RSS

Monthly Archives: October 2016

Black Mirror

This series on Netflix is a weird one. Not only does it only contain 3 to 4 episodes per season, they’re not even slightly connected. The ony thing they have in common is that the techniques that are used in every episode, are widely known to everyone -social media- or could be in our not-so-far-future.
Funny detail amongst that, is that most of the cars -if these are used at all- are from around 1940-1950. Gives it a special ironic twist, in my opinion.
The acting is done properly, with recognisable actors from series you are probably already familiair with, such as Happy Valley, Downton Abbey, etc.

The very first episode reminds so much of a politician being in a similar situation, I was very surprised when I saw it was actually made years before that came up. Unfortunately, the reality of the script in the end was not too realistic -in my opinion- but this episode mostly shows the ‘WTF!?’ factor of this series. It’s there, and your brain gets a bit of a hit every now and then, but not so bad you think: ‘eeeew! I’m gonna skip this shit!’.

The second episode could have done with a bit more story and edge to it. On the other hand, it does resemble how the life that is led, continues. In a bit of a mudpool. Slowly, just going. The first twenty minutes do give an interesting insight in what more could be done with living with virtual reality.

The episode named White Bear gives even an extra twist. It’s like drinking something you have no idea if you like it, to be surprised by it’s afterbite. The way it starts strongly reminds you of how social media works (‘see, film it to have proof, don’t do anything’).

In any case, the episodes all keep you on your toes because of unusual circumstances that the leading person has to deal with. This can be anything, but in one way or another, they are challenged to figure something out and then make the best of it. It’s weird and thoroughly clever. You should try it!

 

 
Leave a comment

Posted by on October 25, 2016 in Opinion, series, Uncategorized

 

Tags: , ,

Autist op een begrafenis / Autistic attending a funeral

We zaten in de kamer met z’n allen. Te rouwen. Daar zijn begrafenissen voor. Lekker uitgebreid janken. Dat kan enorm opluchten. Toen kwam Tanja binnen. Ik zette me alvast schrap.
Tanja is autistisch.

‘Kijk eens, tante Carla en oom Theo, ik heb een nieuwe trui gekocht!’ zei Tanja, met iets te luide en bovendien uitgelaten stem. Het viel me nog mee.

‘Eh ja, prachtig, schat’, stotterde tante Carla wat beduusd. Wat moest ze hier nu weer mee?

‘Ik heb ‘m in de vlaggetjesweken van de C&A gekocht’, denderde Tanja voort met kinderlijke stem. Haar niet aankijken had geen zin. Ze tetterde door over hoe de verkoopster haar had rondgeleid door de winkel en had geholpen met uitzoeken.

‘Nou, wat fijn’, deed tante Carla toch een brave poging, tussen een paar slokken koffie door, om te beantwoorden aan Tanja’s behoefte aan goedkeuring.
Fysiek gezien was Tanja dan dik in de dertig, haar brein was dat beslist niet. Niet altijd. Ze klonk nu meer als een 8-jarige, als ik het zelf moest typeren. Eentje die zich een houding probeerde te geven. Geen idee had hoe dat moet.

Ondertussen had Harry zich een weg van het koffiezetapparaat in de keuken, naar de voorkamer gewurmd.

‘Och god, is Tanja ook weer lekker bezig?’ vroeg deze geamuseerd.

‘Ja, eigenlijk zouden we haar even af moeten leiden’, zei ik.

‘Dan zitten we wel meteen aan haar vast, dat weet je’, bracht hij in. Daar had hij gelijk in. Op dit moment was niemand daar happig op. Ook ik niet in die zin, want ik was net zo hard in de rouw.

Tanja was zenuwachtig, dat kon je haar ook niet kwalijk nemen. De spanning in de woonkamer was te snijden.. Men wilde de stilte bewaren, dat Tanja haar mond zou houden.
Een autist voelt dergelijke spanning niet. Dendert daar overheen. Voor haar was de trui, gekocht met korting, verkregen door geplakte vlaggetjes, met behulp van een soort personal shopper kennelijk erg belangrijk. Ze zag er netjes uit, dat moet gezegd. Zo zou haar stiefmoeder, de reden dat we hier stonden te rouwen, het graag gezien hebben. Die had zich overigens sowieso kapot gelachen om haar manier van doen. Haar stiefmoeder had het erg op koopjes. Ze zou zo trots als een aap zijn geweest.

Later, na de begrafenis op het kerkhof, vroeg Tanja haar vader ineens:
‘Wat moet ik eigenlijk doen?’ verlegen om praktische informatie. Ze wilde doen wat hoorde, maar had geen idee wat dat was.
‘Het is gebruikelijk om iemand een hand of een knuffel te geven, en gecondoleerd te zeggen’, legde haar vader heel praktisch uit. Tanja was helemaal niet van de fysieke affectie. Het verbaasde ons, haar vader inclusief, dan ook zeer, toen Tanja inderdaad ineens een knuffel gaf en ‘gecondoleerd’ mompelde.
Haar vader barstte in huilen uit.
De zon scheen op het ijswitte landschap in de molenstreek.

We were in the room altogether. Mourning. That’s what funerals are for, after all. Then Tania entered the room. I braced myself.

‘Look, auntie Carla and uncle Theo, I’ve bought a new sweater!’Tania says with too loud and far to elated voice. Though it could be worse, I have to admit. 

‘Err yes dear, very nice’, murmered aunt Carla a bit dazed. How was she supposed to deal with this?

‘I’ve bought it in the discount week with all these stickers!’ Tanja went on, like a train with no mercy, with a childlike voice. Not looking at her had no use. She raved on about how the saleswoman had toured her through the store, helped her pick the best clothes for the occasion. 

‘Well, that’s so nice dear’, Carla does a brave try for satisfying the obvious needs of Tanja to have some kind of approval for her actions, between a few sips of coffee.
Physically speaking Tanja may be deep into her thirties, socially & emotionally she’s more like a twelve year old, which varies through the year. At this moment, I’d say she was about eight in that department. An eight year old trying to find a comfortable spot, both physically and mentally. And having no clue how to do that. 

Meanwhile Harry had worked his way from the kitchen to the livingroom. 

‘Oh god, is Tanja at it again?’ he asked, amused. 

‘I think we should try to distract her at some point’, I said.

‘Then we’re stuck with her, as you know full well’, he reminded me. Point taken. Nobody felt like that, nor me. I was mourning, like the rest of them. 

Tanja was nervous, something you could hardly blame her for. You could cut the tention in the room with a knife. People wanted it to be quiet, silent, for Tanja to keep her mouth shut.
An autistic person doesn’t feel this kind of tention. Just goes on and on. To her the sweater, purchased with a discount, gained with stickers on a piece of paper, with the help of some sort of personal shopper, very important. Apparently. She was looking quite smart, I gotta say. HEr stepmother, the one who had died, would have loved it. She would have laughed about Tanja’s way of drawing attention to herself. She would have been so proud. 

A bit later, at the graveyard, Tanja suddenly asked her dad:
What should I do exactly?’ shy for practical information. She wanted to do what was right, without knowing what that was exactly.
‘Usually people shake hands or hug and say “my condoleances”‘, her father replied in a likewise practical mode. Tanja had never been much of a girl/woman for physical contact. So we were so surprised, her father included, when she suddenly DID hug her father and said “my condoleances”.
Her father bursted into tears.
The sun shone on the ice landscape in the windmill district. 

 
 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Muziek/ Music

Teksten van muziek doen me weinig. Nooit heb ik daar echt naar geluisterd. Ik word gegrepen door de melodie. Wat maakt dat ik af en toe de meest debiele liedjes leuk vind. Het stuiterige soort deuntjes van K3, Kinderen voor Kinderen, Zecchino D’Oro, Hamelen, enzovoorts. Die kinderliedjes hebben vaak een hoog ‘oppeppend’ gehalte wat mij betreft. Fijn als ik me een keer down voel of iets. En ja hoor, ik luister ook The Beatles, Joe Cocker, The Byrds, Roxette, Queen enzovoorts.

Daarentegen luister is niet graag naar, wat ik nog het meest vind klinken als cirkelzagen die zogenaamd kunstig van een soort melodie voorzien zijn. Dat die dingen ooit een keer per ongeluk in een echoënde put met een berg aluminiumfolie en gemalen glas zijn gelazerd en dat er toen iemand dacht: ‘goh, dat klinkt bést geinig’, wil nog niet zeggen dat ik vind dat het het etiket ‘muziek’ verdient.
Of van die rappers die eigenlijk niet kunnen zingen en dus maar een klassiek muziekstuk op de achtergrond zetten en daar hun hele levensverhaal op tetteren. Ja, wel keurig op de maat. Dat dan weer wel. Mijn ding is het niet, nooit geweest ook. Als ik een audioboek wil, koop ik dat wel…
Maar dat ben ik.
Het nadeel van nooit luisteren naar teksten, is dat je de liedjes die je maar één keer hoorde, ook nooit meer terug kunt vinden als je op het zalige medium youtube rondhangt. Dus was ik erg blij toen, op twitter, @jonnythumper me inlichtte over The Police. Bam. Meteen een stuk jeugdherinneringen terug. Van onderweg naar het strand zijn, in de auto, met vader die het toch wel erg prettig vond als z’n kroost zich gedroeg daar op de achterbank en dus zijn eigen jeugd in de autoradio duwde.
Toen @timmcnulty, die me fijn wat Ierse folkmusic wist aan te prijzen, die ik voorheen al bij mijn vader, zittend op zijn rommelkist, meezong. Heerlijk. En ik was érg blij toen Yvon Jansen, oud DJ, me wees op de geweldige muziek uit de jaren 60 en 70. Onder andere Shocking Blue. Het nummer Venus en Never Marry A Railroadman bleven meteen hangen. Met het doorlopen van andere ‘sixties hits’ videos op youtube zag ik de veel originelere versies van nummers terug die ik, gezongen door andere bandjes, geadoreerd had. Of die stukken soundtrack van films zongen die ik in een andere versie kende (Nancy Sinatra met ‘Bang Bang’ bijvoorbeeld, meteen kwam Kill Bill terug). Of van verzekeringsreclames. Jonny, Tim & Yvon: ik ben jullie eeuwig dankbaar! Want ja, zoveel doet muziek met me.

Muziek heeft op mij vrijwel hetzelfde effect als drugs op personen hebben. Vermoed ik. Ik heb de chemische substanties nooit gebruikt, dus daadwerkelijk vergelijken kan ik het niet. Ik kan helemaal opgaan in muziek. Met een koptelefoon op en het volume hoog, ogen dicht, gaat m’n fantasie keihard met me op de loop. Ik kan op muziek wegdromen dat ik de muziek zelf maak (op viool of piano bijvoorbeeld, twee van die lekkere tut instrumenten die ik ooit heb leren bespelen) of dat ik me ergens bevind waar ik helemaal in m’n element ben, met iemand dans, keihard paardrij (ja OK, die opgepepte tune van Ivanhoe zal daar ongetwijfeld aan bijgedragen hebben), zwaar populair ben op een feestje en voor de verandering niet zo strontverlegen in een hoek verdwijn. Het soort zaken waarvan ik wel weet dat mensen met drank danwel drugs ongeveer gelijksoortige wanen hebben. Bij mij houdt het wel op als de muziek stopt. Dus zet ik het bij voorkeur op ‘repeat’.
Ik kan het dan weer niet als ik samen met iemand anders luister, trouwens.
Die muziek moet echt met koptelefoon en he-le-maal voor mij zijn. Tenzij die ander het nummer net zo leuk vind als ik.
Samen muziek maken/zingen kan ik dat dan weer wel. In m’n eentje doe ik dat namelijk juist weer níet. Toch altijd bang dat iemand het dan per ongeluk hoort en op de rode buzzer drukt.

Zo af en toe heb ik een melodietje in m’n hoofd zonder te weten waar dat van is. Dan moet ik m’n vriendin Doreen weer bellen, en over de telefoon het deuntje zingen/hummen/fluiten (‘dat is ‘Leaf’ van Wonderwoman! Hoe kom je daar nou weer op?’ ik: ‘hoorde ik net toen ik schoenen kocht…’ zij: ‘what the fuck doe JIJ in een schoenenzaak?!’). Maar ik dwaal af, sorry.
Het klinkt niet héél beroerd als ik zing  (ik zat ooit op de koorschool, mijn kop staat nog op de voorkant van een CD, nota bene; ik zou volleerd zangeres moeten zijn, maarrrr: helaas!) maar toch, het algemeen herkenbaar maken van een melodie lukt niet altijd..
Als ik het eenmaal weet, speel ik zo’n liedje ook meteen 20 keer af. Kan ik niet meer stoppen met het luisteren. Een enorme pepper kan het dan zijn. Of het nou een goed nummer is of niet…

Ik heb vriendinnen en vrienden die niet naar muziek kunnen luisteren als de tekst ze niet aanstaat. Hoewel ik moet toegeven dat ik er vaak zat achter kom dat de liedjes waar ik graag naar luister, totaal geen boodschap hebben, blijf ik erbij dat ik het prettiger vind om naar een lekker melodietje te luisteren, iets wat me grijpt en spreekwoordelijk de dansvloer op slingert, dan naar een enorm verantwoord tekstgeschal waar verder melodisch niet veel aan is. Dan vraag ik me ook af: wat moet ik hiermee? Voor goede teksten lees ik liever een goed boek, blog of krantenartikel. Daar luister ik geen muziek voor.

Lyrics of music have nearly no effect on me. I barely listen to them. Or at all, really. It’s the melody that grabs me. Which makes that I sometimes even like to listen to children’s songs. So sue me. I do like to listen to certain nursery rhymes with a beat. Or Kinderen voor Kinderen, K3, Zecchino d’Oro etcetera. They have the ability to pep me up when I need it. And don’t worry, I also like The Beatles, The Byrds, Queen, Joe Cocker and so on. I am -sort of- grown up. 

As opposed to, what I think mostly resembles chainsaws that have been magically given some sort of tune. I can’t help it if they have thrown such equipment in a depp well with some glass and aluminum foil and someone thought: ‘well, it does sort of sound OK!’ I just don’t think it’s music.
Or rappers that actually can’t sing, and so instead tell their whole life story on the beat (yes, I’ll give ‘m that) of a piece of classical music that they decided to destroy. If I want to listen to a book, I’ll buy an audiobook.
But that’s me.
The unfortunate part of never listening to lyrics, is that you can’t ever find back the songs you enjoyed once or twice, when scrolling on the lovely site of YouTube. So I was very pleased when, on twitter, @jonnythumper brought my attention to The Police. Bam. Welcome back childhood! Being on our way to the beach, seated in the back, whilst my parents pushed their own childhood in the car radio.
Then @timmcnulty who reintroduced me to some Irish Folky music, that I had already known, singing those songs along together with my dad (given that him and me are the sole family members to actually appreciate that kind of music). How lovely! And I was VERY pleased when Yvon Jansen, former DJ, brought my attention to music of the sixties. Amongst them, Shocking Blue. Venus and Never Marry A Railroadman immediately stuck with me. By going through some other ‘greatest hits of the sixties’ videos on YouTube I recognised loads of songs that I had been admiring, sung by other bands. Or songs that have been used by films for the soundtracks, albeit in a slightly different sound. Hearing Nancy Sinatra sing ‘Bang Bang’ immediately brought Kill Bill back to me. And silly insurance companies using songs for their jingles. I can’t thank Jonny, Tim and Yvon enough! Because yes, that’s the effect music has on me.
Music has the same effect on me as drugs to other persons. I think. I’ve never used any. From the descriptions I’ve read of people tripping or their experiences as to what happens, it does seem the same as I have when I put on a song that I like, whilst putting on headphones and using volume 10. It’s an accelerator for any type of fantasy I might have. Dancing with somebody, feeling admired, loved, pretending I’m the one playing the piece, skateboarding like mad over a crowded street, that sort of thing. With me, however, the fantasy stops when the music does. So usually, I push ‘repeat’ on my device.
I can’t do it when someone else is listening with me, by the way.
The headphones are necessary to make it com-plete-ly MINE.
Making music/singing together is a possibility aswell. I can’t do that on my own, weirdly. I do always assume that someone, somewhere, will buzz me off when I do that. 

At times I’m stuck with a melody in my head, unaware what it is. I have to phone my friend Doreen when that happens, sing/hum/whistle the song, (which I’m not too bad at, considering my head is on some CD with church music for crying out loud, but still) and hope she can help me. At times this works brilliantly (‘that’s Leaf, by Wonderwoman, how did you get there??’ me: ‘I was buying shoes when I heard it’ she: ‘what the f*** were you doing shoeshopping??’  but I’m drifting off, I do apologise).
Once I found the song back, I can listen to it endlessly. For that moment. It doesn’t have to be the best song for that, I’ll admit…

I have friends who can’t listen to music if the text has nothing to offer. Even though I have to admit that I’ve been keen on a song that doesn’t exactly bring science to the table or anything, I do rather listen to a nice melody that lures me onto the dancefloor. Or a nice place to think of. Because that’s what music has a function for me. To be nice to listen to. Not especially its message. For that, I’d rather read a book, a blog, a newspaper and so on. While listening to some music I like. 

 

 
1 Comment

Posted by on October 9, 2016 in Daily life, Opinion

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,