RSS

Tag Archives: schrijven

Schrijftips

Als recensent, nieuwslezer, twitteraar en algeheel boekenliefhebster, komen er nogal wat schrijfsels op mijn pad. Daar zitten beter en minder werk tussen. Op twitter kom ik sowieso nogal eens wat schrijftips tegen, dus ik bedacht dat het misschien wel aardig was mijn eigen bijdrage daarvoor eens uiteen te zetten:

-een bekende tip is om veel te lezen, vooral ook boeken van schrijvers/schrijfsters die je persoonlijk erg aanspreken. Analyseer de tekst. Waarom vindt jij ‘m zo tot je spreken. Probeer de stijl uit op je eigen teksten. Je komt misschien tot verrassende twists, die je zelf niet aan zag komen.
-vermijd herhalende woorden in zinnen achter elkaar. Verzin een weg eromheen, een ander woord, of laat er eerst een andere zin tussen komen.
-leg niet met een volgende zin de vorige zin uit. Je lezers zijn niet dom en willen zich dat ook niet voelen. Als je denkt dat het (nog) niet duidelijk is, is je gevormde zin dus ook niet goed.
-(deze is ook best bekend) gebruik voldoende spaties, witregels en alinea’s. Je tekst wordt aanzienlijk leesbaarder als het oog van de lezer af en toe ‘interpreteerrust’ krijgt. Zo las ik laatst een spannend bedoeld verhaal. Eén klont tekst. Wég spanning. Zonde!
-heb je een dialoog tussen je personages wat niet helemaal wil lopen? Ga zelf in gesprek met mensen. Kan ook iets kleins zijn. Ga koffie of boodschappen halen, maak een wandeling door het park of waar ook. Het maakt je hoofd leeg en het hier en daar opvangen van gesprekken inspireert.
-kijk ter inspiratie ook eens een film of serie op Netflix in het genre waarin je schrijft. Het heeft verrassend veel te bieden.
-zorg ervoor dat je eten en drinken in de buurt hebt, zodat je niet steeds weer hoeft op te staan.
-geniet! Schrijven is een mooi vak. Je creëert. Genieten is een belangrijk onderdeel.

 
Leave a comment

Posted by on July 29, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

Schrijven / Writing

Vroeger werd ik geprezen door het weinige volk dat ik mijn schrijfsels liet lezen (‘goh, wat leuk dat je schrijft!’). Dat verdween. Sowieso vond ik dat ik geen zinnige zaken had om over te schrijven, maar ook: ik kreeg nooit specifiek te horen dat het nu zo góed was wat ik schreef.

Het zinnetje ‘jij schrijft zoals je praat’ kreeg ik vaak te horen. Nog steeds trouwens. Het is makkelijk commentaar. Het kan van alles betekenen. Inmiddels weet ik dat het niet positief is. Aanvankelijk dacht ik nog dat dat een compliment was.
Inmiddels weet ik dat de enige manier om je schrijven te polijsten is juist het echt helemaal tot je teennagels laten afbranden van je creatie. Kennelijk is dat de enige manier. Je mag geen moment het gevoel hebben dat wat je geschreven hebt, ertoe doet.
Geen idee waarom.
Waarschijnlijk zijn daarom zoveel schrijvers enorm depressief. Het hoort niet. Je mag niet bekend, rijk of beroemd kunnen worden met schrijven. Het is te makkelijk, lijkt het. Iedereen kan tenslotte letters op papier schrijven. Dat is geen talent. Dat is wiebelen met een pen en wat papier. Of nog erger: op een toetsenbord. Het zou niet moeten mogen. Dat je dat voor jezelf doet -in dagboekvorm, bijvoorbeeld- is tot daar aan toe. Ook daar meent men hopeloos flauw over te mogen doen, overigens…(‘ga je hier nu in je dagboek over schrijven?!’ *grinnik*) Terwijl columnisten al diverse malen hebben laten zien dat men schrijvers wel degelijk eng vindt.
‘Ga je nu over mij schrijven?’ is dan de vraag, als men doorheeft te maken te hebben met een columnist. Met andere woorden: ondanks dat er vaak weinig respect lijkt te zijn voor schrijvers -ze verdienen nauwelijks wat, omdat men elke euro liever drie keer omdraait dan ‘m uit te geven aan de schrijver. Tegenwoordig zijn agentschappen en schrijversscholen degenen die het talent mogen slijpen, maar ook degenen die nog geen corrigerende komma wensen uit te delen zonder hier fors voor betaald te worden. Altijd leuk. Want de schrijver, die kan maar beter arm blijven. Depressievelingen schrijven veel beter. Vind ik toch opmerkelijk.

I used to be praised by the few ones I allowed to read what I wrote (‘wow, so nice that you write!’). That went. I didn’t think I had anything sane to write about, but also: I never heard it was so GOOD.

The comment: ‘you write in the same way you speak’ was what I heard most. Still, by the way. It’s easy comment. It can mean anything. By now I know it isn’t positive. Which I first thought it was.
By now I’ve learned that the only way to improve your writing is by letting people tell you all that’s wrong with it. Probably that’s the reason why lots of writers are suffering from depression. It’s not allowed. You’re not supposed to be known, rich or famous by being a writer. It’s too easy, it seems. After all, everyone can write letters on a piece of paper. That’s no talent. That’s wobbling a pen and some paper. Or, even worse: on a keyboard. It shouldn’t be allowed. If you do it for youself -a diary, for instance- it’s OK. Even that’s a mocking issue, but the way….(‘I smell a “dear diary” moment!’ *evil grin*)
Meanwhile columnists have shown the huge fear people actually have for writers.
‘Are you going to write about me now?’ they get asked, if they’re aware they’re dealing with a columnist. In other words: despite the fact that their doesn’t seem to be much respect for writers -they hardly have an income, since everyone rather safes money than spend it. Also, there’s literary agents everywhere, even more writing courses, all to shape the writing done by the artist. None of them correcting so much as a comma if not paid in golden bricks. That the writer has to pay. You’re not supposed to be wealthy in this occupation. I think that’s remarkable.

 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,