RSS

Monthly Archives: February 2015

Bed & Breakfast

Nee, dit is geen review.
Gewoon een grappige anekdote.

Ik ben niet zo handig.

We, mijn man en ik, verbleven in een werkelijk schattig B&B in Engeland. Gelegen op een heuveltje wat was beplakt met lapjes grond en hooibalen hier en daar, parkeerplaats ervoor en onze auto die van onder tot boven was volgestouwd met vakantiezooi.
Ik ben fantastisch goed in het vergeten van zaken uit die enorme handtas op vier wielen.
We waren net bezig met onze  bedrituelen en dus met uitkleden, toen ik me realiseerde dat de toilettas niet mee was gekomen uit de auto.
‘Ik ga ‘m wel halen’, zei ik, nadat ik m’n jas en trui al uit had getrokken.
M’n man draaide zich om, zoals personen wel vaker doen, al is het alleen maar om degene die tegen je spreekt op z’n minst aan te kunnen kijken. Hij bekeek me kort.
‘Doe je trui aan, of een vest’, het leek wel een bevel.
U kent mijn man niet, dus ik zal u inlichten: het is niks voor hem om mij te vertellen wat ik moet doen. Totaal niet. Al helemaal niet als het op kleding aankomt.
De meeste kleren die ik draag heb ik ooit van familie of vrienden danwel vriendinnen gekregen. Een allegaartje van ongeveer elke smaak die je tegen kunt komen. Dus keek ik verbaasd naar beneden na zijn woorden. Daarna keek ik lachend op.
‘Och shit, ja!’ en trok haastig en lachend m’n trui weer aan. Snel de autosleutels mee grissen, trap af en de auto in duiken in die bergen tassen. Toilettas gevonden, terug naar boven. Ik zocht naar m’n borstel, maar zag al gauw dat die hier niet in zat.
‘Oh, die zal wel in m’n andere tas zitten dan’ zuchtte ik.
Die lag ook nog in de auto. Ik had m’n trui alweer uitgetrokken. Op m’n laatste ‘rit’ was ik de wat oudere eigenaar van dit schattige B&B ook niet tegengekomen, dus ik besloot de gok te wagen. Ik liet m’n trui voor wat-ie was.
Toen ik beneden kwam, viel me wel op dat het licht inmiddelsl uit was. Op m’n vorige tocht door de hal was het aanzienlijk lichter geweest. Ik ging op zoek naar de lichtknop, had geen idee waar dat ding zat, aaide kennelijk de muur. Toen dat niet lukte, probeerde ik dan maar zonder de licht de deur open te draaien van het slot.
Terwijl ik dat deed in het donker, ging achter me het licht ineens aan.
Ik draaide me wat verschrikt om.
Daar stond de ongeveer 65-jarige eigenaar, met overhemd maar zonder broek, aangezien hij onderweg was geweest naar bed.
Stonden we dan, beiden in de hal. Hij zonder broek, ik in een T-shirt. Waar de letters ‘LOLITA’ niet groter op hadden kunnen staan.

Ik ging ‘gewoon’ weer terug naar bed, hoewel ik amper uit kon leggen aan m’n man wat er was gebeurd, zo hard moest ik lachen.

No, this isn’t a review.
It’s simply a funny story.
About me being clumsy.
We, my husband and me, were staying at a cutishly small Bed&Breakfast in the United Kingdom. It being slightly up a hill, looking out over various pieces of ground with hay, a parkinglot just out front and a car stashed with all of our holiday-needs, I am, like any woman, great at forgetting things from that giant handbag on wheels.
We were about to go to bed and so getting undressed when I realised our toiletbag hadn’t come out of the car.
‘I’ll get it’, I simply said, after I had already removed my coat and jumper.
Hubby turned around to look at me, as persons who are being spoken to tend to do, in order to be able to at least look at the persons eyes. He looked at me briefly.
‘Put your jumper back on’ he seemed to order.
You don’t know my husband, so I’ll enlighten you: it isn’t like him to tell me what to do. At all. When it comes to clothes even less. We’re not very much into clothes. I’m not into fashion. Most of the clothes I wear I got from relatives, friends, second handshops. It’s every style you can think of and everything in between. So, surprised by his tone, I looked down. Then I laughed, said:
‘Oh shit, you’re right!’ and hastily and grinningly put my jumper back on. I quickly took the carkeys, ran downstairs and dove into the stash of bags in the car. Found the toiletbag, went back up. Searched for my brush in it. Realised it wasn’t in there.
‘Oh, it must be in the other bag’, I sighed. That one was also still in the car. By now I had taken my jumper off again. In my last run, I hadn’t run into the owner of this very cute little B&B, so I decided to take my chances.
When I did, I did notice the lights had gone out in the hallway. I tried to reach for the lightswitch, but it not being my house, I had no idea where it was, really. I caressed the wall, apparently.
Then, as I tried to open the front door just without the light, it was switched on. I turned around, and there was the owner, in his shirt but with no trousers on, as he had been on his way to bed.
So, there we were, in the hallway, him without his trousers, me in a T-shirt that had, in very big letters, written the word “LOLITA’ on it.
I ‘just’ went back to bed, barely being able to explain to hubby what happened as I nearly weed myself laughing so hard.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Nacht met ex-vriend / night with ex-boyfriend

Ik moest twee dagen stage lopen.
Locatie: praktisch tegenover de woning van een ex. Er was vriendschappelijk contact.
Reistijd vanaf eigen woonplaats: zeker een uur. Begintijd op stage: 8:30u, ervoor zorgende dat ik al snel met ‘m aan de telefoon hing.

‘Hoi, zou ik een nacht bij jou kunnen slapen? Is voor een stage’ legde ik uit.
‘Ja hoor, prima. Je moet alleen wel bij mij in bed, ik heb geen logeerkamer’, praktische info, geen ondertoon van welke soort ook.
‘Haha wauw dat is intiemer dan we destijds ooit gekomen zijn!’ lachte ik. Hij grinnikte mee. Het was waar. We waren stuntelende tieners, toen.
Ik reisde op de dag voor de stage naar zijn woning. Hij toonde me zijn bed. Een hoogslaper.
‘Ik hoop niet dat je hoogtevrees hebt’, grapte hij. Nee, zeker niet.
We aten samen pizza, ik legde uit wat ik voor stage ging doen.
‘Vooral heel, heel veel rondlopen daar’, ik wees het gebouw aan. Het was zichtbaar vanuit zijn woonkamer.
‘Oh wauw, dat is inderdaad wel heel dichtbij. Je loopt er zo heen! Geen wonder dat je hier wilde slapen’. We babbelden en haalden herinneringen op, keken wat tv.
Bedtijd. Ik douchte, deed net of ik m’n haar afdroogde.
‘Moet je geen haardroger hebben?’ vroeg hij plagerig. Hij wist dus nog dat ik die niet gebruikte. Het was een van de dingen waar hij destijds op viel. Dat ik geen ‘meisjesachtige’ spullen gebruikte.
‘Aan welke kant slaap jij?’ vroeg ik.
‘Links’
‘Okee, ga ik rechts’, concludeerde ik, terwijl ik het trapje op klom. Hij klom over me heen in zijn slaapkostuum. Bestaande uit T-shirt en onderbroek. Mijne verschilde er niet veel van, al had ik mijn beha aangehouden.
Ik had nu al meer van hem gezien dan destijds. Dit amuseerde me meer dan ik kon uitleggen. Ik hield het op gegiechel, en hij giechelde mee.
Toen het slapen. Dat bleek toch wat gecompliceerder.
Hij had me destijds al eens verteld dat hij zich in z’n slaap nogal vastklampt. Vroeger aan zijn ouders, als hij daar weleens in bed lag. Als een mossel. Op zichzelf niet zo erg, maar ik had ooit ergens gelezen dat mannen in hun slaap een erectie konden krijgen. Onbewust of niet, ik wilde die van hem BESLIST niet tegen mijn lijf voelen. Spontane preutsheid? Wie zal het zeggen. Dus dat hij zich al slapende steeds aan me vastklampte, was enigszins confronterend te noemen. Dan maar m’n kont zoveel mogelijk naar achteren als we face to face lagen, maar dat was een houding die ik bewust aan moest nemen. Bewust= wakker en dus was ik dat de halve nacht.

Daarna was de stage een peuleschil, dat dan weer wel….

I had to do an internship of two days.
Location: practically opposite an ex of mine. With whom I was still befriended.
Time to get there from my place: at least an hour. Time to start internship: 8:30. Which made the decision quite easy to contact him.

‘Hi, is it OK if I sleepover at yours? I have to do an internship’, I explained myself.
‘Yeah, sure, no problem. But you’ll have to sleep in my bed as I have no spare room’, practical info, no tone of teasing, provoking or anything whatsoever.
‘Haha wow, that’s more intimate than we’ve ever been!’ I giggled. He laughed along. For it was true. We were struggling teens when we were together.
I travelled to him the day before my internship. He showed me his bed. One of those high ones of Ikea.
‘I hope you’re not afraid of hights?’ he joked. No, surely not.
We shared a pizza, I explained what I was supposed to do during my internship.
‘Walk around a massive, massive amount, there’, I pointed my hand towards the building. It was visible from his dining room.
‘Oh wow, that’s very close indeed! No wonder you wanted to sleepover. It’s just a small walk from here!’ We talked, refreshed our memories about earlier times, watched some tv.
Then, bedtime. I took a shower, pretended I dried my hairs.
‘Not in need of a hair dryer?’ he asked teasingly. So he remembered. That I never use one. It was one of the things he fell for; me not using any ‘girlish’ items.
‘On which side do you sleep?’ I asked.
‘Left’
‘OK I’ll sleep right then’, I concluded, climbing the small stair. He climbed over me in his sleeping outfit. Which was a T-shirt and boxers. Mine wasn’t much different, though I decided to keep my bra on underneath.
I’d seen more him now than I did when we were dating. Which amused me more than I could explain. It made me giggle. He giggled along.
Then the sleeping part. A bit more complicated than I had assumed.
He had told me back then that whilst asleep, he would clamp himself to someone or something. His parents, if he ever slept in between them, for instance. Like a mussel. Not a bad habit in itself, but I’ve read somewhere once that men can have erections while asleep. Unconsciously or not, I did NOT want to feel his. I’m not that familiar with his body to be comfortable with it. So him clamping himself to me while he’s asleep is a bit confronting for me. I opt for keeping my bum as far away from him as possible when we lie face to face, but that’s a position I don’t usually have, so it’s conscious. If you have to use your mind = not a good night sleep.

After that night, the internship was easy peasy, it has to be said….

 

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Zitten/ Sitting

Ik had, in een zalig tweedehandswinkeltjes shopronde, een kort jurkje en mouwen (bolero) aangeschaft.

Stond prima, die outfit. Nog wat lippenstift en mascara op (mijn echtgenoot viel bijna flauw van het lachen, dreigde er foto’s van te maken. ‘Of nee, misschien moet ik eigenlijk meteen de krant maar bellen’) en daarna gewoon doen of ik dat elke dag op en aan had. Viel nog niet mee, met die Bambi-benen op hakken.
In de pub met onze vrienden meeten. Iedereen keurig opgedirkt in kleurige outfits, nette pakken met krakend leren veterschoenen -want gympen verboden in de club- natte haren van het douchen, glitters en glimmers overal. Het zou gezellig worden, dat was duidelijk.

Dat ik na een flinke lachaanval in de pub meteen m’n mascara al kwijt was (in een papieren zakdoekje), dat nam ik dan maar voor lief (dat gebeurd toch altijd). Toen richting club.
Het zag er leuk uit. Beetje als een kroeg, eigenlijk. We zetelden ons in een gebankte hoek met heerlijk jaren 70 oranje, poefjes die op half opgezette -maar onthoofde- pinguins leken en tafeltjes die later nog als plectrum konden dienen voor Guitar Hero bijvoorbeeld.

Een van onze vrienden, een koddig klein kereltje met bijna meer tattoeages dan huid, schopte zo’n opgezette pinguïn voor m’n neus.
‘Here, Piglet, have a seat’ werd me aangeboden. Dus ik ging zitten, zoals ik dat altijd doe.
Ik liet me zakken, want die poef was nogal laag bij de grond.
Met m’n benen wijd. En dan verbaasd het commentaar horen:

‘Wohow! You’re sitting down like a bloke!’ een hoop gelach en de herstelronde volgde ogenblikkelijk:
‘Go sit there, on the couch, much better!’ en gierend van de lach deed ik dat. Het werd heel gezellig.

I had bought, in a lovely second handshop, a nice little dress and a some sleeves (the bolero kind).

That outfit was alright on me. Some lipstick and mascara (my husband nearly fainted from laughing when I did that, threatened to take pictures and put them on to facebook. ‘Oh no, perhaps I’d better ring the newspapers first ‘).
And then pretend I was used to doing this every single day.
Wasn’t so easy. Bambi-legs on heels.
Meeting our friends at the pub. Everyone was neatly spruced in colorful outfits, dandy suits and creaking lace up shoes -because sneakers are forbidden at the club we’re heading for- wet hairs from misty showers, glitter and glamour everywhere. We were about to have an excellent night, this was very clear.

That I lost all of my mascara (in a paper handkerchief) after nearly weeing myself laughing, I took that as a bonus (that always happens anyway). Then heading for the actual club.
It looked good. A bit like a pub, really. We sat ourselves down in a banked corner that was dressed warmly in seventies orange, poofstools that looked like stuffed penguins and tables that could function as an emergency-plectrum.

One of our friends, a funny little man covered in tattoos for as far as the skin could reach, kicked one of those stuffed penguins in my direction.
‘Here, Piglet, have a seat’ he offered. So I went for a seat, the way I always do. I’m not that elegant. At least, not automatically.
As it happened to be a poofstool, I lowered myself..
Legs spread. And then heard the surprised comment:

‘Wohow, you’re sitting down like a bloke!’ a lot of laughter and a quick recovery followed:
‘Go sit on the couch there, much better!’ and screaming with laughter I did. It become a fab night.

 
Leave a comment

Posted by on February 18, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , ,

Sociale regels/ Social rules

‘Wat zijn jouw gedachten over God?’ vroeg laatst ineens een familielid. Het was een indicatie, geen vraag.
Het familielid zit in een crisis waar ik u verder niet mee zal lastigvallen, maar het komt er op neer dat deze op zoek is naar duidelijkheid, stabiliteit. Een anker in het leven. Iets wat daar is en blijft. Elk mens heeft dat. De behoefte aan zo’n anker. Veel mensen worden binnen een groepsbepaalde geestelijke stroming geboren die als zo’n anker dient.

Het familielid doelde vooral op waar men sociale regels eigenlijk vandaan haalde. Ook naar de vraag hoe dat ontstaan zou zijn. Religie, of geestelijke stromingen, zijn van alle tijd. Ze hebben altijd bepaalde doelen gediend.
Oh ja?
Ja.
Men heeft altijd een bepaalde behoefte gevoeld naar stabiliteit, naar rechtvaardigheid.
Om een leider of leidraad te hebben, iemand of iets die bepaald wat goed en wat fout is. Dat daar bovendien consequenties aan moeten zitten, als er iemand de fout in gaat.
Dan heb je ook nog hen, die juist behoefte hebben om overal tegenin te gaan. Dit houdt de boel in balans. Als er nooit iemand tegen je in gaat is het niet leuk. Pas als je lijdt, je moet verdedigen, kom je erachter waarom iets werkt. Of juist niet.
Het werkt beklemmend. Pasgeboren baby’s die in een grote wieg worden neergelegd, krijsen de boel bij elkaar als ze geen omheining voelen. In een kleiner bedje leggen is dan een oplossing. Als je groot wordt, werkt dat niet meer. Dan worden het sociale regels. Wetten waar je je aan moet hebben. Manieren. Beleefd zijn.

Nu heb je sociale media waar veel gevechten digitaal worden aangegaan. Steeds weer opnieuw moeten er ‘fatsoenlijkheidsregels’ worden bedacht om mensen in het gareel te houden en te krijgen.
Dat is hoe ik het zie. Religies, geestelijke stromingen en wetten zijn daartoe bedoeld. Het veilige gevoel, het anker. Dat wat men nodig heeft om het leven te kunnen leiden met het gevoel van stevige grond onder de voeten.
Je moet ergens vreselijk van houden, je moet wat te zeuren hebben, je moet je ergens aan kunnen ergeren, je moet ergens de spot mee kunnen drijven. Je hebt tenslotte het afzetten nodig. Als het geen regels zijn, dan maar mensen die het niet met je eens zijn. Het komt op hetzelfde neer.

 

‘What are your thoughts about God?’ a relative asked the other day. It was an indication, not a question. The relative has a crise with which I won’t bother you, but the essence is lack of clearness. An anchor in life. Something that’s there and will stay that way. Every human has this. The need for such an anchor.
Many people are born into a group with a certain spiritual guidance that works as their anchor.

The relative was mostly heading for the question where all these guiding rules come from. Where they originated from? Religions and spiritual guidances have been of all times. They’ve always served many goals.
Oh yeah?
Yes.
People have always wanted a certain amount of stability, justice.
To have a leader or a guidance, someone or something that determs if something is good or bad. That it’s attached to consequences if someone fails to live up to these rules and guidances.
Then there’s the ones who need to go against everything. This is good, as it keeps the balance nicely in the middle. If no-one goes against you, you have no chance to suffer. To find your deep need of this guidance. Or you find quite the opposite.
It works oppressively. Babies have that same need when still in a cradle. If you put them in a big bed, they scream bloody murder. Small beds works best. If you grow, that no longer works. It transforms into being polite. Hold the door. Be friendly. Show of manners.

Now it’s social media. A place where people fence in words, photos and make use of the fact they’re not face to face with their enemy. Again new rules have to be developed to make sure people behave in a civilised manner.
That’s how I see it. Religions and spiritual guidances are meant for this. The sensation of being safe, your anchor. The feeling of safety to lead your life in a comfortable way, sensing the ground under ones feet.
You have to deeply love something or someone, you have to have something to nagg about, get pissed about, to laugh about. You need to be rebellious about something. If it’s not rules, then people are the next best thing. Same old story.

 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2015 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , ,

BlackList

Serie met James Spader en Megan Wood. James Spader speelt Reddington, een crimineel die zichzelf bij de FBI aan komt bieden als hulp bij het opsporen van, wat hij zelf graag noemt, zijn ‘BlackList’. Hij wenst alleen te spreken met Elizabeth Keen, een vrouwelijke FBI-agente die nog nooit van hem gehoord heeft.
Het gesprek wat tussen beiden volgt heeft een enorm hoog Hannibal Lecter & Clarice Starling-gehalte. Sterker nog, het lijkt erop dat men heeft willen uitproberen hoe het zou zijn als die twee inderdaad op regelmatige basis zouden samenwerken.
Er vallen hier en daar helaas wel gaten in het script, of draaiboek, of hoe je het ook wil noemen. Zo wordt Mrs Keen (ze is getrouwd) al in de eerste aflevering gevraagd wat haar profilering (daar is ze specialist in) van haarzelf zou zijn.
Ze omschrijft zichzelf als ‘bitch’. Robin Wright in ‘House of Cards’ is een bitch. Keihard en onbesuisd. Megan Wood als Mrs Elizabeth Keen is dit geenszins. Ze doet me denken aan Ellen Page in ‘Juno’. Aantrekkelijk, slim en principieel.
James Spader is een genot om naar te kijken. De zeer droge humor spat er bij hem van af. De laatste serie waar ik hem in zag was Boston Legal en dezelfde idiotie komt in het personage van Reddington tamelijk regelmatig voorbij.

De muziek uit de serie is tamelijk hinderlijk aanwezig in de tussenstukjes. Zeurend, af en toe krijsend, erg op de voorgrond. Het is kennelijk de bedoeling dat de teksten uit de muziek het woord doen, in plaats van personages. Nu is muziek een persoonlijk ding, dus dat kan aan mij liggen.

Gebrek aan realiteit hier en daar. Een cavallerie aan auto’s wordt gestopt door 1 lullig mannetje die een bordje voorhoudt op de weg. Als dat echt was, zouden de auto’s dat geweten hebben en niet verrast zijn. Dat is hun taak als FBI. Iemand wordt neergeschoten en er kan nog geen ‘auw!’ af. Geen kreun wordt gelaten. Beelden voorbij zien komen waarbij je denkt: dit moet een hint zijn, maar nee. Het lijkt daardoor af en toe of er slordig ge-edit wordt: dat er scenes in zijn blijven zitten die geen toevoeging voor het verhaal hebben.

En toch blijf je kijken, want man, wat hebben ze het verder leuk aangekleed. Een blacklist van criminelen, waar een voor een mee afgehandeld wordt. Een soort Dexter, maar zonder de romantisering van het doden. Het is het afrekenen met oude kwelgeesten. Ik denk dat dat het hem doet.
Prachtig.

Tv-show with James Spader and Megan Wood. James Spader plays Reddington, a criminal who offers the FBI his services to fade out, what he likes to call himself his ‘Blacklist’. He only wishes to speak to Elizabeth Keen, a female agent who has never heard of him before.
The meeting that follows is very much the one Hannibal Lecter and Clarice Starling once had. In fact, it does seem as if they have tried to put this specific duo into a tv-show.

The script isn’t covering overall, unfortunately. The irregularities are quite obvious every now and then. For instance, Mrs Keen is asked in the very first episode to profile (this is her specialty) herself.
She describes herself as ‘bitch’. Robin Wright in ‘House of Cards’ is a bitch. A real one. Mrs Elizabeth Keen doesn’t compare even close to that. She reminds me of Ellen Page in ‘Juno’. Attractive, smart, strong on work ethics.
James Spader is a delight to watch. The very dry sense of humour is truly entertaining. The last tv-show I saw him in was Boston Legal and the same idiocy passes by here regularly.

The musical interludes aren’t pleasing to my ear. It’s often ‘screamy’ and just not adding in my opinion, but since this is a different chapter, I’ll leave it to that. Especially because the yrics of the music often seem to tell why that interlude just needs to be there. I’m someone who rarely, if ever, listens to lyrics.

Lack of reality here and there. A cavallery of important cars that gets stopped by a bloke holding nothing but a ‘Stop’ sign plate. If they were any good, they would know and they wouldn’t get surprised by it.Someone gets shot and doesn’t even yell the slightest ‘ouch!’. Not a moan or anything. And parts of scenes where it seems like you should pay attention to certain details, but nothing comes of it. This makes me think that somehow the editing-part doesn’t get a proper treatment. As if some parts aren’t meant to be shown at all, as they have no aditional value to the episode.

And still: you keep watching, as they organised all of it so lovely. A blacklist of criminals that’s being dealt with. A bit like Dexter, I suppose, but without romantisizing the killing. It’s dealing with bullies in a way. This could be why it keeps you entertained.
Simply lovely.

 
Leave a comment

Posted by on February 11, 2015 in Opinion

 

Tags: , , , , ,

Vaccinating

I’ve seen so many articles floating about on twitter that I simply feel I must at least ventilate what I think of this issue.

VACCINATION

I have read a few articles on the apparant cons of vaccinating. To each cure that heals a lot of people/children, are the ones that die unexpectedly of whatever side effect may be there. In the medical world this is simply known as ‘unfortunate’. As a parent, I can defenitely understand how parents that already feel differently about the current medical issues that are at stake, wouldn’t want to cooperate in their beloved child being part of this, what seems to be, ‘Medical Russian Roulette’. A good parent wouldn’t do such a thing, after all. That’s what they’ve been told by alternative healers, who simply reject any kind of chemical interference. Any doctor that prescribes a medicine that isn’t to be found in nature, in the root of a plan or a mixture of goat vomit mixed with poo of a certain rare animal found in a magic forrest, should therefor be banished and never touched again.

The one doctor that they felt had them backed up, by simply stating a vaccine could cause autism. That he was being paid to say so by the company that wanted to sell their own products, was easily laid aside, because ‘well, that IS a more natural solution and one SHOULD be exploring this side of the story’.
Even after de doctor had said he made it up. It was a bit like that ‘Friends’ scene, where Phoebe is talking to Rachel on the phone and, by talking to Rachel, gets a whole plane upset by making up that a device that doesn’t even exist isn’t on board of the plane. The whole plane is abandoned, including Rachel herself who knows very well who she has been talking to and knows therefor it doesn’t make sense. She just doesn’t want to be left behind.

This is pretty much the same thing. There’s parents out there who genuinely believe that certain diseases are out there to be had, to grow character, and this is only to be done while having those particular diseases. The ones that have vaccines to make sure children don’t get it. Not because doctors don’t want children to develop characters, but since doctors have sworn an oath they want to make sure people, and children especially, LIVE. An oath none of these ‘made up’ doctors have. It’s opions and nothing but that.
Because, it may surprise you, but there’s still plenty of diseases out there that WILL give your child character and antibodies that are very much needed in the rest of time of adulthood. It’s not as if children who have had their vaccines don’t ever get sick, don’t have their boundries tested on physical strengths in other ways.

It’s not just measles. All these children diseases that are included in a vaccine have been causing so much drama and discomfort in children around the globe. Why would you willfully want to expose your child, or someone else’s, to a disease that a child doesn’t need to have at all?
Especially because the outcome can be so much more devestating than I would hope any parent wishes to be towards their own child.

Fact is that certain deadly diseases, that had been almost vanished from existence (as some still chose not to vaccinate during that time) have been relocated. Brought back into present time. And still not being childfriendly. They never were. It may surprise you, but this was kind of why they were prevented against. Just saying.

 
Leave a comment

Posted by on February 9, 2015 in Uncategorized