RSS

Tag Archives: office

Ally McBeal

De serie was in de jaren negentig zwaar populair. Calista Flockhart die de titelrol vertolkte, kreeg weliswaar wisselende kritieken op haar figuur (wanneer krijgt een vrouw dat niet, overigens? Het is nooit goed: of ze is te dik en te lelijk, of ze is te dun en moest zich schamen. Het is toch nooit goed) maar op zichzelf was de serie een prettige verademing, verhalend over een advocatenkantoor vol idioten.
Want ja, daar kwam het op neer.
Het begon ermee hoe Ally daar op dat kantoor terechtkwam, allicht. Ook al door een rechtszaak en de toevallige ontmoeting op straat met Fisher, die ze nog van college kende. Die bood haar een plekje aan op zijn eigen kantoor. Een aanbod dat ze eerst afsloeg (‘het gaat jouw alleen maar om GELD!”) maar na een juridische aanvaring met een collega die z’n handen niet thuis kon houden, nam ze het dan toch aan. Probleempje: haar ex werkt er ook. Haar inmiddels getrouwde ex. Zijn vrouw ook. En is ze over hem heen? JA HOOR! (niet dus)

De serie moest het aanvankelijk van Ally’s neuroses hebben, gaandeweg werd de clientele steeds debieler en idioter. Rechters met een fetish voor schone tanden, een rechter die een affaire bleek te hebben met een van de kantoorgenoten en zo nog een paar.

Hoewel het een vergaapcircus aan rariteiten was, verloor de serie daarmee op een goed moment ook z’n daadkracht. Het rare werd gewoon. Dus steeds weer nieuwe mensen aantrekken met rare trekjes. De serie begon daarnaast aanvankelijk met een soort gefotoshopte ‘The Mask’karikaturen . Een paar vrouwen die een man verlekkerd nakijken, kregen tongen van een meter die uit openstaande bekken rolden. Op een gegeven moment was daar niets meer van terug te vinden. Heel jammer, want ik denk dat een deel van die zwaar overdreven uitingen nu net hetgene was waar men voor bleef hangen. Het stond ver van de realiteit, dus grappig.

In plaats daarvan maakte de serie de fout door Billy, Ally’s ex dus, niet alleen te laten scheiden, maar daarnaast ook nog een heel seizoen lang te laten doodgaan aan een vervelende kanker.
Toen dat seizoen voorbij was, begon de serie bovendien stiekem opnieuw. Deze keer was het Ally die op straat tegen iemand aan botste. Een jonge, vrouwelijke advocate, die met een gebroken hart om werk verlegen zat. Ondertussen bleek de ex van deze jongedame ook bij Ally op kantoor rond te lopen en werd Ally zelf ineens de psychisch begeleidende kracht voor dit stel.

Waardeloos.

De eerste drie seizoenen zijn, hoewel inhoudelijk niet meer de sterkste -Boston Legal kwam daarna en vele malen idioter, beter en diepgaander- nog best te doen.

 

This series was incredibly popular in the nineties. Calista Flockhart, playing the titlerole was given mixed reviews (when doesn’t a woman get those? Either she’s too thin so it’s unhealthy, or she’s too fat, or not pleasing to the eye in a different way; no way to escape, really!) but in itself the series was exciting, new, about a lawyers’ office filled with idiots.
Because yes, that was pretty much what it was all about.
It all started with the way Ally became part of that office, of course. Walking down the streets, she runs into FIsher, an old college mate, who offers her a job at his new office. Ally rejects the offer, as she knows that all he cares about is money. She wants to help people. Then, she got into legal trouble at the office she actually worked at. A bastard who can’t keep his hands to himself. She doesn’t have a case in the end, so she quits and goes to the office of Fisher. To discover that the ex she left years ago is working there. With his wife. Is she over him? YES, SURE! (SOOOO not!)

This series was, in the beginning, thriving on Ally’s neuroses. After that, her colleagues and their clients just became weirder and weirder, including judges with weird fetishes, such as clean teeth and one that actually slept with one of the office members.

Although it was a weird and wild circus in this show, it did loose its edge after a while because of that. Weird became normal. That’s why you tuned in, no? It no longer surprised, in a way. So they kept carrying in new people with weird quirky things to pep it up. Whilst the series began with The Mask-like photoshopped items (women turning their head, jaws on the floor, a tongue of 3 miles falling out), after a while, this was no longer being used. I do think this is what the show lacked in continuity. That was, in the beginning, what made people tune in, I think. So when that was taken out, it lost its appeal.

Next to that, the show made the mistake to allow Billy to die for a whole season of a dreadful cancer. I didn’t even want to see that season as it was so far gone already. The season after that, the show basically committed suicide by secretly starting over: Ally bumped into a young attorney in the streets. A young woman who was going through a tough break with her boyfriend. Ally hired her for the office, just at the same time one of her associates had hired….the ex of this woman. BOOM! Same situation, different -less known- actors. From there, the series really had nothing to go to. Jon Bon Jovi was probably hired to make up for some of it, but in the end, the show was actually only good for the first three seasons. After that, they should have stopped.

You better watch Boston Legal for fun, idiotic humour and even some deep thoughts on how the law works. Actual matters. 

 
Leave a comment

Posted by on January 6, 2016 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Kerstcircus / Christmas circus

Een van de eerste baantjes die ik had was op een bescheiden kantoor. Toen de kerstperiode aanbrak, werd er een uitje georganiseerd. Het kerstcircus in de Schouwburg.
Omdat we vrij laat aan kwamen -de grote baas, laten we hem meneer Jaarsma noemen, kon zijn zin om op tijd te vertrekken weer eens niet vinden- was het al donker in de zaal toen we arriveerden. Voor het gemak werd ik naast meneer Jaarsma geplaatst. De andere collegae zaten op verschillende plekken naast en om ons heen.

Het duurde even voordat ik doorhad dat meneer Jaarsma niet alleen wat oud en vergeetachtig was, maar ook snel slaperig, als het op donkere ruimtes aankwam.
Toen er op het toneel twee springerige heertjes tevoorschijn kwamen en een vaag, clownsachtige figuur apestreken uit begon te halen, was ik verbaasd om een andere collega naast me te horen fluisteren:
‘Meneer Jaarsma, u bent toch niet in slaap gevallen he?’ waarop de beste man wat wakker schrok, en handig inspeelde op het beeld op toneel. De clown, in hesje met blauwe en rode kleuren, lag op z’n buik dramatische bewegingen te maken. Als een klein kind dat z’n zin niet krijgt.
‘Nee hoor, ik vroeg me gewoon af of dat de Amerikaanse of de Zweedse vlag was’, verexcuseerde hij zich haastig. Dusdanig dat niet alleen de hele zaal het verstaan had, maar ook hartelijk begon te lachen.

Vijf minuten later sliep Jaarsma weer.
Welbesteed, dat geld…

One of the first jobs I had was at a small office. When Christmastime arrived, we were going out as a team. To the Christmas Circus at the local theatre.
Because we arrived quite late -as the big boss, let’s call him Mr Birds, couldn’t find his mood to leave at a proper time again -it was already dark inside when we got there. As it was easiest that way, I was put next to this Mr Birds. The other colleagues were seated around us on various places.

It took me a while to notice that Mr Birds wasn’t just old and a bit forgetfull, but also had trouble keeping his eyes opened once exposed to a bit darker surroundings.
When two jumpy acting figures appeared on stage and a vague, clownesque idiot started moving around, I found myself being surprised to hear another colleague whisper: ‘Mr Birds, you haven’t fallen asleep, have you?!’to which the old man shamefully awoke and handily spoke, as if it was programmed as such on display (the clown on its belly on the stage, crying dramatically using arms and legs, being dressed in something blue, red and white) :
‘No no, I was just wondering if that’s the American or the Swedish flag’ he said so loudly everybody was able to hear it.
All of the people laughed and the show could go carry on its merry way.

Five minutes after that, Mr Birds had fallen asleep again.
Five minutes. Money well spend.

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , ,

 
%d bloggers like this: