RSS

Tag Archives: opinie

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

BlackList

Serie met James Spader en Megan Wood. James Spader speelt Reddington, een crimineel die zichzelf bij de FBI aan komt bieden als hulp bij het opsporen van, wat hij zelf graag noemt, zijn ‘BlackList’. Hij wenst alleen te spreken met Elizabeth Keen, een vrouwelijke FBI-agente die nog nooit van hem gehoord heeft.
Het gesprek wat tussen beiden volgt heeft een enorm hoog Hannibal Lecter & Clarice Starling-gehalte. Sterker nog, het lijkt erop dat men heeft willen uitproberen hoe het zou zijn als die twee inderdaad op regelmatige basis zouden samenwerken.
Er vallen hier en daar helaas wel gaten in het script, of draaiboek, of hoe je het ook wil noemen. Zo wordt Mrs Keen (ze is getrouwd) al in de eerste aflevering gevraagd wat haar profilering (daar is ze specialist in) van haarzelf zou zijn.
Ze omschrijft zichzelf als ‘bitch’. Robin Wright in ‘House of Cards’ is een bitch. Keihard en onbesuisd. Megan Wood als Mrs Elizabeth Keen is dit geenszins. Ze doet me denken aan Ellen Page in ‘Juno’. Aantrekkelijk, slim en principieel.
James Spader is een genot om naar te kijken. De zeer droge humor spat er bij hem van af. De laatste serie waar ik hem in zag was Boston Legal en dezelfde idiotie komt in het personage van Reddington tamelijk regelmatig voorbij.

De muziek uit de serie is tamelijk hinderlijk aanwezig in de tussenstukjes. Zeurend, af en toe krijsend, erg op de voorgrond. Het is kennelijk de bedoeling dat de teksten uit de muziek het woord doen, in plaats van personages. Nu is muziek een persoonlijk ding, dus dat kan aan mij liggen.

Gebrek aan realiteit hier en daar. Een cavallerie aan auto’s wordt gestopt door 1 lullig mannetje die een bordje voorhoudt op de weg. Als dat echt was, zouden de auto’s dat geweten hebben en niet verrast zijn. Dat is hun taak als FBI. Iemand wordt neergeschoten en er kan nog geen ‘auw!’ af. Geen kreun wordt gelaten. Beelden voorbij zien komen waarbij je denkt: dit moet een hint zijn, maar nee. Het lijkt daardoor af en toe of er slordig ge-edit wordt: dat er scenes in zijn blijven zitten die geen toevoeging voor het verhaal hebben.

En toch blijf je kijken, want man, wat hebben ze het verder leuk aangekleed. Een blacklist van criminelen, waar een voor een mee afgehandeld wordt. Een soort Dexter, maar zonder de romantisering van het doden. Het is het afrekenen met oude kwelgeesten. Ik denk dat dat het hem doet.
Prachtig.

Tv-show with James Spader and Megan Wood. James Spader plays Reddington, a criminal who offers the FBI his services to fade out, what he likes to call himself his ‘Blacklist’. He only wishes to speak to Elizabeth Keen, a female agent who has never heard of him before.
The meeting that follows is very much the one Hannibal Lecter and Clarice Starling once had. In fact, it does seem as if they have tried to put this specific duo into a tv-show.

The script isn’t covering overall, unfortunately. The irregularities are quite obvious every now and then. For instance, Mrs Keen is asked in the very first episode to profile (this is her specialty) herself.
She describes herself as ‘bitch’. Robin Wright in ‘House of Cards’ is a bitch. A real one. Mrs Elizabeth Keen doesn’t compare even close to that. She reminds me of Ellen Page in ‘Juno’. Attractive, smart, strong on work ethics.
James Spader is a delight to watch. The very dry sense of humour is truly entertaining. The last tv-show I saw him in was Boston Legal and the same idiocy passes by here regularly.

The musical interludes aren’t pleasing to my ear. It’s often ‘screamy’ and just not adding in my opinion, but since this is a different chapter, I’ll leave it to that. Especially because the yrics of the music often seem to tell why that interlude just needs to be there. I’m someone who rarely, if ever, listens to lyrics.

Lack of reality here and there. A cavallery of important cars that gets stopped by a bloke holding nothing but a ‘Stop’ sign plate. If they were any good, they would know and they wouldn’t get surprised by it.Someone gets shot and doesn’t even yell the slightest ‘ouch!’. Not a moan or anything. And parts of scenes where it seems like you should pay attention to certain details, but nothing comes of it. This makes me think that somehow the editing-part doesn’t get a proper treatment. As if some parts aren’t meant to be shown at all, as they have no aditional value to the episode.

And still: you keep watching, as they organised all of it so lovely. A blacklist of criminals that’s being dealt with. A bit like Dexter, I suppose, but without romantisizing the killing. It’s dealing with bullies in a way. This could be why it keeps you entertained.
Simply lovely.

 
Leave a comment

Posted by on February 11, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , ,

Lessen en examen bij Capabel

Over diverse, zo niet alle onderwijsinstellingen is wel wat te zeggen. Zowel in positieve als in negatieve zin. Mijn ervaringen bij Capabel waren echter uiteindelijk zo beroerd dat ik de school zelfs zonder diploma verliet.
En niet omdat ik het niet zou kunnen.
Het zijn opleidingen die niet veel voorstellen. Ze duren een jaar en zijn zeer kostbaar. Voor 5000 euro leiden ze je wel ‘even’ op tot assistent in diverse beroepsformaties (Apothekersassistent, Klassenassistent, Dierenartsassistent, Doktersassistent, noem het zooitje maar op). De kwaliteit van de lessen was zeer gevarieerd. Ik ben eigenlijk maar 1 echt goede docente tegengekomen, die daar nu ook weer weg is. Kreeg een betere aanbieding elders.
Waar andere docenten vooral examentraining op voorhand gaven (‘als je dit nu leest en dat en dat in je hoofd stampt en het zo opschrijft, haal je je examen’ WTF?! Ik wil inhoudelijk leren!) gaf deze docente ook daadwerkelijk uitleg bij haar lessen. Ook ging ze, op verzoek, dieper op lesmateriaal in. Andere docenten werden hier vooral erg zenuwachtig van:
‘Dat hoef je echt niet te weten voor het examen!’ was het al gauw. Een mannelijke leraar vond het wel erg prettig om dichtbij te staan en kwam zo af en toe een rondje door de klas maken om zaken in het boek aan te wijzen, die niet echt nodig waren. Zoals z’n vinger over het papier gleed, voelde het zelfs bijna als een aanranding. Hij stelde daarnaast ook impertinente vragen, om dan degene die een vinger omhoog stak, het woord te laten doen…
Een studente zei daar iets van. Omdat hij net had gevraagd wie er weleens zelf een borstonderzoek had gedaan. Nu leek die vraag in het kader van de opleiding te zijn, maar het was wat al te duidelijk dat meneer hier ook meteen beeld bij wenste te hebben. Hij had eerder ook gevraagd of iemand van ons weleens een vrouwencondoom had gebruikt?
‘Ik vind dat u wel hele impertinente vragen stelt hoor, zo net na de lunch’ redde deze klasgenoot van ons de verplichting die er werd gevoeld om de vragen te beantwoorden. Hij sputterde wat, maar wist dondersgoed dat zijn motieven doorzien waren.
Een andere docente discrimineerde.
Uit protest heb ik daar het lokaal eens voor verlaten, toen ze alweer de enige Turkse jongen die onze klas rijk was, eruit stuurde. We waren een klas waren die halfomhalf waren. ‘Witte’ en ‘gekleurde’, die jongen de enige mannelijke, ook nog eens. En serieus, de ‘witte’ liet ze altijd zitten en meedoen in de les, de ‘gekleurde’ moesten er altijd uit. Onder het mom van ‘huiswerk niet gemaakt? Doe maar op de gang dan’. Terwijl ik zo vaak het niet helemaal had gemaakt, dat dan ook zei, en zij kwam met:
‘Ja, maar jij weet tenminste waar we het over hebben’.
Tijdens het praktijkexamen was deze docente ook bijzonder hinderlijk. Wie er 5 seconden te laat binnenkwam, mocht er niet meer in (tegen de regels, je hebt immers gewoon minder tijd, maar je hebt wettelijk recht om je examen te mogen maken!) ook niet als het aan het verkeer of ander vervoer te wijten viel en hier melding van was gedaan op de receptie. Dit gebeurde wederom bij de Turkse medestudent.
‘Niks hoor, je stoort nu teveel!’ wees mevrouw de docent hem bruut de deur.
Vervolgens ging mevrouw zelf een half uur lang door het lokaal lopen ijsberen. Op hoge hakken. Alsof je je examen doet terwijl er ondertussen een Riverdance wordt uitgevoerd. Zeer hinderlijk. We keken allemaal steeds om als ze weer een rondje liep, maar niemand wilde worden weggestuurd (er was tenslotte net al iemand de deur gewezen) dus daadwerkelijk uitspreken deed niemand. Maar na het examen beklaagden we ons, tegen elkaar.
‘God zeg, had dat mens niet stil kunnen blijven zitten? Ik werd er echt gek van! Ik kon me helemaal niet concentreren!’
‘Waarom zei je dan niks?’
‘Ben jij gek?! Dan laat ze je zakken hoor!’
Op een keer heb ik er toch wat van gezegd. Van haar oneerlijke handelen. Het lopen liet ik nog achterwege.
Daar werd ze inderdaad niet blij van.
Ze liet me voor mijn examen zakken.

Inhoudelijk voor wat betreft de lesstof: die is hetzelfde als de reguliere opleidingen, maar het in praktijk brengen is een kwestie van stagelopen, vlieguren maken.
-Er blijken bijzonder weinig gecertificeerde bedrijven te zijn die welwillend zijn om met Capabel in zee te gaan. Hoe vaak ik niet heb moeten uitleggen waarom ik bij Capabel zat….men heeft liever ROC studenten, of LOI.
-De begeleiding is ontzettend beroerd (ik heb mijn begeleidster eenmaal gezien, we hadden daarvoor nog nooit gepraat en de mededelingen die me werden gedaan waren hoogst onprettig) en de lesinhoud zo karig dat men er geen raad mee weet en je vooral succes wenst.
Men wil bij Capabel snel veel geld verdienen. 5000 euro voor een jaar voldoet daar wel aan.
-Sociale interacties worden niet aangeleerd. Daar is wel een lesonderdeel voor, maar voor het soort werk wat je gaat doen, is dat niet afdoende. Dit hangt van je stage af. Dan vind ik dat er toch echt teveel van die stage wordt verwacht -niet elke plek is zo ideaal- om het volledig te kunnen leren.

Het internet afstruinen levert eigenlijk ook vooral negatieve ervaringen op, en gezien het feit dat er een docente wordt toegelaten die discrimineert en eentje die eigenlijk gewoon seksueel intimideert, zou ik het van harte afraden. Het is weggegooid geld, stop die liever in een gedegen versie met docenten die goed begeleiden en bedrijven die het onderwijs wat je volgt, ondersteunen. Dat levert niet alleen een diploma op wat aanzienlijk meer baangarantie geeft, maar ook feitelijk een gedegen basiskennis voor je uiteindelijke beroep.

 
Leave a comment

Posted by on November 6, 2014 in Opinion, Projects

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,