RSS

Monthly Archives: November 2015

Huisgenoot/ the Roommate

Als je op kamers gaat wonen, wil het soms gebeuren dat je met huisgenoten te maken krijgt. Met een beetje geluk is dat een leuke. Soms vormt zich uiteindelijk een band. En anders zul je het ermee moeten doen dat je op feestjes altijd de meeste lachers op je hand krijgt door over de fratsen van je huisgenoot te vertellen.

Dit hoeft niet slecht te zijn.

Een van mijn oud-huisgenoten viel onder de laatste noemer. Hij had de kamer in het wanstaltige pand tijdelijk via zijn baas aangeboden gekregen. De huisbaas en zijn baas kenden elkaar. De kamer was, in dat opzicht, een tamelijk grote belediging voor de functie die hij zou gaan vervullen. Dus zat ik met een compleet maffe huisgenoot, die daarnaast interesse bleek te hebben in het buurmeisje. Die hem een creep vond. Wat hij, eerlijk gezegd, ook was.
We zouden een keer uitgaan. Hij had een auto, dus hij ging rijden. Na een sloot bier en wijn. Ik was wel verstandig, maar nou ook weer niet zó verstandig. Ik stapte namelijk in. Hij had nog een vriend van hem uitgenodigd om mee te gaan ook en omdat de bijrijdersstoel niet vast te zetten was, moest die daar gaan zitten.
‘Dan zitten de dames veilig, kom op Wim’, sprak hij. Wim had er geen zin in, maar deed braaf wat hem was opgedragen. Onderweg werden we aangehouden. Ook zoiets: dat gebeurde anders nooit. Alleen bij deze huisgenoot.
‘Laat mij het woord maar doen, jongens’, sprak de huisgenoot ons toe. Prima. Blij toe ook, trouwens.
‘Wilt u even uitstappen?’ Huisgenoot stapte braaf uit.
‘U reed te snel, wist u dat?’ eerste vraag.
‘Ja ziet u, ik wilde zo snel mogelijk naar huis’, begon Huisgenoot, ‘want zie je, de bijrijdersstoel is stuk’. Hij wees op de stoel, liet zelfs zien wat daar stuk aan was. De agent schrok.
‘Ja, ik begrijp dat u daarmee naar huis zult willen, lijkt me ook een goed plan’, toen de volgende:
‘Zou u even voor mij willen blazen?’ och shit, dacht ik nog, daar gaan we. Maar nee, het ging goed.
Eenmaal weer in de auto barste hij los.
‘Sodeju, dat was op ‘t randje’, begon hij, ‘nu moet ik alleen zorgen dat we niet nog een keer worden aangehouden, want dit gaat niet de hele avond goed’. Ik was verbijsterd. Ik wist niet waarom, maar ik dacht serieus dat we naar huis gingen. Niet dus. Ondertussen ging hij verder met z’n verhaal.
‘Ja, ik heb ooit een trucje van iemand geleerd. Als je je tong op dat rietje doet, kun je vervolgens zo hard blazen als je wilt, dan slaat dat apparaatje niet uit’. Ik slikte nogmaals.
En dat was nog maar het begin van deze huisgenoot.

If you’re about to live on your own for the first time, sometimes roommates tend to cross your path. With a bit of luck it’s a nice one. Sometimes you bond. And sometimes you have to live with the fact you end up having the weirdest ‘roommate related’ stories at parties. 
Not always bad, by the way.
One of my old roommates could be categorized in the latter. He temporary got one of the sorry rooms in the building, arranged by his boss. The boss and the landlord were acquantainces. The room was, in fact, quite a disgrace to the actual job this roommate was about to start. But there was no other possibility for the moment. So I got stuck with a loon for a roommate, who fancied the nextdoor neighbour. Who thought he was a creep. He was, in her defence.
For instance, we were about to go out. He had a car, so he was driving. After he drank about a lake of beer and wine. I felt like a sane girl, but I wasn’t. I got into the car. He had invited another friend to join us. The chair next to the driversseat was broken, and he asked his friend to sit in that chair.
‘In that way the ladies will be safe. Come on, Will’, he said. Will didn’t want to, but obeyed anyway. On our way to the citycenter, we were held by the police. Another thing: I had never been held by police. Only with this roommate that occurred.
‘Let me do the talking, guys’, he said. Fine. Happy to, in fact.
‘Would you mind getting out of the car for a moment, sir?’ Roommate got out like a good boy.
‘You were driving too fast, are you aware of that?’ first question.
‘Yes, well I was trying to get home as quick as possible, you see?’ he said, ‘because this chair, it’s broken’ he pointed out the chairs, showed what was the defect. The officer was a bit shocked.
‘Yes I can see it’s broken. I can imagine you want to go home with that. Seems like a very good idea’, then the next: ‘can you breath into this straw for me please?’ 
‘There we go’, I thought to myself. But no, it seemed to be alright.
Once back in the car, Roommate started talking.
‘Phew, that was close!’, he said, ‘we have to make sure that doesn’t happen again tonight, this was pure luck’. I got numb. I actually thought he was serious and about to drive us home. Not gonna happen. He goes on with his little story.
‘There’s a trick for that machine, I’ve learned’, he said, ‘if you put your tongue on the top of that straw, you can breath all you want, it won’t measure any alcohol’. I was a bit more scared of this loon now.
This was only the beginning of this roommate.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Eerste nacht/ First night

Terwijl ik op een kamer wachtte (ik stond op de wachtlijst), bood een oude schoolvriend me zolang een kamer aan. We hadden nooit wat gehad. Niet echt. Er was sprake van chemie op ‘babbel’niveau. Als dat ook maar iets zegt.
‘Eens kijken of we nu eindelijk eens enorme sex gaan hebben’, zei hij plagend toen hij me de sleutel overhandigde.
Ik lachte hem uit.

Toen die eerste nacht.
Het begon ermee dat hij vanuit zijn kamer riep: ‘kom je bij me in bed liggen?’ en ik dacht: ‘nu zal ik je verdomme krijgen ook’, en de daad bij het woord, of eigenlijk de gedachte, voegde:

Ik kwam bij hem liggen.

‘Wat doe je?’ vroeg hij geschrokken. Verdomd kort geheugen.
‘Nou, dat wou je toch? Dat ik bij je in bed kwam?’ Angstzweet aan de andere kant van het laken. Ik kon het ruiken.
‘Maar….dit is MIJN bed!’ sprak hij verward, alsof hij me niet net nog had uitgedaagd.
‘Yep, slaap lekker!’ sprak ik terwijl ik me op m’n zij draaide. Ik kon m’n lachen nauwelijks inhouden. Dat merkte hij. Hij draaide zich om
‘Okee, als je dan toch blijft liggen, laat me dan eens wat uitproberen?’ hij kwam naar me toe rollen.
‘Nee nee, blijf jij in godesnaam op JOUW stuk liggen!’ giechelde ik. Hij prikte in m’n zij. Lachspier. Ik gooide in afweer een elleboog bijna recht in z’n blaas.
‘OK, dat was raak, nu moet ik naar de wc’, sprak hij, stond op. Toen hij terugkwam, lag ik weer in m’n eigen bed.
Jammer, het had zo mooi kunnen zijn…

While I was waiting for a more permanent place to stay (I was on the waiting list), an old schoolfriend offered me a spare room in the meantime. We never dated. Not really. But there was a bit of chemistry between us. On speaking levels only.
Let’s see if we’re finally going to have enormous sex’, he teased while he handed me the key.
I laughed right in his face.

Then that first night.
It started with him catcalling me from his room, in his bed:
‘Are you coming in bed with me?’ and I thought to myself:
‘Alright, now have it your bloody way!” and did so.

I came to lie in his bed.

‘What are you doing??’ he asked in shock. That’s a bloody short memory.
‘Well, this is what you wanted, no? That I would come into your bed?’ sweats of fear on the other side of the bed. I could smell it. Funny.
“But….this is MY bed!’ he spoke confused. As if he hadn’t just dared me to do exactly that.
“Yes, sweet dreams!’ I said, while turning on my side. I had trouble not laughing out loud. He noticed. He turned around.
‘Okay, if you’re gonna stay here, let me try something?’ he rolled up to me.
‘No no, for god sake, keep on YOUR part of the bed!’ he poked my side. Laughing muscle. I responded by throwing my elbow nearly directly in his bladder.
“OK, you got me, I have to go to the loo now’, he spoke, got up. When he returned, I had gone back to my own bed.
Too bad, it could’ve been so beautiful…

 
Leave a comment

Posted by on November 16, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , ,

Kattenavontuur/ Cat adventure

Katten zijn brutale beesten. En helden op sokken.
Mijn vader joeg ooit nijdig onze kat de keuken uit die zich op wat gehaktballen had gestort. Van schrik vloog het beest de hele tuin door en liet zich niet meer zien. Zelfs ‘s nachts kwam ze niet binnen. Wel hoorde mijn vader haar piepen en had al het vermoeden dat ze zich ergens had verscholen waar ze niet meer uit kon komen. Het werd donker. Verder zoeken dan de tuin ging niet.
De volgende ochtend stond mijn vader, zoals gebruikelijk op zondag, eieren te bakken. Een beetje om zich heen kijkend, zag hij haar zitten door het raam van de keukendeur. Aan de overkant.
Toen ik binnenkwam, vroeg hij aan me:
‘Wil jij straks Gijsje even gaan halen? Ze zit bij de overburen zag ik net’. Dus daar ging ik, na het ontbijt.
Ik ging uit van de beschrijving van mijn vader (‘daar, bij dat huis, op het balkon op de tweede verdieping’). Ik ging in een stevige, maar niet hele dikke jas (het was ruimschoots lente te noemen) via de straatkant naar de overburen.
De overburen waren geen bekenden, dus ik mocht niet “even” over de schutting klimmen.
Dus ik belde aan en vertelde dat onze kat bij hen zat. Ze waren op de hoogte. Blijkbaar had Gijsje de hele nacht klagelijk gemiauwd. Ze hadden zich daarom al rot gezocht naar het beest, maar waren er niet in geslaagd haar te vinden. Ik verontschuldigde me, het leek me niet prettig om daarmee in slaap te moeten vallen.

Probleempje.

Gijsje zat niet op het balkon. Ik zag haar helemaal niet.
Aan de overkant zag ik mijn vader in de keuken, en gebaarde en riep dat ik Gijsje niet zag. Waarop mijn vader naar buiten liep en wees.
Onwaarschijnlijk genoeg had Gijsje zich op de richel van het balkon, dus aan de buitenzijde, weten te bewegen. Hoe ze daar in godesnaam op was gekomen? Het was een gesloten balkon zonder kieren, tamelijk hoog -en Gijsje een klein katje.

Dit vereiste een andere aanpak.
Het stel waar ik in huis stond was gelukkig in bezit van een ladder. Die werd uit de schuur gehaald, op het dak van het schuurtje van de buren van deze overburen gezet, en daarna was het:
‘Ga jij maar, ik hou de ladder wel vast. Die kat kent jou beter dan mij’.
Dus daar ging ik. Om bij de richel onze kat (formaat flinke duif) met de grootste ogen die ik ooit aanschouwd heb (formaat tennisballen) aan te treffen.
Hier had ik de jas voor aangetrokken. Ik ritste ‘m open, griste het doodsbange beest van de richel, en stopte haar direct dicht bij me. Ik sloot de jas enigszins en kwam de trap weer af.
Mijn vader was nog immer niet van plan om me over de schutting te laten klimmen. Ik bedankte dus het echtpaar en verliet de woning via de voordeur.
Tijdens de korte wandeling naar huis, kreeg Gijsje het bijna voor elkaar om door een krappe mouw heen naar buiten te kruipen. Toen ik thuiskwam, kon mijn vader een stuitbevalling uitvoeren via mijn mouw. Een piepklein katje met grote ogen. Nooit meer kwam ze aan het gehakt en nooit meer brulde mijn vader zo hard naar haar.

Cats are naughty things, hero’s on socks, as we say in the Netherlands. My father once scared our cat out of the kitchen,being angry at it for eating some meatballs. The cat got so scared it ran through the garden and didn’t show itself again.
My father did hear it meowing so he was a bit worried the cat ran into something it couldn’t get out of. Unfortunately it got dark. It had no use to go look for the cat because it wasn’t in our garden for sure.
The next morning, my father was frying some eggs as usual on a Sunday for breakfast and he saw the cat. Through the window of the kitchendoor.
When I came down, he asked me:
‘Can you go and collect Fluffy? She is at the neighbours who live across us’. It wasn’t a very usual request to start with, 
I went blind on my father’s description (‘there, over by that house, on the second floor on the balcony’).
So I went in a firm, but not too hot coat (it was summertime) over to the neighbours. We didn’t know one another, so I walked from door to door as my father wouldn’t allow me to climb the hedge. I there simply rang the doorbell, explained my presence. The people were aware of Fluffy’s presence, for it had been meowing all night long. I apologized for this, for I couldn’t imagine that would’ve been a very pleasant way of sleeping at all.
Slight problem. Fluffy wasn’t on the balcony. At least, I couldn’t spot her. On the other side of the garden, I spotted my father in the kitchen, so I waved at him, yelled I couldn’t find her. He walked towards me, still in our backyard, and pointed out where she was. It was on the ledge of that balcony, with a wall in between there. How she managed to get there we’ll never know. However, I had to come up with something different.
Fortunately, the couple whose house I had brutally invaded, owned a ladder. It was taken out of the shed, put on top of the nextdoor neighbours’ barn (an office with no-one there during the weekend) and I was told:
‘You climb the ladder, I will hold it. That cat knows you way better than me’.
So there I went. To find the cat on the ledge (size of a huge dove) with the biggest eyes I’ve ever seen on a cat (size tennisballs). This was the reason I put on my coat in the first place: I opened my zipper, snatched a deeply scared Fluffy off the ledge, put her close to me. I closed the zipper a bit, came down the ladder.
My father still wouldn’t let me climb the fence. So I thanked the couple and left the house through the front door.

Even though it was only a small walk, Fluffy almost managed to get through the sleeve of my coat.
Almost. 

When I came home, my father could practically deliver her in a breech way from my sleeve. A very small cat with big, scared eyes. She never touched meatballs again and my father never yelled that loud anymore.

 
Leave a comment

Posted by on November 14, 2015 in Daily life, Humour

 

Tags: , , , , , , , , , ,

In her shoes

De film verhaalt over de zussen Maggie en Rose. Tegenovergestelde exemplaren.

Maggie (Cameron Diaz) is alles wat Rose (Toni Colette) niet is: wild, sexy en aantrekkelijk. Waar Maggie elke man kan krijgen die ze wil, moet Rose enorm veel moeite doen om gezien te worden. Maggie kan geen baan vasthouden, Rose heeft al jaren vast werk op een groot kantoor. Maggie is doorgaans dak- en geldloos.
Door dat laatste komt de zorg voor Maggie ook soms op Rose’ schouders neer, omdat hun vader na het overlijden van hun moeder hertrouwd is. Deze stiefmoeder heeft een dochter die zo waanzinnig perfect is, dat haar moeder (hun stiefmoeder) het liefst zo min mogelijk de slechte invloeden van Maggie in de buurt heeft. Of überhaupt haar stiefkinderen. Over deze nogal scheve relatie wordt in de film geen moment verder ingegaan. Het wordt later kort aangestipt, maar dat is alles. Je ziet vader niet opkomen voor zijn kinderen tegenover zijn vrouw. Niet echt aardig.
Maggie belandt bij haar vader als Rose en zij weer eens ruzie hebben, waar ze briefkaarten ontdekt van hun oma. Gericht aan haarzelf en Rose. Een oma waarvan ze geen idee had dat die zelfs nog in leven was. De briefkaarten bevatten geld. Met dat geld koopt Maggie een treinticket naar deze oma.
Haar oma (gespeeld door Shirley MacLaine) is blij om eindelijk weer wat familie te hebben, maar geeft Maggie toch de mentale klap die ze nodig heeft. Ze dwingt Maggie volwassen te worden. Oma zegt haar te zullen helpen, maar vindt dat Maggie toch echt mee moet werken. Er is nog wel een vacature in het ‘bejaardenhuis’ waar zijzelf woont.

De film is licht en luchtig zoals je mag verwachten als Cameron Diaz erin meespeelt. Het heeft de oppervlakkige diepgang die je van een Hollywood film kunt verwachten. Toni Colette is eigenlijk te goed voor deze film, net als Shirley MacLaine, maar vermaken doet hij heus.

This film tells about the sisters Maggie and Rose. Opposites.

Maggie (Cameron Diaz) is everything that Rose (Toni Colette) is not: wild, sexy, attractive. Maggie can have any man she wants, Rose has to to get her self noted to accomplish as much. Maggie can’t keep a job, Rose has had the same steady job in a big office.
Marggie is usually homeless and out of money.
Because of the latter, caring for Maggie is part of Roses’ live, because their father has remarried after the death of their own mother. This stepmother has a daughter that’s so incredibly perfect, that her mother (their stepmother) doesn’t feel like having Maggie’s bad influences around too much. Or even her stepchildren. This quite unbalanced relationship isn’t explored much more during the film. It’s being noted, but that’s it. You don’t really see the father stepping up for his children. Not that nice.
Maggie ends up at her dads’ if Rose and her have had another fight, where she discovers birthdaycards from their grandmother. Addressed to herself and Rose. A grandmother she had no idea was even still alive. The cards have money in them. With that money, Maggie buys a train ticket to this grandmother.
Her grandmother (lovely portrayed by Shirley MacLaine) is happy to have a bit of family at last, but in the end gives Maggie the mental push she needs. She forces Maggie to grow up. Grandmother tells her she will help her, but she finds that Maggie should work. There’s a vacancy open in the ‘elderly home’ where she is part of.

The film is light and breezy as one can expect if Cameron Diaz is part of it. It has the shallowness you can expect from a Hollywood film. Toni Colette and Shirley MacLaine are really too good for this film, but it does entertain. 

 
Leave a comment

Posted by on November 14, 2015 in Humour, Opinion

 

Tags: , , , , , , , ,

Burn After Reading

With Frances McDormand, Richard Jenkins, Brad Pitt, John Malkovich, Tilda Swinton, George Clooney.
A promising cast that doesn’t disappoint. Frances McDormand is Linda Letzke, employee at a sports center along with Richard Jenkins -who has a crush on her without her knowledge- and a lovely portrayed brainless Chad (Brad Pitt). I was truly taken by his masterly stupidity. Because let’s face it: in general, this man is cast to play the pretty boy, or the good guy at least.
In this film he is a fitness instructor, meant to be a karikature of that profession. He is the sidekick of Linda Letzke, who is planning a complete makeover of her body with the help of a plastic surgeon. Given that she works at a fitness center, she doesn’t earn enough money to complete this special quest.
Osborne Cox (John Malkovich) is a customer at this fitness center and at one day, looses a valuable item. It is, yes, but not as special as it seems to Chad, who happens to be the one finding it. Still, he and Linda Letzke decide to blackmail Osborne Cox to gain the money that Linda needs for her operations.
And yes, this is just one of the silly storylines. It’s a true beauty and I laughed myself in stitches.

 
Leave a comment

Posted by on November 10, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , ,

De Gelukkige Huisvrouw

Wie mij kent, weet dat deze film en ik niet bepaald voorbestemd waren (ik ben beslist geen Carice van Houten-fan). Toch dacht ik: even proberen. Omdat ik het boek gelezen heb en daar erg om moest lachen.

Nog afgezien van dat de film zich niet aan het boek houdt -creatieve vrijheid, zullen we maar zeggen-, wordt óók niet de gedachtegang, van de moeder die in de war is, uitgebeeld.

In het boek hang je als het ware over de schouder van Lea, maak je deel uit van wat haar beweegt.
Weliswaar ben je het niet eens met haar manier van handelen, maar je krijgt mee waar het uit voortkomt.
In de film ben je enkel toeschouwer.
Je krijgt geen zicht op wat er zich in haar hoofd afspeelt, terwijl ik denk: als filmmaker zou je scènes in kunnen bouwen waaruit blijkt wat er in haar hoofd gebeurd.
Of een voiceover dit laten uitleggen. Carice komt wel met de getergde blikken, maar er komt geen uitleg. Wie het boek niet gelezen heeft, snapt niet wat er in het hoofd van Lea Meijer omgaat.
Je ziet één of twee keer iets vaags, waarin ze het heeft over ‘een opdracht’, maar hier wordt niet verder naar gevraagd door de betrokkenen.

Lea (Carice dus) is wel goed neergezet als zwangere. Zoals je dat van zowel haarzelf als Nederlandse producties mag verwachten, is ze, compleet nutteloos en niets aan het verhaal toevoegend, compleet naakt te bewonderen, met een pracht van een nepbuik.
Waldemar Torenstra zit goed in z’n rol als bezorgde vader Harry, maar ook aan hem is niet de ruimte gegeven om zich als echtgenoot te profileren. Sterker nog: omdat de makers van de film de vrijheid hebben genomen om in deze filmversie ineens Lea van een baan te voorzien (stewardess, nota bene, wat zeer onregelmatige werktijden inhoudt, feitelijk!) komt hij eigenlijk als volstrekt onsympathiek over.
Nadat hij zegt: ‘ik wil een kind’ en zij antwoordt: ‘waarom, je bent toch nooit thuis?’ komt het antwoord: ‘nee, maar jij wel’. Wat feitelijk niet klopt, want ze werkt in deze versie.
Vind ik persoonlijk toch wat slordig.
De chemie tussen de twee is ook niet enorm sterk aanwezig. Het spat niet van het scherm, om het zo maar te zeggen. Een acteerklus die even móest.

In het boek leef je bovendien veel meer mee met Lea, die weliswaar een cynische, maar ook lachwekkende visie op de wereld heeft. De Lea uit de film is eigenlijk alleen een bitch. Je voelt niet met haar mee. Wel met Harry, die zich ineens voor de zware taak ziet om zijn vrouw weg te sturen omdat ze een gevaar vormt voor hun baby.

Ik zou deze film sowieso niet aanraden aan iemand die het boek gelezen heeft, want je komt bedrogen uit. Als je het niet gelezen hebt, betwijfel ik of de kern van het verhaal – vrouw krijgt postnatale psychose-  wel doorkomt. Bij een psychose heb je last van waanbeelden, iets waar nauwelijks iets van te zien is (ja, een stukje op tv en iets met een begraven pater, maar daar wordt ook weer geen uitleg bij gegeven).

Beetje jammer, al met al.

 
Leave a comment

Posted by on November 6, 2015 in Films, Opinion

 

Tags: , , , , , ,

Things I’m making

Aside the fact that I’m an avid reader, writer and film enthusiastic, I also have creative urges, every now and then. I entertain those urges by making jewellery. The sarcastic kind. Mind you, I’m still practicing, but to get an idea of what I make, I will post a few pictures.
These are ‘MediChains’, pills with text. The pink one is based on Ibuprofen (not sure what those are called outside Dutch borders), in case you might wonder…

And yes, they are for sale. It’s 10 euro for the Netherlands per item, but that excludes the costs for sending it.

Just looking at them is for free though! 😉

fuck_necklace

oorbellen_achterzijkant

oorbellen_voorkant

roze_ketting1

sarcasm_madness1

sarcasm_madness2

sarcasm_madness3

viagra_broche1

viagra_broche2

viagra_necklace2

viagra1

 
Leave a comment

Posted by on November 4, 2015 in Daily life

 

Tags: , , , , , ,