…

One of the first jobs I had was at a small office. When Christmastime arrived, we were going out as a team. To the Christmas Circus at the local theatre.
Because we arrived quite late -as the big boss, let’s call him Mr Birds, couldn’t find his mood to leave at a proper time again -it was already dark inside when we got there. As it was easiest that way, I was put next to this Mr Birds. The other colleagues were seated around us on various places.

It took me a while to notice that Mr Birds wasn’t just old and a bit forgetfull, but also had trouble keeping his eyes opened once exposed to a bit darker surroundings.
When two jumpy acting figures appeared on stage and a vague, clownesque idiot started moving around, I found myself being surprised to hear another colleague whisper: ‘Mr Birds, you haven’t fallen asleep, have you?!’to which the old man shamefully awoke and handily spoke, as if it was programmed as such on display (the clown on its belly on the stage, crying dramatically using arms and legs, being dressed in something blue, red and white) :
‘No no, I was just wondering if that’s the American or the Swedish flag’ he said so loudly everybody was able to hear it.
All of the people laughed and the show could go carry on its merry way.

Five minutes after that, Mr Birds had fallen asleep again.
Five minutes. Money well spend.

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

De trouwring/ the weddingband

Trouwdag.
In de volgauto’s stappen Floor (getuige bruid), Kees (getuige bruidegom), Els (vriendin van Kees), Simone (vriendin van de ceremoniemeester, die in een andere auto zit) en Pien (vriendin van de fotograaf).

Floor en Kees checken de trouwringen. Floor bewonderd de doos die Kees speciaal voor dit doel handgemaakt heeft. Een tamelijk groot ding, formaat kleine schoenendoos.

Houtbewerking is Kees zijn vak. De doos is gelakt en prachtig versierd met symbolen.
In de doos zit een losse plank, in feite een dienblad. In dat dienblad zitten twee kleinere doosjes naast elkaar als mini-schilderijtjes, met sleufjes. In die sleufjes presenteren de ringen zichzelf.

Prachtig vakmanschap.
Floor doet de ring om die straks de ringvinger van haar vriendin zal sieren. Zo’n ‘goh, hoe-zou-dat-mij-staan?’ momentje.
En dan gebeurd het: bij het terug in z’n sleufje doen drukt ze te hard.
De ring zit nu IN het presenteerdoosje.
Floor probeert het doosje open te maken.
Dat lukt niet. Haalt dan het doosje uit het plankje, houdt ‘m ondersteboven, van die dingen die je dan automatisch probeert.
Dat helpt niet.
‘Oh help’, begint ze, ‘Kees, hoe doe ik ‘m open?’ vraagt ze dan. Kees kijkt verbaasd, die heeft niet opgelet of er iemand zat te rommelen met zijn prachtige knutselwerk. Hij zit achter het stuur en let zodoende op de weg.
‘Ja, dat kán niet!’ roept hij paniekerig.
‘Maar die ring zit nu IN het doosje!’ piept Floor.
Paniek.
‘Maak dat doosje gewoon even open, Kees!’ zegt zijn vriendin Els nu. Op kleuterjuftoon, alsof het onwil is van Kees’ kant.
‘Ja, dat kan niet, ik heb die doosjes helemaal dicht gelijmd!’ brult deze, zowel van het zenuwachtige lachen als van zich verder ontwikkelende paniek.
Floor houdt het doosje nogmaals ondersteboven. De opgesloten ring gaat nu plat aan de binnenkant liggen.
‘Geef eens?’ vraagt Els met een uitgestrekt arm vanaf de andere kant van de achterbank.
Floor geeft het doosje aan Els, terwijl nu ook bij Pien (achterbank) en Simone (bijrijderstoel) gespannen hilariteit losbarst. Die zijn allang blij dat het hún schuld niet is.

Els schudt eveneens aan het doosje. De ring schudt vrolijk mee, maar is bepaald niet van plan om uit z’n schuilplek te komen.
‘We gaan toch geen ‘Four Weddings and a Funeral’-achtige situaties krijgen hier he?’ vraagt Floor zich af.

‘Hey Floor, jij hebt van die waanzinnig grote oorbellen, zullen we even vissen?’ stelt Els dan voor.
‘Hmm, het is te proberen’, antwoordt die, terwijl ze een van de inderdaad enorme oorbellen (straal 5 cm) uit haar oor haalt.
‘Dan moet straks wel even iemand helpen met ‘m weer in doen hoor!’
‘Help ik wel mee’, zegt Els, die geconcentreerd de oorbel in het doosje steekt, op zoek naar de ring.
‘Haha, beetje of je een baby ter wereld helpt met een tang’, giechelt Els.
‘Ik vind het meer ringsteken’, doet Kees een duit in het zakje.
‘Rij jij nou maar de goeie kant op’, mompelt Els, als Kees bijna de berm in rijdt.

Met een minuut of vijf is de ring weer boven water.
‘Goed, dat was leuk’, stelt Kees met zijn voorhoofd vol zweet en achter het stuur.
‘Nu blijft verdomme iedereen met z’n fikken van m’n doos af!’
‘Beloofd’. Niemand durfde er meer aan te komen.

De bruid en bruidegom werden pas uren later op de hoogte gesteld. Het werd de grap van de dag.

Weddingday.

In the car following the happy couple are Fiona (maid of honor bride), Barry (best man of groom), Linda (girlfriend of Barry), Simone (wife of master of ceremonies) and Jo (wife of photographer).

Fiona and Barry are taking a glance at the weddingbands. Fiona admires the box that Barry has made specially for the occasion. It’s a rather large box, size small shoebox.

Carpentry is Barry’s trade. The box is beautifully completed with symbols and varnish.
Inside the box (when you open the top) is a loose shelf. In that shelf the weddingbands present themselves in smaller boxes, as if they’re mini paintings. It truly looks gorgeous. Barry knows his trade well.

Fiona tries the weddingband that will shine on her friends’ finger later that day. A little ‘what if?’ moment, if you will.

Then it happens.

While pushing the ring back in its slot, she pushes too hard.
The ring is now INSIDE the little box. Fiona tries to open the box. That doesn’t open.
Then she takes out the box, keeps it upside down. That doesn’t seem to work either.
‘Oh help’, she says, ‘Barry, how do I open the box?’ she then asks. Barry, who hasn’t been paying attention to anyone touching his works, is a bit shocked.

‘Yes, wel that’s just not possible’, he says, a bit surprised.

Panic.

‘Just open the box, Barry!’ Linda says in a kindergarten teacher tone, as if he’s not to be taken seriously.
‘That isn’t possible, as I glued the boxes tight to close!’ he yells in anxiety and frustration.

Fiona turns the box upside down again. The ring now lies flat on the inside of the box.

‘Can you give it to me?’ Linda asks from the other side of the backseat.
Fiona hands it over to Linda, while Simone (front seat) and Jo (backseat middle) nervously laugh.
They’re just glad they are not the ones to blame.
Linda also shakes the box. The ring merrily rattles along, but isn’t going anywhere else.

‘We not going to have our own “Four Weddings and a Funeral”, no?’ Fiona is starting to panic even more.
‘Fiona, you’ve got some massively big earrings. How about using one as a fishing rod?’ Linda proposes.
‘Hmm we could try that, I suppose, but I do need help to put it back in!’ Fiona agrees.
‘I will help’, Linda says, taking the earring of Fiona. She looks concentrated as she’s looking for the ring.
‘Haha, bit like taking a baby into this world with forceps’, she giggles.

It takes about five minutes, then the weddingband is back into it’s original spot.
‘Alright, that was fun’, Barry says with sweat gushing from his forehead, back and hands.
‘Now everyone stay the fuck off my box, understood?!’
‘Yes sir!’ nobody dared touching the box.

The bride and groom weren’t notified until hours after the ceremony. It then became a laughstock.

 
Leave a comment

Posted by on December 19, 2014 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: