RSS

Tag Archives: Pepijn Lanen

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Naamloos

De roman, door Pepijn Lanen. Na Sjeumig, wat ik briljant geschreven vond -ik ben misschien een ietwat bevooroordeeld- wilde ik deze natuurlijk ook lezen.

Aanvankelijk vond ik de titel wat fantasieloos, toen ik het las begreep ik het. Toch had ik een andere titel gekozen. De naamloze, bijvoorbeeld. Ik vind het, vanuit PR-visie, geen pakkende titel.

Hoe dan ook, onze naamloze gaat een maand alcoholloos door en neemt ons op z’n schouder mee door de avonturen die hierbij gepaard gaan. Prachtig spitsvondige zinnen, af en toe Terug Naar Oegstgeest-achtige uitstapjes, maar dan toch weer afgebroken. En bovendien richting Utrecht, waar de schrijver zelf vandaan komt.
Zelf ben ik iemand die eigenlijk nooit gedronken heeft en alle verdovende middelen -op chocola na- links heb laten liggen, en vanuit die nuchtere optiek kan ik me niet voorstellen hoe je je ouderlijk huis zelfs niet zou herkennen als je erlangs loopt. Misschien heb ik het mis, want zoals ik al zei: geen ervaring mee.

Ergens is het verhaal ook beangstigend, omdat je je realiseert: het zal ongetwijfeld dagelijks mensen overkomen; dat ze niet meer weten wie ze zijn. Door drankgebruik, Alzheimer, geweld van buitenaf, noem maar op. En wie informeert je dan wie je bent? Als je, zoals de hoofdpersoon, zelfs je bankpas niet meer kan lezen? Zij die over die informatie gaan, delen het niet zomaar met je. In die zin intrigerend.

Het boek leest lekker weg, prima voor wat verloren uurtjes in de trein, of zondag met thee/koffie/warme choco op de bank.

 
Leave a comment

Posted by on March 1, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: