RSS

Tag Archives: recensie

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

Sjeumig

Het eerste boek van Pepijn Lanen.

Fraai vormgegeven, zowel door Piet Parra als door de uitgeverij. Heerlijk formaat boek, wat fijn mee te nemen is in een forse jaszak, of anders wel een plaatsje vindt in een rugzak. Tenzij u zo’n saaie ‘ebook’ reader bent, natuurlijk. Ik prefereer zelf het soort boeken waar je het gevecht tegen een houtworm eventueel van zou kunnen verliezen.

Eigenlijk heeft het nog het meeste weg van een sprookjesboek. Voor volwassenen dan. Tot op zekere hoogte zou ik het heel geschikt vinden voor kinderen. Dat is vermoedelijk vanwege de onschuldige persoonsvormen die Lanen heeft gebruikt om zijn verhalen te vormen. Vrijwel geen enkel personage in het boek beschikt over menselijke eigenschappen. Een hert, een woeste bever, een schuimprinses (gevormd uit een biertje), een ei, een stuk brie, noem maar op. Het is zo idioot dat je meteen beeld hebt. Daarin schuilt dan ook meteen de briljante insteek: hij heeft geen gedoe met het blazen van leven in een moeilijk personage, hij heeft à la The Young Ones de koel/voorraadkast open getrokken, en daar speelt het feest zich af. Tenminste, voor de meeste personages, want er komen wel degelijk mensachtige wezens in voor.
Er komt daarentegen wel enig gevloek bij kijken (ontevreden bevers bijvoorbeeld) en daarom toch eerder geschikt voor het wat oudere publiek.

Een genot om te lezen, een echte aanrader!

 

 

 
Leave a comment

Posted by on March 13, 2016 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Hart van Steen (recensie)

Hart van Steen, geschreven door Renate Dorrestein, is het verhaal over de familie Van Bemmel. Plotseling kwam er een vijfde kind bij in het gezin, wat een omslag betekende in het gezin. Het was al even geleden dat er een kind werd geboren.
En dan gaat het ook nog niet goed.

Het verhaal is enorm warrig geschreven. Van de hak op de tak, alinea’s, nieuwe zinnen, hoofdstukken: eigenlijk staat niets op z’n plaats. Briljant.
Op den duur had ik het idee dat ik naar een film zat te kijken, met de figuurtjes zoals ze werden verbeeld. Iemand die echt is en een vraag stelt, op de voorgrond, en ondertussen ziet Ellen, de hoofdpersoon, haar overleden zus in de vensterbank zitten die flauwe opmerkingen naar haar maakt. Waar Ellen op reageert, waarop de persoon die ze daadwerkelijk voor zich heeft, hardop zegt ‘hè?’
Een beetje zoals in de film ‘Girl, Interrupted’, ‘What Women Want’ en zo nog meer films die dit hebben.
Eerder las ik ‘De Gelukkig Huisvrouw’ die eenzelfde soort thema behandeld, maar daarmee is maar één kant belicht. Omdat dat om een eerste kind gaat, is dat ergens ook logisch.

In Hart Van Steen gaat Ellen, zwanger, terug naar haar roots. Ze koopt het huis waar ze in is opgegroeid en neemt fotoalbums door, praat met het dochtertje wat in haar groeit. Zo komt er steeds meer boven van wat er vroeger gebeurd is, en hoe ze dit een plek moet zien te geven in haar nieuwe situatie.

Wel vond ik op den duur het verhaal wat langdradig worden. Juist omdat het als een warboel wegleest wordt je toch wat op de proef gesteld door de zaken die mooi beschreven zijn, maar door elkaar lopen. Je kunt minder genieten van een mooi uitzicht, als je steeds uit moet kijken of er niet wat onverwachts gebeurd. Toch is ook dat de kracht van het verhaal.

 
Leave a comment

Posted by on February 28, 2016 in Books, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , ,

In her shoes

De film verhaalt over de zussen Maggie en Rose. Tegenovergestelde exemplaren.

Maggie (Cameron Diaz) is alles wat Rose (Toni Colette) niet is: wild, sexy en aantrekkelijk. Waar Maggie elke man kan krijgen die ze wil, moet Rose enorm veel moeite doen om gezien te worden. Maggie kan geen baan vasthouden, Rose heeft al jaren vast werk op een groot kantoor. Maggie is doorgaans dak- en geldloos.
Door dat laatste komt de zorg voor Maggie ook soms op Rose’ schouders neer, omdat hun vader na het overlijden van hun moeder hertrouwd is. Deze stiefmoeder heeft een dochter die zo waanzinnig perfect is, dat haar moeder (hun stiefmoeder) het liefst zo min mogelijk de slechte invloeden van Maggie in de buurt heeft. Of überhaupt haar stiefkinderen. Over deze nogal scheve relatie wordt in de film geen moment verder ingegaan. Het wordt later kort aangestipt, maar dat is alles. Je ziet vader niet opkomen voor zijn kinderen tegenover zijn vrouw. Niet echt aardig.
Maggie belandt bij haar vader als Rose en zij weer eens ruzie hebben, waar ze briefkaarten ontdekt van hun oma. Gericht aan haarzelf en Rose. Een oma waarvan ze geen idee had dat die zelfs nog in leven was. De briefkaarten bevatten geld. Met dat geld koopt Maggie een treinticket naar deze oma.
Haar oma (gespeeld door Shirley MacLaine) is blij om eindelijk weer wat familie te hebben, maar geeft Maggie toch de mentale klap die ze nodig heeft. Ze dwingt Maggie volwassen te worden. Oma zegt haar te zullen helpen, maar vindt dat Maggie toch echt mee moet werken. Er is nog wel een vacature in het ‘bejaardenhuis’ waar zijzelf woont.

De film is licht en luchtig zoals je mag verwachten als Cameron Diaz erin meespeelt. Het heeft de oppervlakkige diepgang die je van een Hollywood film kunt verwachten. Toni Colette is eigenlijk te goed voor deze film, net als Shirley MacLaine, maar vermaken doet hij heus.

This film tells about the sisters Maggie and Rose. Opposites.

Maggie (Cameron Diaz) is everything that Rose (Toni Colette) is not: wild, sexy, attractive. Maggie can have any man she wants, Rose has to to get her self noted to accomplish as much. Maggie can’t keep a job, Rose has had the same steady job in a big office.
Marggie is usually homeless and out of money.
Because of the latter, caring for Maggie is part of Roses’ live, because their father has remarried after the death of their own mother. This stepmother has a daughter that’s so incredibly perfect, that her mother (their stepmother) doesn’t feel like having Maggie’s bad influences around too much. Or even her stepchildren. This quite unbalanced relationship isn’t explored much more during the film. It’s being noted, but that’s it. You don’t really see the father stepping up for his children. Not that nice.
Maggie ends up at her dads’ if Rose and her have had another fight, where she discovers birthdaycards from their grandmother. Addressed to herself and Rose. A grandmother she had no idea was even still alive. The cards have money in them. With that money, Maggie buys a train ticket to this grandmother.
Her grandmother (lovely portrayed by Shirley MacLaine) is happy to have a bit of family at last, but in the end gives Maggie the mental push she needs. She forces Maggie to grow up. Grandmother tells her she will help her, but she finds that Maggie should work. There’s a vacancy open in the ‘elderly home’ where she is part of.

The film is light and breezy as one can expect if Cameron Diaz is part of it. It has the shallowness you can expect from a Hollywood film. Toni Colette and Shirley MacLaine are really too good for this film, but it does entertain. 

 
Leave a comment

Posted by on November 14, 2015 in Humour, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Ripper, Isabel Allende (review)

Een totaal ander boek dan ik van Allende gewend ben. In het nawoord valt te lezen dat ze het plan had opgevat met haar man samen een detective te schrijven. Dat kwam het huwelijk niet ten goede, waarna ze solo verder ging.
Wie Allendes’ schrijfstijl kent, kan zich daar, waarschijnlijk, geen detective bij voorstellen. Ik in elk geval niet. Ik kan me eindeloos in de burchten die haar verhalen zijn, verliezen. Relaxed meerijden met een figuur wat ze neerzet, waar praktisch geen concrete geografische  informatie voorbij komt.
Dromerig. In zekere zin, tenminste.

Ripper is in dat opzicht totaal anders. Het combineert Allendes’ gave om een verhaal te vertellen met de elementen van een detective.
Een groepje Ripper-spelers (het is een spel op internet, maar van wat de lezer ervan meekrijgt is het niet zozeer een spel, meer een soort online forum) hebben zich verdiept in een serie ongebruikelijke moorden.
De informatie die ze daarbij krijgen toegespeeld is ongekend groot te noemen. Zelf ben ik niet bekend met dergelijke informatievoorzieningen voor mensen die in principe niks met een politie-onderzoek te maken hebben. Geen idee of dit inderdaad normaal is in de VS, maar mocht dat zo zijn: wauw….geen wonder dat de schreeuw om recht op privacy zo groot is dan?!
Als dochter van een politie-agent snap je nog wel dat Amanda Martin wat meer informatie dan gebruikelijk is, ter beschikking zou kunnen hebben, maar ze heeft niet zomaar info. Complete dossiers. Waarvan ik dan zou denken: doen de collega’s daar niet moeilijk over dan? Of haar vader? Overigens krijgt ze de dossiers van haar opa, maar Amanda’s vader weet dondersgoed dat ze toegang heeft tot die dossiers en ook dat ze die deelt met haar medespelers.

Hoewel de karakters zoals gewoonlijk goed zijn uitgewerkt, krijgt het verhaal als zijnde een detective pas echt op het allerlaatste moment een dosis spanning mee. En dan eigenlijk nog niet echt, omdat het vertellende karakter van Allende haar nog steeds in de weg zit.
Of, om het anders te zeggen: een pageturner zoals Dan Brown is het niet. Dat is de stijl van Allende niet. Ze kan dat kennelijk ook niet. Het blijft haar manier van schrijven die je leest, maar ineens met de elementen van een thriller erbij. Die vooral misplaatst voelen. Want het leest niet lekker weg. Als een trui die er goed uitziet, maar teveel kriebelt.

 

A completely different novel than I’m used to from Isabel Allende. In the back of the book, she explains she’d planned to cowrite this with her husband, but they changed their mind after their marriage was starting to feel unsafe because of it. She continued solo.
Who is familiair with Allendes’ writingstyle, possibly has trouble thinking of a detective to go with that. Well, at least not me. I can loose myself completely in the castles that are her stories. Endlessly drifting away with the characters she puts on display, where hardly any geographical details are given.
Dreamy. In a way, at least.

Ripper is different in that way. It combines Allendes’ gift to tell a story with the elements of a detective. A group of Ripper-players (a game on the internet, but as far as the reader can tell, it’s basically not really a game, it’s a sort of forum) has gathered to solve the mysteries of a series of unusual murders.
Their sources are -I hope- quite unusual. If you’re not involved with a criminal case directly or indirectly. I don’t know if this is how things work in the USA but if it is, I no longer wonder why the rights of privacy are so faught for!?
Being a daughter of a policeman you kind of understand how Amanda Martin can be close(r) to the source, but still: she doesn’t just have ‘a bit of info’. She has access to the complete case file?! Handed to her by her grandfather, but her father (who is the actual officer of the family) knows Amanda has it and also knows she shares it with her peers. I kept wondering if none of the police colleagues were wondering where the files went? 

Though the characters are worked out well, the way the story develops is quite slow. There’s no real tention until the very end. And still it has trouble to take off by then, as Allendes’ writingstyle is simply not like that. Or, to put it differently: it’s not a pageturner the way Dan Brown writes it. Allende is a completely different author of course, and she apparently lacks the ability to make it a real thriller. So it’s her writing style with some elements of a detective. It feels odd to read. The thrilling part never becomes part of your brain. It’s like wearing a sweater you like the look of, that itches like mad.
All in all not a bad book at all, but not as thrillling as you might hope for.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2015 in Books, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Morgen wordt vandaag (recensie) Ruth Knieper

Dit boek verhaalt over Sara Schouten, nog net geen 18, die in een land/wereld woont waar kinderen en ouders al van jongs af aan gescheiden levens van hun ouders leiden.
De overheid heeft bepaald dat kinderen beter opgevoed kunnen worden door professionals. Dat zijn de ouders niet, dus gaan de kinderen naar een internaat tot ze 18 zijn. De eerste vier jaar mogen ze wel thuis blijven, maar onder begeleiding van een oppas. Op het internaat zijn er Totans die het begeleiden doen. Die wet- en regelgeving van het land in de kinderen stampen. Dat ze volgzaam moeten zijn, de regels/wetten opvolgen en dat werken het allerbelangrijkste is wat er bestaat.
Op een avond is er brand in het internaat. De regels binnen het internaat zijn streng. Voor alles wat niet mag en toch gedaan wordt, volgt straf. Als het licht op de gang uit is, mag je niet meer op de gang zijn. Sara hoort die avond wel iemand op de gang brullen dat er brand is en dat iedereen weg moet, maar ze is zo bang voor straf, dat ze haar belangrijkste bezittingen (geldamulet, brieven voor haar broer, kistje persoonlijke bezittingen) bijeen schraapt en haar toevlucht neemt tot het raam. Zodat ze niet over de gang hoeft, want dat durft ze echt niet.
Als ze uit het raam is gesprongen en ineens merkt dat ze de enige is, besluit ze spontaan te vluchten. Het wordt haar missie om haar broer Mark te zoeken. Die heeft ze al niet meer gezien sinds ze 4 is.

Eerlijk gezegd heb ik het nu al spannender omschreven dan het in het boek voorkomt. De schrijfster heeft het principe ‘schrijven is schrappen’ niet toegepast en zodoende is het verhaal heel, heel traag. Vrijwel elke zin wordt herhaalt. Elke gedachte die Sara heeft lijkt ze hardop uit te denken en dan nog eens uit te leggen. Het boek beslaat zo’n 300 pagina’s en dat is dubbel zoveel als de schrijfster gebruikt zou moeten hebben om het boeiend te houden.
Er zitten betere stukken tussen, maar die beginnen pas vrij laat in het boek.
Er is geprobeerd om een soort ‘The Village’ leven te omschrijven. Ik vermoed in elk geval dat het heel spannend bedoeld is, maar door de continue herhaling van alles valt dat spanningsveld volledig weg. Werkelijk elke zin staat dubbel.
Hoewel ik heb begrepen dat het boek voor 15-jarigen zou zijn, wat gezien een zekere passage in het boek op zichzelf niet overdreven is, betwijfel ik of het verhaal genoeg de aandacht vast weet te houden voor die leeftijdsgroep.

Spannender stukken zitten pas veel meer op het einde, op zichzelf logisch, maar tot die tijd weet het verhaal je ook niet echt te grijpen.
Het gaat eigenlijk puur om de ontwikkeling van Sara die in de wereld terechtkomt waar zij (en met haar alle kinderen tot 18) al die tijd van afgesloten is geweest. Daar heeft het verhaal dan weer niet genoeg impact voor. Er gebeuren zijdelings zaken waarvan je zou willen dat de schrijfster meer doet dan ze alleen ‘aanraken’, maar kennelijk heeft ze daar geen zin in. Als het boek onderdeel uit zou maken van een serie -die indruk heb ik niet- dan zou dit een intro met een redelijke cliffhanger zijn. Daar lijkt geen sprake van te zijn.
Ik denk dat dit boek beter had gewerkt als dagboek. Dan verwacht je ook niet per se heel veel. De eindeloze mijmeringen die Sara heeft zijn dan gewoon onderdeel van haar, niet zozeer van het verhaal. De details die ze geeft en die verder geen toegevoegde waarde hebben, zouden op zo’n moment ook onderdeel zijn van wat haar hoofdpersonage opvalt en bezighoudt. Als verhaal is het echt saai.

Opvallend is ook dat het boek is bedoeld als fantasy, terwijl de namen van de hoofdpersonen hele alledaagse namen hebben. Sara, Ingrid, Marit, Floor. Je fantasie wordt niet erg geprikkeld bij het lezen daarvan. Het enige wat lijkt af te wijken zijn de opvoedmethoden voor kinderen, wat overigens gebaseerd lijkt op het Zweedse model, de manier van betalen en identificeren. Veel meer heb ik in elk geval niet kunnen ontdekken.

 

 
Leave a comment

Posted by on May 11, 2015 in Books, Opinion

 

Tags: , ,

Dan Brown, Inferno

Dan Brown’s boek over Dante Alighieri.

Het was niet dezelfde soort page turner die zijn voorgaande boeken (Bernini Mysterie, De Da Vinci Code, Het Juvinalis Dilemma) wel waren. Sterker nog: de overpeinzingen die professor Robert Langdon in de eerdere verhalen had die het daar interessant maakten, houden de boel hier ineens op, merk ik. Alsof je het schuim uit een goede bak afwaswater slaat. Het tempo verdwijnt omdat Langdon om de haverklap een flashback naar een eerder gegeven college heeft.

Daarnaast is het al vrij snel duidelijk dat de schrijver je op het verkeerde been wil zetten. Daardoor blijven bepaalde verhaallijnen hangen op een al vroeg aanwezig wantrouwen. Het suffe is dat dit ook wordt versterkt door vragen die Langdon zichzelf stelt, maar juist ook door de vragen die hij zich niet stelt.

De reis door de beelden, geheime tunnels en ruimtes is overweldigend, zoals gewenst. Tegelijkertijd worden er hier en daar ook talen door elkaar gebruikt, wat niet voor iedereen toegankelijk is. Het lijkt wel of de schrijver er vanuit is gegaan dat iedereen wat basis Italiaans kent. De meeste stukjes tekst zijn weliswaar braaf vertaald, maar niet alle. Nu begreep ik het wel, maar ik ben benieuwd of dat echt voor iedereen opgaat.

Het verhaal gaat niet zo snel als zijn voorgangers. Weliswaar is er een deadline -zoals ook in z’n voorgangers- maar het einde is eigenlijk….tja. Beste omschrijving die ik er toch voor kon vinden: ‘slappe piemel in een wasmand’.

Op zichzelf een leuke weglezer, maar hij is wel anders dan z’n voorgangers. Een prima reis door Dantes werken wel gegarandeerd.

 

Dan Brown’s book about Dante Alighieri.

It wasn’t the same page turners his former books (The Da Vince Code, The Bernini Mystery, etc) were. Quite the contrary: before, the thinkings of professor Robert Langdon were an asset to the story, made it a very interesting addition to the story. Now it keeps the story up. He keeps having flashbacks of a college he’s given. Like slapping the soapfoam by adding too much grease. It makes the story stop, not add to the tension that’s build up as a result of the thrilling story.

Beside that, it’s very clear from quite early on, the author has the intention of turning the story around. Which makes one distrustful from almost the very beginning. A result of the many questions Langdon asks himself. Mostly, by the questions he doesn’t ask himself.

Travelling by the sculptures, the secret tunnels, famous buildings, places and rooms is the way you’d wish it. At the same time, more languages are being used and not all of them are translated. The author apparently finds that everyone should know at least a bit Italian, while this is simply not the case for everyone. I could understand, but I’m really not that sure if this is the case for all who read the book.

The story doesn’t have the same speed its siblings had. Okay, there’s a deadline, just like was the fact before, but stil, the end is….best description I can find, is really: ‘like a weak willy in a laundry basket’. 

In itself a good book, but different. Who loves the works of Dante Alighieri will be pleased by his works.

 
Leave a comment

Posted by on March 20, 2015 in Books, Opinion

 

Tags: , , , ,