RSS

Tag Archives: thriller

De Man Die Niet Van Robots Hield

Iedereen is blij als er op een dag een zorgrobot komt meehelpen in de instelling. De robot ondersteunt het personeel en verovert al snel de harten van de bewoners. Zelfs de digitale nepaandacht wordt welkom ontvangen.
Dan komen enkele bewoners van de instelling ineens op mysterieuze wijze te overlijden. Een van de bewoners die helemaal niet gecharmeerd is van de robot, gaat op onderzoek uit. En was dat nou wel zo’n goed plan?

Het verhaal leest tamelijk prettig weg in stijl. Het is echter geschreven in eigen beheer, en dat is te merken. Omdat de schrijver nogal vaak woorden uit elkaar haalt die aan elkaar moeten (spatiegebruik) en er niet vaak genoeg een witregel, ‘enter’ of nieuwe alinea wordt gebruikt, leest het ook heel houterig. Het verhaal, wat als thriller moet gelden en dus een zekere spanningsboog moet hebben om dit voor elkaar te krijgen, mist dit daardoor. Er wordt de lezer geen rust gegund om zaken op zich in te laten werken. Zonde, want slecht is het verhaal niet. Het is wel wat rechttoe rechtaan, maar vooral het ontbreken van leesruimte, helpt niet.

Het boek is opgedeeld in drie delen, waarvan de middelste het lastigst leest. De schrijver verlangt in feite dat u als lezer als een robot ‘denkt’ en ‘voelt’, maar in feite weet je dat een robot nog niet de helft van die zaken die omschreven worden, echt zal denken of voelen. Het is meer de stem van een autist (bijvoorbeeld). Iemand die zaken verkeerd uitlegt omdat-ie het anders niet bevatten kan, zoiets. Het moet het waarom uitleggen van de aard van het elektronische wezentje, maar dat komt daardoor toch niet helemaal uit de verf. Daarnaast spreekt de robot u toe in zowel eigen vorm (‘ik’) als in derde persoon over zichzelf, en ook rustig in dezelfde zin. Dat leest een beetje irritant.

Hoe dan ook, het derde deel maakt het tweede deel wat beter. Dit is vooral te danken aan het feit dat de gewone mensen weer aan het woord komen.

Al met al geen slecht boek, maar ik zou de schrijver toch aanraden om met de opmaak van de tekst aan de slag te gaan. Het komt de leesbaarheid ten goede, en daarmee mogelijk ook de aantrekkelijkheid om het te lezen.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2017 in Books, Opinion, Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , ,

The Killing, Netflix

This American series, based on a Danish one, starts with the murder of a girl named Rosie Larsen.
If you’re used to quick and witty detectives and quite like those, don’t start on this series. It takes two entire seasons to solve one case.

The Danish or generally Scandinavian culture in filming simply has a different kind of structure. Actors can be part of the scenery. When they’re silent, you feel the emotion that is meant or at least accept the inner struggle that is there.

The Killing doesn’t provide Danish actors, nor those sceneries. I’m not saying the actors (Mireille Echols and Joel Kinnaman ) are bad, but the scripts are quite clearly depending on them making the same kind of silent moves. The sort of ‘slow motion’ acting that can sometimes be shown to prove a point, is used here to imply an emotion that was already displayed.
Plus, being sort of used to Sherlock Holmes, Luther and other superdetectives, it disappoints to see that the detectives here genuinely don’t seem to know anything else than what’s shown. You’re getting frustrated, thinking: ‘let me handle this!’

Also, it doesn’t have the same rhythm of solving any case. It takes two entire seasons. The road that’s been taken is put out there in almost every detail. Meanwhile, the characters don’t show that much emotion or personality. It’s quite shallow, all in all.

What’s left is, I have to admit, a certain intriguing factor: no Hollywood-nonsense. No typical attraction between the two detectives, no quick solving of problems, plot twists that keep turning and turning. Whose no longer of interest, doesn’t show up anymore.

In season two several things happen that don’t make too much sense though. Who has, by then, gotten to know detective Linden, will not find her actions that believable for her personality. Nor what happens to Holder. It’s human, yes, but these two haven’t shown those specific emotions when it has concerned anyone in their casefiles.

The ending is a bit Hollywood-like, as it is happy, but thankfully the Danish have at least done it in their way: in the middle of something, instead of where you’d expect it. And yes, that’s about as clear as I’m gonna be on the subject.

It’s not for everyone, this series, and it ends because I’m sure the audience just didn’t grow.

 
Leave a comment

Posted by on August 25, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Ripper, Isabel Allende (review)

Een totaal ander boek dan ik van Allende gewend ben. In het nawoord valt te lezen dat ze het plan had opgevat met haar man samen een detective te schrijven. Dat kwam het huwelijk niet ten goede, waarna ze solo verder ging.
Wie Allendes’ schrijfstijl kent, kan zich daar, waarschijnlijk, geen detective bij voorstellen. Ik in elk geval niet. Ik kan me eindeloos in de burchten die haar verhalen zijn, verliezen. Relaxed meerijden met een figuur wat ze neerzet, waar praktisch geen concrete geografische ¬†informatie voorbij komt.
Dromerig. In zekere zin, tenminste.

Ripper is in dat opzicht totaal anders. Het combineert Allendes’ gave om een verhaal te vertellen met de elementen van een detective.
Een groepje Ripper-spelers (het is een spel op internet, maar van wat de lezer ervan meekrijgt is het niet zozeer een spel, meer een soort online forum) hebben zich verdiept in een serie ongebruikelijke moorden.
De informatie die ze daarbij krijgen toegespeeld is ongekend groot te noemen. Zelf ben ik niet bekend met dergelijke informatievoorzieningen voor mensen die in principe niks met een politie-onderzoek te maken hebben. Geen idee of dit inderdaad normaal is in de VS, maar mocht dat zo zijn: wauw….geen wonder dat de schreeuw om recht op privacy zo groot is dan?!
Als dochter van een politie-agent snap je nog wel dat Amanda Martin wat meer informatie dan gebruikelijk is, ter beschikking zou kunnen hebben, maar ze heeft niet zomaar info. Complete dossiers. Waarvan ik dan zou denken: doen de collega’s daar niet moeilijk over dan? Of haar vader? Overigens krijgt ze de dossiers van haar opa, maar Amanda’s vader weet dondersgoed dat ze toegang heeft tot die dossiers en ook dat ze die deelt met haar medespelers.

Hoewel de karakters zoals gewoonlijk goed zijn uitgewerkt, krijgt het verhaal als zijnde een detective pas echt op het allerlaatste moment een dosis spanning mee. En dan eigenlijk nog niet echt, omdat het vertellende karakter van Allende haar nog steeds in de weg zit.
Of, om het anders te zeggen: een pageturner zoals Dan Brown is het niet. Dat is de stijl van Allende niet. Ze kan dat kennelijk ook niet. Het blijft haar manier van schrijven die je leest, maar ineens met de elementen van een thriller erbij. Die vooral misplaatst voelen. Want het leest niet lekker weg. Als een trui die er goed uitziet, maar teveel kriebelt.

 

A completely different novel than I’m used to from Isabel Allende. In the back of the book, she explains she’d planned to cowrite this with her husband, but they changed their mind after their marriage was starting to feel unsafe because of it. She continued solo.
Who is familiair with Allendes’ writingstyle, possibly has trouble thinking of a detective to go with that. Well, at least not me. I can loose myself completely in the castles that are her stories. Endlessly drifting away with the characters she puts on display, where hardly any geographical details are given.
Dreamy. In a way, at least.

Ripper is different in that way. It combines Allendes’ gift to tell a story with the elements of a detective. A group of Ripper-players (a game on the internet, but as far as the reader can tell, it’s basically not really a game, it’s a sort of forum) has gathered to solve the mysteries of a series of unusual murders.
Their sources are -I hope- quite unusual. If you’re not involved with a criminal case directly or indirectly. I don’t know if this is how things work in the USA but if it is, I no longer wonder why the rights of privacy are so faught for!?
Being a daughter of a policeman you kind of understand how Amanda Martin can be close(r) to the source, but still: she doesn’t just have ‘a bit of info’. She has access to the complete case file?! Handed to her by her grandfather, but her father (who is the actual officer of the family) knows Amanda has it and also knows she shares it with her peers. I kept wondering if none of the police colleagues were wondering where the files went?¬†

Though the characters are worked out well, the way the story develops is quite slow. There’s no real tention until the very end. And still it has trouble to take off by then, as Allendes’ writingstyle is simply not like that. Or, to put it differently: it’s not a pageturner the way Dan Brown writes it. Allende is a completely different author of course, and she apparently lacks the ability to make it a real thriller. So it’s her writing style with some elements of a detective. It feels odd to read. The thrilling part never becomes part of your brain. It’s like wearing a sweater you like the look of, that itches like mad.
All in all not a bad book at all, but not as thrillling as you might hope for.

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2015 in Books, Opinion

 

Tags: , , , , , ,